Adhyaya 50

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । द्विजाश्च कीदृशाः पूज्या अपूज्याः कीदृशाः स्मृताः । श्राद्धे वैवाहिके कार्ये दाने चैव विशेषतः

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ! ಯಾವ ವಿಧದ ದ್ವಿಜರು ಪೂಜ್ಯರೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ? ಯಾವ ವಿಧದವರು ಅಪೂಜ್ಯರೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ, ವಿವಾಹಕರ್ಮ ಮತ್ತು ದಾನದಲ್ಲಿ?

Verse 2

यदि श्रद्धा भवेद्दैवयोगाच्छ्राद्धादिके विधौ । एतदाख्याहि मे देव कस्य दानं न दीयते

ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಶ್ರದ್ಧೆ ಉಂಟಾದರೆ, ಹೇ ದೇವ! ನನಗೆ ತಿಳಿಸು—ಯಾರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬಾರದು?

Verse 3

ईश्वर उवाच । यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । ब्राह्मणश्चानधीयानस्त्रयस्ते नामधारकाः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮರದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆನೆ, ಚರ್ಮದಿಂದ 만든 ಜಿಂಕೆ ಹೇಗೆ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಇರುವವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಕೇವಲ ನಾಮಧಾರಿಯೇ।

Verse 4

यथा षण्ढोऽफलः स्त्रीषु यथा गौर्गवि चाफला । यथा चाज्ञेऽफलं दानं तथा विप्रोऽनृचोऽफलः

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಷಣ್ಢನು ಹೇಗೆ ಫಲಹೀನನೋ, ಹಸು ಹಸುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಫಲವಿಲ್ಲವೋ, ಅಜ್ಞಾನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನ ಹೇಗೆ ಫಲಕೊಡದೋ—ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಮಂತ್ರಪಠನವಿಲ್ಲದ ವಿಪ್ರನೂ ಫಲಹೀನನು।

Verse 5

यथाऽनृणे बीजमुप्त्वा वप्ता न लभते फलम् । तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದರೆ ಬಿತ್ತಿದವನಿಗೆ ಫಲ ಸಿಗದಂತೆ, ವೇದಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಹವಿಸ್ಸು ನೀಡಿದ ದಾತನಿಗೂ ಫಲ ಸಿಗದು।

Verse 6

रोगी हीनातिरिक्ताङ्गः काणः पौनर्भवस्तथा । अवकीर्णी श्यावदन्तः सर्वाशी वृषलीपतिः

ರೋಗಿ, ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಅಥವಾ ಅಧಿಕತೆ ಇರುವವನು, ಒಂದು ಕಣ್ಣಿನವನು, ನಿಂದಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ವಿವಾಹಿಯಾದವನು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಭಂಗಿ, ಕಪ್ಪಾದ ಹಲ್ಲಿನವನು, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವವನು, ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯ ಪತಿ—ಇವರು ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 7

मित्रध्रुक्पिशुनः सोमविक्रयी परनिन्दकः । पितृमातृगुरुत्यागी नित्यं ब्राह्मणनिन्दकः

ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿ, ಚಾಡಿಕೋರ, ಸೋಮವನ್ನು ಮಾರುವವನು, ಪರನಿಂದಕ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ-ಗುರುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು, ಸದಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನು—ಇವರೂ ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಸ್ಮೃತ।

Verse 8

शूद्रान्नं मन्त्रसंयुक्तं यो विप्रो भक्षयेन्नृप । सोऽस्पृश्यः कर्मचाण्डालः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಮಂತ್ರಸಂಯುಕ್ತ ಶೂದ್ರನ ಅನ್ನವನ್ನು ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಕರ್ಮಚಾಂಡಾಲನಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವನು ಶುದ್ಧಿಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 9

कुनखी वृषली स्तेयी वार्द्धुष्यः कुण्डगोलकौ । महादानरतो यश्च यश्चात्महनने रतः

ವಿಕೃತ ನಖಗಳವನು, ವೃಷಲೀ, ಕಳ್ಳ, ಬಡ್ಡಿಖೋರ, ಕುಂಡ ಮತ್ತು ಗೋಲಕ, ಪ್ರದರ್ಶನಾರ್ಥ ‘ಮಹಾದಾನ’ದಲ್ಲಿ ರತ, ಹಾಗೆಯೇ ಆತ್ಮಹನನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತ—ಇವರೂ ತ್ಯಾಜ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 10

भृतकाध्यापकः क्लीबः कन्यादूष्यभिशस्तकः । एते विप्राः सदा त्याज्याः परिभाव्य प्रयत्नतः

ವೇತನಕ್ಕಾಗಿ ಬೋಧಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಲೀಬ (ಅಶಕ್ತ), ಮತ್ತು ಕನ್ಯಾದೂಷಣದ ಆರೋಪದಿಂದ ದೂಷಿತ—ಇಂತಹ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 11

प्रतिग्रहं गृहीत्वा तु वाणिज्यं यस्तु कारयेत् । तस्य दानं न दातव्यं वृथा भवति तस्य तत्

ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಂತರ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬಾರದು; ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 12

श्रुताध्ययनसम्पन्ना ये द्विजा वृत्ततत्पराः । तेषां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

ಶ್ರುತಿ-ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ನರಾಗಿ ಸದುಪಚಾರದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ನೀಡುವ ದಾನವೆಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 13

दरिद्रान्भर भूपाल मा समृद्धान् कदाचन । व्याधितस्यौषधं पथ्यं नीरुजस्य किमौषधैः

ಹೇ ಭೂಪಾಲ! ದರಿದ್ರರನ್ನು ಪೋಷಿಸು; ಕೇವಲ ಸಮೃದ್ಧರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಔಷಧವೂ ಪಥ್ಯವೂ ರೋಗಿಗೆ; ನಿರೋಗಿಗೆ ಔಷಧಗಳೇನು ಬೇಕು?

Verse 14

उत्तानपाद उवाच । कीदृशोऽथ विधिस्तत्र तीर्थश्राद्धस्य का क्रिया । दानं च दीयते यद्वत्तन्ममाख्याहि शङ्कर

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದರು— ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ಹೇಗಿದೆ? ತೀರ್ಥಶ್ರಾದ್ಧದ ಕ್ರಿಯೆ ಏನು? ದಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡಬೇಕು—ಹೇ ಶಂಕರ, ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.

Verse 15

ईश्वर उवाच । श्राद्धं कृत्वा गृहे भक्त्या शुचिश्चापि जितेन्द्रियः । गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य भोज्य सीमान्तके ततः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದಿದ್ದು, ಗುರುವಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ; ನಂತರ ಗ್ರಾಮಸೀಮಾಂತದಲ್ಲಿ (ಆಮಂತ್ರಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 16

वाग्यतः प्रव्रजेत्तावद्यावत्सीमां न लङ्घयेत् । शूलभेदं ततो गत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಸೀಮೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು. ನಂತರ ಶೂಲಭೇದ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 17

पञ्चस्थानेषु च श्राद्धं हव्यकव्यादिभिः क्रमात् । पिण्डदानं च यः कुर्यात्पायसैर्मधुसर्पिषा

ಮತ್ತು ಐದು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯಾದಿ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾಯಸ, ಮಧು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು—

Verse 18

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पञ्च च । अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैर्गुदमधुसर्पिषा

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಅಕ್ಷತ, ಬದರಫಲ, ಬಿಲ್ವಫಲ, ಬೆಲ್ಲ, ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡ-ತರ್ಪಣಾದಿ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ।

Verse 19

सापि तत्फलमाप्नोति तीर्थेऽस्मिन्नात्र संशयः । उपानहौ च यो दद्याद्ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नतः

ಅವಳೂ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪಾದುಕಾ/ಪಾದರಕ್ಷೆ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ—

Verse 20

सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति हयारूढो न संशयः । शय्यामश्वं च यो दद्याच्छत्त्रिकां वा विशेषतः

ಅವನೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯಾರು ಶಯ್ಯೆ, ಕುದುರೆ ಅಥವಾ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಛತ್ರವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ।

Verse 21

गच्छेद्विमानमारूढः सोऽप्सरोवृन्दवेष्टितः । उत्तमं यो गृहं दद्यात्सप्तधान्यसमन्वितम्

ಅವನು ವಿಮಾನಾರೂಢನಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ, ಅಪ್ಸರೆಯರ ವೃಂದದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು—ಏಳು ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ಉತ್ತಮ ಗೃಹವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನು।

Verse 22

स्वेच्छया मे वसेल्लोके काञ्चने भवने हि सः । तिलधेनुं च यो दद्यात्सवत्सां वस्त्रसंप्लुताम्

ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಚಿನ್ನದ ಭವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಕರುಸಹಿತ ತಿಲಧೇನುವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನು।

Verse 23

नाकपृष्ठे वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । गृहे वा यदि वारण्ये तीर्थवर्त्मनि वा नृप

ಓ ನೃಪಾ! ಮಹಾಪ್ರಳಯವು ಬರುವವರೆಗೆ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಮನೆದಲ್ಲಿರಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರಲಿ, ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರಲಿ.

Verse 24

तोयमन्नं च यो दद्याद्यमलोकं स नेक्षते । सर्वदानानि दीयन्ते तेषां फलमवाप्यते

ಯಾರು ನೀರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಅವುಗಳ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 25

उदकं चात्र दानं च दद्यादभयमेव च । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

ಇಲ್ಲಿ ಜಲದಾನ, ಇತರ ದಾನಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಭಯದಾನವೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನ್ನದಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನ ಹಿಂದೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು.

Verse 26

कन्यादानं तु यः कुर्याद्वृषं वा यः समुत्सृजेत् । तस्य वासो भवेत्तत्र यत्राहमिति नान्यथा

ಯಾರು ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಯಾರು ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗ (ಎತ್ತನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ದಾನ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನ ವಾಸವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನು ಇರುವಲ್ಲಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಸತ್ಯ, ಬೇರೆಲ್ಲ.

Verse 27

उत्तानपाद उवाच । कन्यादानं कथं स्वामिन् कर्तव्यं धार्मिकैः सदा । परिग्रहो यथा पोष्यः कन्योद्वाहस्तथैव च

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸ್ವಾಮಿನ್! ಧಾರ್ಮಿಕರು ಸದಾ ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು? ವರನ ಪರಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆ ಹೇಗೆ ಇರಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ಯೆಯ ವಿವಾಹವಿಧಿಯೂ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು?

Verse 28

अन्यत्पृच्छामि देवेश कस्य कन्या न दीयते । दातव्यं कुत्र तद्देव कस्मै दत्तमथाक्षयम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ಇನ್ನೊಂದು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಯಾರಿಗೆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು? ಹೇ ದೇವಾ! ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 29

उत्तमं मध्यमं वापि कनीयः स्यात्कथं विभो । राजसं तामसं वापि निःश्रेयसमथापि वा

ಹೇ ವಿಭೋ! ಇದು ಹೇಗೆ ಉತ್ತಮ, ಮಧ್ಯಮ ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು? ಇದು ಹೇಗೆ ರಾಜಸ ಅಥವಾ ತಾಮಸವಾಗುತ್ತದೆ—ಅಥವಾ ಹೇಗೆ ನಿಃಶ್ರೇಯಸ, ಪರಮ ಹಿತಕರವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 30

ईश्वर उवाच । सर्वेषामेव दानानां कन्यादानं विशिष्यते । यो दद्यात्परया भक्त्याभिगम्य तनयां निजाम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ಯಾದಾನವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಯಾರು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪರಮ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

कुलीनाय सुरूपाय गुणज्ञाय मनीषिणे । सुलग्ने सुमुहूर्ते च दद्यात्कन्यामलंकृताम्

ಕುಲೀನನಾದ, ಸುರೂಪನಾದ, ಗುಣಜ್ಞನಾದ, ಮನುಷ್ಯನಾದ ಪುರುಷನಿಗೆ—ಶುಭ ಲಗ್ನದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತಮ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ—ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಬೇಕು.

Verse 32

अश्वान्ना गांश्च वासांसि योऽत्र दद्यात्स्वशक्तितः । तस्य वासो भवेत्तत्र पदं यत्र निरामयम्

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಕುದುರೆಗಳು, ಅನ್ನ, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ರೋಗಕ್ಲೇಶರಹಿತವಾದ ಆ ಪದದಲ್ಲಿ.

Verse 33

येनात्र दुहिता दत्ता प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तेन सर्वमिदं दत्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕನ್ಯಾದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದವನು, ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಾನ ಮಾಡಿದವನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

यः कन्यार्थं ततो लब्ध्वा भिक्षते चैव तद्धनम् । स भवेत्कर्मचण्डालः काष्ठकीलो भवेन्मृतः

‘ಮಗಳಿಗಾಗಿ’ ಎಂದು ಧನ ಪಡೆದು, ನಂತರ ಅದೇ ಧನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಯಾಚಿಸಿ ಭೋಗಿಸುವವನು ಕರ್ಮಚಾಂಡಾಲನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ಕಾಷ್ಠಕೀಲದಂತೆ ಶುಭಗತಿ ರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

गृहेऽपि तस्य योऽश्नीयाज्जिह्वालौल्यात्कथंचन । चान्द्रायणेन शुध्येत तप्तकृच्छ्रेण वा पुनः

ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೇವಲ ಜಿಹ್ವಾಲೋಲತೆಯಿಂದ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವನು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತದಿಂದ ಅಥವಾ ತಪ್ತಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಬೇಕು।

Verse 36

उत्तानपाद उवाच । वित्तं न विद्यते यस्य कन्यैवास्ति च यद्गृहे । कथं चोद्वाहनं तस्य न याञ्चां कुरुते यदि

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರ ಬಳಿ ಧನವಿಲ್ಲ, ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಯಾಚನೆ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಅವಳ ವಿವಾಹ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 37

ईश्वर उवाच । अवितेनैव कर्तव्यं कन्योद्वहनकं नृप । कन्यानाम समुच्चार्य न दोषाय कदाचन

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೃಪ, ಧನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕನ್ಯೋದ್ವಾಹನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಕನ್ಯೆಯ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣವಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ।

Verse 38

अभिगम्योत्तमं दानं यच्च दानमयाचितम् । भविष्यति युगस्यान्तस्तस्यान्तो नैव विद्यते

ತಾನೇ ಹೋಗಿ ನೀಡುವ ದಾನವು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕೇಳದೇ ನೀಡುವ ದಾನವೂ ಮಹಾಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಯುಗಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಬಂದರೂ, ಆ ಪುಣ್ಯದ ಅಂತ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 39

अभिगम्योत्तमं दानं स्मृतमाहूय मध्यमम् । याच्यमानं कनीयः स्याद्देहि देहीति चाधमम्

ತಾನೇ ಹೋಗಿ ನೀಡುವ ದಾನ ಪರಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಕರೆಯಿಸಿ ನೀಡುವುದು ಮಧ್ಯಮ. ಕೇಳಿದಾಗ ನೀಡುವುದು ಕನಿಷ್ಠ; ‘ಕೊಡು, ಕೊಡು’ ಎಂದು ಮರುಮರು ಬೇಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಧಮವೆಂದು ಗಣ್ಯ.

Verse 40

यथैवाश्माश्मनाबद्धो निक्षिप्तो वारिमध्यतः । द्वावेतौ निधनं यातस्तद्वदन्नमपात्रके

ಒಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೆ ಎರಡೂ ಮುಳುಗಿ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ, ಅಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅನ್ನವು ದಾತನನ್ನೂ ಗ್ರಹೀತನನ್ನೂ ಎರಡನ್ನೂ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

Verse 41

असमर्थे ततो दानं न प्रदेयं कदाचन । दातारं नयतेऽधस्तादात्मानं च विशेषतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಯೋಗ್ಯನಾದ (ಅಸಮರ್ಥನಾದ) ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದಾನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೀಡಬಾರದು. ಅದು ದಾತನನ್ನೂ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ; ಗ್ರಹೀತನನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪತನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 42

समर्थस्तारयेद्द्वौ तु काष्ठं शुष्कं यथा जले । यथा नौश्च तथा विद्वान्प्रापयेदपरं तटम्

ಆದರೆ ಸಮರ್ಥನಾದ ಯೋಗ್ಯನು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ದಾಟಿಸಬಲ್ಲನು—ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಒಣಕಟ್ಟೆ ತೇಲುವಂತೆ. ದೋಣಿ ಹೇಗೆ ಅತ್ತ ತೀರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿತೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಜ್ಞಾನಿ ಇತರರನ್ನೂ ಪರತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

आहिताग्निश्च गृह्णाति यः शूद्राणां प्रतिग्रहम् । इह जन्मनि शूद्रोऽसौ मृतः श्वा चोपजायते

ಆಹಿತಾಗ್ನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಶೂದ್ರರಿಂದ ದಾನ-ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಶೂದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನಾಯಿಯ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

वृथा क्लेशश्च जायेत ब्राह्मणे ह्यग्निहोत्रिणि । असत्प्रतिग्रहं कुर्वन्गुप्तं नीचस्य गर्हितम्

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನೀಚನಿಂದ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಅಸತ್-ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಕ್ಲೇಶವೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 45

अभोज्यः स भवेन्मर्त्यो दह्यते कारिषाग्निना । कटकारो भवेत्पश्चात्सप्त जन्म न संशयः

ಇಂತಹ ಮನುಷ್ಯನು ಅಭೋಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಗೋಮಯಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಚಾಪೆ/ಬುಟ್ಟಿ ಮಾಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 46

लज्जादाक्षिण्यलोभाच्च यद्दानं चोपरोधजम् । भृत्येभ्यश्च तु यद्दानं तद्वृथा निष्फलं भवेत्

ಲಜ್ಜೆ, ಮೇಲ್ಮೈ ಸೌಜನ್ಯ, ಲೋಭ ಅಥವಾ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನೀಡುವ ದಾನ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಲವಂತದಿಂದ ಸೇವಕರಿಗೆ ನೀಡುವ ದಾನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 50

। अध्याय

ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತಿ।