Adhyaya 69

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂಗಳೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 2

तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः

ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಶಿಶೇಖರ ಶಂಕರನು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಮಂಗಳೇಶ್ವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಗುರುದೇವನು ಸాక్షಾತ್ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल

ಹೇ ಪುತ್ರ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಶುಭ ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ಹೇ ಮಂಗಳ, ಆ ವರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು।

Verse 4

मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्

ಮಂಗಳನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶಂಭು, ಹೇ ಶಂಕರ, ಪ್ರತಿಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು. ನಿನ್ನ ದೇಹಸ್ವೇದದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನಾನು ಗ್ರಹಮಂಡಲದೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्

ಹೇ ಈಶಾನ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆನು।

Verse 6

स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ‘ಮಹೇಶ್ವರ’ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಲಿ. ‘ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಪುತ್ರ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು।

Verse 7

मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः

ಮಹಾತ್ಮ ಮಂಗಳನು ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಆತ್ಮಯೋಗಬಲದಿಂದ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅನಂತರ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 8

सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः

ಸರ್ವದುಃಖಹರವಾದ ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಮಾಂಗಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 9

सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಚತುರ್ಥಿಯ ಅಂಗಾರಕ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ—ದಂಪತಿಸಹಿತ—ವಿದ್ವಾಂಸರಾದ, ವೇದಪಾಠಿ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 10

व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

ವ್ರತಾಂತದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು—“ಸಪತ್ನೀಕ ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹಾದೇವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ।”

Verse 11

वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च

ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ, ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಧೂಸರ-ಕೆಂಪು ವರ್ಣದವುಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಶುಭ್ರ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ದಾನಿಸಬಹುದು।

Verse 12

छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना

ಹೇ ಪಾಂಡವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಛತ್ರ, ಶುಭ ಶಯ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕೆಂಪು ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನ—ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ—ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 13

चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः

ಶುಕ್ಲ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ—ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ—ಚತುರ್ಥಿ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕು; ಧನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಂಚನೆ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 14

प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम

ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ಪ್ರೇತಾತ್ಮಗಳು ಒಂದು ಯುಗವಿಡೀ ಅತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತವೆ; ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ! ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಪುತ್ರವಂತನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्

ಹೇ ನೃಪನೇ! ಆ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲೂ ಕಾಂತಿಮಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ವಂಶವು ಮಂಗಳಮಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಶುಭವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 16

भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 69

। अध्याय

ಇಂತೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।