Adhyaya 55

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । माहात्म्यं तीर्थजं दृष्ट्वा चित्रसेनो नरेश्वरः । किं चकार क्व वा वासं किमाहारो बभूव ह

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದರು— ತೀರ್ಥಜನ್ಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ನರೇಶ್ವರ ಚಿತ್ರಸೇನನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು, ಯಾವ ಆಹಾರದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದನು?

Verse 2

ईश्वर उवाच । भृगुतुङ्गं समारुह्य ऐशानीं दिशमाश्रितः । तपश्चचार विपुलं कुण्डे तत्र नृपोत्तमः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಭೃಗುತುಂಗವನ್ನು ಏರಿ, ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ನೃಪೋತ್ತಮನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 3

सर्वान् देवान् हृदि ध्यात्वा ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् । विचिक्षेप यदात्मानं प्रत्यक्षौ रुद्रकेशवौ । करे गृहीत्वा राजानं रुद्रो वचनमब्रवीत्

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರ ಸೇರಿದಂತೆ ಸರ್ವ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವನು ದೇಹತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಉದ್ಯತನಾದಾಗ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಕೇಶವ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟರಾದರು. ರುದ್ರನು ರಾಜನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्राणत्यागं महाराज मा काले त्वं कृथा वृथा । अद्याप्यसि युवा त्वं वै न युक्तं मरणं तव

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಡ; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡ. ನೀನು ಇನ್ನೂ ಯುವಕ; ನಿನಗೆ ಮರಣ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 5

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं नाके शक्र इवापरः

ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ನೀನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಬಯಸಿದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು; ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಂತೆ, ಕಂಟಕರಹಿತ (ನಿರ್ವಿಘ್ನ) ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು.

Verse 6

चित्रसेन उवाच । न राज्यं कामये देव न पुत्रान्न च बान्धवान् । न भार्यां न च कोशं च न गजान्न तुरंगमान्

ಚಿತ್ರಸೇನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ನನಗೆ ರಾಜ್ಯ ಬೇಡ; ಪುತ್ರರೂ ಬೇಡ, ಬಂಧುಗಳೂ ಬೇಡ; ಪತ್ನಿಯೂ ಬೇಡ, ಕೋಶವೂ ಬೇಡ; ಆನೆಗಳೂ ಬೇಡ, ಕುದುರೆಗಳೂ ಬೇಡ.

Verse 7

मुञ्च मुञ्च महादेव मा विघ्नः क्रियतां मम । स्वर्गप्राप्तिर्ममाद्यैव त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು, ಬಿಡು, ಹೇ ಮಹಾದೇವ; ನನ್ನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ. ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇಂದುಲೇ ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗಲಿ.

Verse 8

ईश्वर उवाच । यस्याग्रतो भवेद्ब्रह्मा विष्णुः शम्भुस्तथैव च । स्वर्गेण तस्य किं कार्यं स गतः किं करिष्यति

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರ ಮುಂದೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಂಭು ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವರೋ, ಅವನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಸಾಧಿಸುವನು?

Verse 9

तुष्टा वयं त्रयो देवा वृणीष्व वरमुत्तमम् । यथेप्सितं महाराज सत्यमेतदसंशयम्

ನಾವು ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದೆಲ್ಲ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸತ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರುವುದು.

Verse 10

चित्रसेन उवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । अद्यप्रभृति युष्माभिः स्थातव्यमिह सर्वदा

ಚಿತ್ರಸೇನನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಈ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 11

गयाशिरो यथा पुण्यं कृतं युष्माभिरेव च । तथैवेदं प्रकर्तव्यं शूलभेदं च पावनम्

ನೀವು ಸ್ವತಃ ಗಯಾಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಪಾವನ ಸ್ಥಳ ‘ಶೂಲಭೇದ’ವನ್ನೂ ತೀರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 12

यत्रयत्र स्थिता यूयं तत्रतत्र वसाम्यहम् । गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यमथास्तु मे

ನೀವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೆ ನೆಲೆಸುವಿರೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ನಾನೂ ವಾಸಿಸುವೆನು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯವೂ ನನಗೆ ದೊರಕಲಿ.

Verse 13

ईश्वर उवाच । अद्यप्रभृति तिष्ठामः शूलभेदे नरेश्वर । त्रिकालां हि त्रयो देवाः कलांशेन वसामहे

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರೇಶ್ವರಾ! ಇಂದಿನಿಂದ ನಾವು ಶೂಲಭೇದದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವೆವು. ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮೂರು ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಂಶದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

नन्दिसंज्ञो गणाधीशो भविष्यति भवान्ध्रुवम् । मत्समीपे तु भवत आदौ पूजा भविष्यति

ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ನಂದಿ’ ಎಂಬ ಗಣಾಧೀಶನಾಗುವೆ. ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆ ಮೊದಲು ನಡೆಯುವುದು.

Verse 15

प्रक्षिप्य तानि चास्थीनि यत्र दीर्घतपा ययौ । सकुटुम्बो विमानस्थः स्वर्गतस्त्वं तथा कुरु

ಆ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘತಪಾ ಹೋದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಿಪ್ತಮಾಡು. ಆಗ ನೀನು ಕೂಡ ಕುಟುಂಬಸಹಿತ ದಿವ್ಯವಿಮಾನಾರೂಢನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ—ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡು.

Verse 16

एवं देवा वरं दत्त्वा चित्रसेनाय पार्थिव । कुण्डमूर्धनि याम्यायां त्रयो देवास्तदा स्थिताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಪಾರ್ಥಿವಾ! ದೇವರುಗಳು ಚಿತ್ರಸೇನನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ನಂತರ ಕುಂಡದ ಶಿರೋಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದೇವರುಗಳು ನೆಲೆಸಿದರು.

Verse 17

परस्परं वदन्त्येवं पुण्यतीर्थमिदं परम् । यथा हि गयाशिरः पुण्यं पूर्वमेव पठ्यते । तथा रेवातटे पुण्यं शूलभेदं न संशयः

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ಇದು ಪರಮ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥ. ಗಯಾಶಿರವು ಪೂರ್ವದಿಂದಲೇ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದಂತೆ, ರೇವಾತಟದಲ್ಲಿ ಶೂಲಭೇದವೂ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.’

Verse 18

ईश्वर उवाच । इदं तीर्थं तथा पुण्यं यथा पुण्यं गयाशिरः । सकृत्पिण्डोदकेनैव नरो निर्मलतां व्रजेत्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ತೀರ್ಥವು ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವಂತ ಗಯಾಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಪಿಂಡ ಹಾಗೂ ಉದಕ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ನರನು ನಿರ್ಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

एकं गयाशिरो मुक्त्वा सर्वतीर्थानि भूपते । शूलभेदस्य तीर्थस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ಓ ಭೂಪತೇ! ಗಯಾಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು ಶೂಲಭೇದ ತೀರ್ಥದ ಪುಣ್ಯದ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

कुण्डमुदीच्यां याम्यायां दशहस्तप्रमाणतः । रौद्रवारुणकाष्ठायां प्रमाणं चैकविंशति

ಈ ಕುಂಡವು ಉತ್ತರ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ತಲಾ ಹತ್ತು ಹಸ್ತ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ; ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ವಾರುಣ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಹಸ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 21

एतत्प्रमाणं तत्तीर्थं पिण्डदानादिकर्मसु । नाधर्मनिरता दातुं लभन्ते दानमत्र हि

ಪಿಂಡದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಆ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಮಾಣ ಇದೇ. ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ಇಲ್ಲಿ ದಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವರ ದಾನ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 22

विष्णुस्तु पितृरूपेण ब्रह्मरूपी पितामहः । प्रपितामहो रुद्रोऽभूदेवं त्रिपुरुषाः स्थिताः

ವಿಷ್ಣು ಪಿತೃರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮ ಪಿತಾಮಹರೂಪದಲ್ಲಿ; ರುದ್ರನು ಪ್ರಪಿತಾಮಹನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಹೀಗೆ ಮೂರು ಪಿತೃಪುರುಷರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 23

कदा पश्यति तीर्थं वै कदा नस्तारयिष्यति । इति प्रतीक्षां कुर्वन्ति पुत्राणां सततं नृप । शूलभेदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा शूलधरं सकृत्

“ಅವನು ಯಾವಾಗ ತೀರ್ಥವನ್ನು ನೋಡುವನು? ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ತಾರಿಸುವನು?” ಎಂದು, ಓ ರಾಜನೇ, ಪಿತೃಗಳು ಪುತ್ರರನ್ನು ಸದಾ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಶೂಲಭೇದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉದ್ಧಾರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 24

नापुत्रो नाधनो रोगी सप्तजन्मसु जायते । एकविंशतिं पितुः पक्षे मातुश्वैवेकविंशतिम्

ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಪುತ್ರಹೀನನಾಗಿ, ದರಿದ್ರನಾಗಿ ಅಥವಾ ರೋಗಿಯಾಗಿ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಂದೆಯ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

भार्यापक्षे दशैवेह कुलान्येतानि तारयेत् । शूलभेदवने राजञ्छाकमूलफलैरपि

ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಕುಲಗಳನ್ನು ಅವನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಶೂಲಭೇದವನದಲ್ಲಿ ಸೊಪ್ಪು, ಬೇರು, ಹಣ್ಣು ಮಾತ್ರವನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटीर्भवति भोजिता । पञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते भक्तिमान्नरः

ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದಂತೆ ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಐದು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವ ಭಕ್ತಿಮಾನನ ಪುಣ್ಯವು ಬಹುಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

कुलानि प्रेतभूतानि सर्वाण्यपि हि तारयेत् । द्विजदेवप्रसादेन पितॄणां च प्रसादतः

ಪ್ರೇತಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕುಲಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಅವನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭೂಮಿದೇವರಾದ ದ್ವಿಜರ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೂ, ಪಿತೃಗಳ ಪ್ರಸನ್ನತೆಯಿಂದಲೂ ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 28

श्राद्धदो निवसेत्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । स्युरात्मघातिनो ये च गोब्राह्मणहनाश्च ये

ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಘಾತ ಮಾಡಿದವರೂ, ಗೋ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕರಾದ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

दंष्ट्रिभिर्जलपाते च विद्युत्पातेषु ये मृताः । न येषामग्निसंस्कारो नाशौचं नोदकक्रिया

ದಂಷ್ಟ್ರಿಧಾರಿ ಜೀವಿಗಳ ಕಚ್ಚಿನಿಂದ, ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅಥವಾ ಮಿಂಚಿನ ಪಾತದಿಂದ ಸತ್ತವರು—ಅವರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಸಂಸ್ಕಾರವಾಗದೆ, ಆಶೌಚ ಪಾಲಿಸದೆ, ಉದಕಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೂ—ಅವರೂ (ಇಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ)।

Verse 30

तत्र तीर्थे तु यस्तेषां श्राद्धं कुर्वीत भक्तितः । मोक्षावाप्तिर्भवेत्तेषां युगमेकं न संशयः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅವರಿಗಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಯುಗದೊಳಗೆ ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 31

अज्ञानाद्यत्कृतं पापं बालभावाच्च यत्कृतम् । तत्सर्वं नाशयेत्पापं स्नानमात्रेण भूपते

ಓ ಭೂಪತೇ! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೂ, ಬಾಲಭಾವದಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೋಷವೂ—ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 32

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा पापोऽपि तत्तीर्थे स्नातो भवति निर्मलः

ರಜಕನು ತೊಳೆದರೆ ವಸ್ತ್ರವು ನಿರ್ಮಲವಾಗುವಂತೆ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪಿಯೂ ನಿರ್ಮಲನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

संन्यासं कुरुते योऽत्र तीर्थे विधिसमन्वितम् । ध्यायन्नित्यं महादेवं स गच्छेत्परमं पदम्

ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನಸಹಿತ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಿತ್ಯ ಮಹಾದೇವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನು ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

क्रीडित्वा स यथाकामं स्वेच्छया शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जायतेऽसौ शुभे कुले

ಶಿವಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಯಥಾಕಾಮವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸಿ, ಅವನು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನಾಗಿ ಶುಭಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

रूपवान्सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । राजा वा राजपुत्रो वाचारसमन्वितः

ಅವನು ರೂಪವಂತನೂ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನೂ ಆಗಿ, ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ರಾಜನಾಗಲಿ ರಾಜಪುತ್ರನಾಗಲಿ—ಸದುಪಚಾರಸಂಪನ್ನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

एतत्ते कथितं राजंस्तीर्थस्य फलमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो नित्यं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ರಾಜನೇ, ಈ ತೀರ್ಥದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿತ್ಯ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

य इदं श्रावयेन्नित्यमाख्यानं द्विजपुंगवान् । श्राद्धे देवकुले वापि पठेत्पर्वणि पर्वणि

ಯಾವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಿ, ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ—

Verse 38

गीर्वाणास्तस्य तुष्यन्ति मनुष्याः पितृभिः सह । पठतां शृण्वतां चैव नश्यते सर्वपातकम्

ಅವನಿಂದ ದೇವಗಣರು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಮನುಷ್ಯರೂ ಪಿತೃಗಳೊಡನೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 39

लिखित्वा तीर्थमाहात्म्यं ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । जातिस्मरत्वं लभते प्राप्नोत्यभिमतं फलम्

ಈ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಬರೆದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदक्षरमन्वितम्

ಅವಿನಾಶಿ ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರಸಹಿತ ಪುಣ್ಯವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವನು ರುದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 55

। अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ”—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯದ ಗಡಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಲಿಪಿಕಾರ-ಚಿಹ್ನೆ.