Adhyaya 45

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एष एव पुरा प्रश्नः परिपृष्टो महेश्वरम् । राज्ञा चोत्तानपादेन ऋषिदेवसमागमे

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಋಷಿ-ದೇವರ ಮಹಾಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದನು।

Verse 2

उत्तानपाद उवाच । इदं तीर्थं महापुण्यं सर्वदेवमयं परम् । गुह्याद्गुह्यतरं स्थानं न दृष्टं न श्रुतं हर

ಉತ್ತಾನಪಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ತೀರ್ಥವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ, ಪರಮ, ಸರ್ವದೇವಮಯ. ಹೇ ಹರ! ಈ ಸ್ಥಳವು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಗುಹ್ಯ; ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲವೂ.

Verse 3

शूलभेदं कथं जातं केनैवोत्पादितं पुरा । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य विस्तराच्छंस मे प्रभो

ಶೂಲಭೇದವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು? ಹೇ ಪ್ರಭು, ಆ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । मर्त्ये न तादृशः कश्चिद्विक्रमेण बलेन वा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹಿಂದೆ ಬಲದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾವೀರ ದಾನವನು ಇದ್ದನು. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಾಗಲಿ ಬಲದಲ್ಲಾಗಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನನು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 5

सूनुर्ब्रह्मसुतस्यायमन्धको नाम दुर्मदः । निजस्थाने वसन् पापः कुर्वन् राज्यमकण्टकम्

ಇವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನ ಪುತ್ರ; ಅಂಧಕನೆಂಬ ದುರ್ಮದ. ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಆ ಪಾಪಿ ನಿರ್ಬಾಧವಾಗಿ ರಾಜ್ಯವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 6

हृष्टपुष्टो वसन्मर्त्ये स सुरैर्नाभिभूयते । भवनं तस्य पापस्य वह्नेरुपवनं यथा

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಹೃಷ್ಟ‑ಪುಷ್ಟನಾಗಿ ಬಲವಂತನಾಗಿದ್ದನು; ದೇವರೂ ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರಿದರು. ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನ ನಿವಾಸವು ಅಗ್ನಿಯ ಉಪವನದಂತೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವೂ ಭೀಕರವೂ ಆಗಿತ್ತು.

Verse 7

एतस्मिन्नन्धकः काले चिन्तयामास भारत । तोषयामि महादेवं येन सानुग्रहो भवेत्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಭಾರತ, ಅಂಧಕನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನಾನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಅವನು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಶೀಲನಾಗುವನು.”

Verse 8

प्रार्थयामि वरं दिव्यं यो मे मनसि वर्तते । परं स निश्चयं कृत्वा सोऽन्धको निर्गतो गृहात्

“ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ದಿವ್ಯ ವರವನ್ನೇ ನಾನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನು.” ಎಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಂಧಕನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 9

रेवातटं समासाद्य दानवस्तपसि स्थितः । उग्रं तपश्चचारासौ दारुणं लोमहर्षणम्

ರೇವಾ ತಟವನ್ನು ತಲುಪಿ ಆ ದಾನವನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು. ಅವನು ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು—ಅತಿದಾರುಣ, ರೋಮಾಂಚಕರವಾದುದು.

Verse 10

दिव्यं वर्षसहस्रं स निराहारोऽभवत्ततः । द्वितीयं तु सहस्रं स न्यवसद्वारिभोजनः

ಒಂದು ಸಹಸ್ರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ನಿರಾಹಾರನಾಗಿದ್ದನು. ನಂತರ ಎರಡನೇ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ನೀರನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದನು.

Verse 11

तृतीयं तु सहस्रं स धूमपानरतोऽभवत् । चतुर्थं वर्षसाहस्रं योगाभ्यासेन संस्थितः

ಮೂರನೇ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಧೂಮಪಾನ-ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದನು. ನಾಲ್ಕನೇ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 12

कोपीह नेदृश चक्रे तपः परमदारुणम् । अस्थिचर्मावशेषोऽसौ यावत्तिष्ठति भारत

ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ಪರಮ ದಾರುಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಸ್ಥಿ-ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ಆದರೂ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನೋ—ಹೇ ಭಾರತ!

Verse 13

तस्य मूर्ध्नि ततो राजन् धूमवार्त्तिर्विनिःसृता । देवलोकमतीत्यासौ कैलासं व्याप्य संस्थिता

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಅವನ ಶಿರೋಮಸ್ತಕದಿಂದ ಧೂಮದ ಭಾರೀ ಹೊಮ್ಮು ಹೊರಟಿತು. ಅದು ದೇವಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

Verse 14

तावद्देवसमीपस्था उमा वचनमब्रवीत् । कोऽस्त्ययं मानुषे लोके तपसोग्रेण संस्थितः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇವನ ಸಮೀಪ ನಿಂತ ಉಮಾ ಹೀಗೆಂದಳು—“ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವವನು ಯಾರು?”

Verse 15

चतुर्वर्षसहस्राणि व्यतीयुः परमेश्वर । न केनापीदृशं तप्तं तपो दृष्टं श्रुतं तथा

“ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ! ನಾಲ್ಕು ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ; ಇಂತಹ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲವೂ—ಇಷ್ಟು ಉಗ್ರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಆಚರಿಸಿಲ್ಲ.”

Verse 16

अवज्ञां कुरुषे देव किमत्र नियमान्विते । सर्वस्य दत्से शीघ्रं त्वमल्पेन तपसा विभो

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಈ ಭಕ್ತನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಏಕೆ ಅವಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತೀ? ಹೇ ವಿಭೋ! ಅಲ್ಪ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶೀಘ್ರ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀ.

Verse 17

नाक्षक्रीडां करिष्येऽद्य त्वया सह महेश्वर । यावन्नोत्थाप्यते ह्येष दानवो भक्तवत्सल

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ, ಹೇ ಭಕ್ತವತ್ಸಲಾ! ಈ ದಾನವನನ್ನು ಎತ್ತಿ (ಅವನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ) ಅಂಗೀಕರಿಸುವವರೆಗೆ ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ಷಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

ईश्वर उवाच । साधु साधु महादेवि सर्वलक्षणलक्षिते । अहं तं न विजानामि क्लिश्यन्तं दानवेश्वरम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಸಾಧು ಸಾಧು, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳೇ! ಕಷ್ಟಪಡುವ ಆ ದಾನವೇಶ್ವರನನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅರಿತಿಲ್ಲ.

Verse 19

योगाभ्यासे स्थितो भद्रे ध्यायंस्तत्परमं पदम् । तत्रागच्छ मया सार्द्धं यत्र तप्यत्यसौ तपः

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಾ—ಅವನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ.

Verse 20

उमया सहितो देवो गतस्तत्र महेश्वरः । अस्थिचर्मावशेषस्तु दृष्टो देवेन शम्भुना

ಆಮೇಲೆ ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಶಂಭುದೇವನು ಒಬ್ಬನನ್ನು ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಚರ್ಮದ ಅವಶೇಷಮಾತ್ರನಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 21

प्रत्युवाच प्रसन्नोऽसौ देवदेवो महेश्वरः । भोभोः कष्टं कृतं भीमं दारुणं लोमहर्षणम्

ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು— “ಅಯ್ಯೋ ಅಯ್ಯೋ! ನೀನು ಭೀಕರ, ದಾರುಣ, ರೋಮಹರ್ಷಕವಾದ ಕಠಿನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ।”

Verse 22

ईदृशं च तपो घोरं कस्माद्वत्स त्वया कृतम् । वरं दास्याम्यहं वत्स यस्ते मनसि वर्तते

“ವತ್ಸ, ನೀನು ಇಂತಹ ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿದೆ? ಹೇಳು—ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ವರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು।”

Verse 23

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरदो यदि शङ्कर । सुरान् सर्वान् विजेष्यामि त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಶಂಕರ, ನೀನು ವರದಾತನಾಗಿದ್ದರೆ—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸುವೆನು।”

Verse 24

ईश्वर उवाच । स्वप्नेऽपि त्रिदशाः सर्वे न योद्धव्याः कदाचन । असंभाव्यं न वक्तव्यं मनसो यन्न रोचते

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು— “ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ತ್ರಿದಶ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಅಸಂಭವವಾದುದನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದುದನ್ನೂ ಮಾತಾಡಬಾರದು।”

Verse 25

अन्यं किमपि याचस्व यस्ते मनसि वर्तते । स्वर्गे वा यदि वा मर्त्ये पातालेषु च संस्थितान्

“ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಬೇಡು—ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು; ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವರ ಕುರಿತು ಆಗಲಿ, ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಪಾತಾಳಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವರ ಕುರಿತು ಆಗಲಿ।”

Verse 26

मर्त्येषु विविधान् भोगान् भोक्ष्यसि त्वं यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं स्वर्गे देवपतिर्यथा

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ನಾನಾವಿಧ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವಪತಿಯಂತೆ ಕಂಟಕರಹಿತ (ನಿರ್ವಿಘ್ನ) ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು.

Verse 27

देवस्य वचनं श्रुत्वा सोऽन्धको विमनाः स्थितः । वृथा क्लेशश्च मे जातो न किंचित्साधितं मया

ದೇವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಂಧಕನು ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ ನಿಂತನು. “ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು; ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ” ಎಂದನು.

Verse 28

निश्वासं परमं मुक्त्वा निपपात धरातले । मूलच्छिन्नो यथा वृक्षो निरुच्छ्वासस्तदाभवत्

ಗಾಢ ನಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ ಅವನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಬೇರು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರದಂತೆ ಅವನು ಆಗ ಉಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಜಡನಾದನು.

Verse 29

मूर्च्छापन्नं ततो दृष्ट्वा देवी वचनमब्रवीत् । यं कामं कामयत्येष तमस्मै देहि शङ्कर

ಅವನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಶಂಕರ, ಇವನು ಬಯಸುವ ಆ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಇವನಿಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.”

Verse 30

भक्तानुपेक्षमाणस्य तवाकीर्तिर्भविष्यति

ಭಕ್ತನನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನಿನಗೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 31

ईश्वर उवाच । यदि दास्ये वरं देवि इच्छाभूतं कदाचन । ततो न मंस्यते विष्णुं न ब्रह्माणं न मामपि

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಾತ್ರ ವರ ನೀಡಿದರೆ, ನಂತರ ಅವನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನೂ ಸಹ ಅಲ್ಲ।

Verse 32

उच्चत्वमाप्तो देवेशि अन्यानपि सुरासुरान्

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಉನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದವನು ಇತರ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಅಸುರರನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ತুচ್ಛವೆಂದು ಅವಮಾನಿಸುವನು।

Verse 33

देव्युवाच । कमप्युपायमाश्रित्य उत्थापय महेश्वर । विष्णुवर्जं सुरान्सर्वाञ्जयस्वेति वरं वद

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಯಾವುದೋ ಉಪಾಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು. ಅವನಿಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ಹೇಳು—‘ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸು।’

Verse 34

ईश्वर उवाच । उपायः शोभनो देवि यो मे मनसि वर्तते । तमेवास्मै प्रदास्यामि यस्त्वया कथितो वरः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಉಪಾಯ ಉದಯಿಸಿದೆ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಅದೇ ವರವನ್ನು ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡುವೆನು।

Verse 35

ततोऽमृतेन संसिक्तः स्वस्थोऽभूत्तत्क्षणादयम् । तथा पुनर्नवो जातः सर्वावयवशोभितः

ನಂತರ ಅಮೃತದಿಂದ ಸಿಂಚಿತನಾದ ಅವನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆರೋಗ್ಯವಂತನಾದನು; ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುನಃ ಹೊಸದಾಗಿ ಜನಿಸಿದವನಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 36

शृणुष्वैकमना भूत्वा गृहाण वरमुत्तमम् । विष्णुवर्जं प्रदास्यामि यत्तवाभिमतं प्रियम्

ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಕೇಳು; ಈ ಉತ್ತಮ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಿ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಅಭಿಮತವೂ ಆದುದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 37

सर्वं च सफलं तुभ्यं मा धर्मस्तेऽन्यथा भवेत् । ददामीति वरं तुभ्यं मन्यसे यदि चासुर

ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗಲಿ; ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವು ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಬೇರೆಡೆ ತಿರುಗದಿರಲಿ. ಓ ಅಸುರ, ನೀ ಒಪ್ಪಿದರೆ ಈ ವರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 38

विष्णुवर्जं सुरान् सर्वाञ्जेष्यसि त्वं च मां विना

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಿ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವೆ—ಅದು ಕೂಡ ನನ್ನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ.

Verse 39

अन्धक उवाच । भवत्वेवमिति प्राह बलमास्थाय केवलम् । विष्णुवर्जं विजेष्येऽहं स्वबलेन महेश्वर

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ.” ಕೇವಲ ತನ್ನ ಬಲವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನು ನುಡಿದನು—“ಓ ಮಹೇಶ್ವರ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಿ ನಾನು ಸ್ವಬಲದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಜಯಿಸುವೆನು.”

Verse 40

कृतार्थोऽहं हि संजात इत्युक्त्वा प्रणतिं गतः । गच्छ देवोमयासार्द्धं कैलासशिखरं वरम्

“ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನತವಾಯಿತು. (ಆಗ ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು:) “ಬಾ, ಓ ದೇವಸ್ವರೂಪನೆ, ನನ್ನೊಡನೆ ಕೈಲಾಸದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋಗು.”

Verse 41

वृषपुंगवमारुह्य देवोऽसावुमया सह । वरं दत्त्वा स तस्यैवं तत्रैवान्तरधीयत

ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಆ ದೇವನು ಉಮೆಯೊಡನೆ, ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 45

। अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ” — ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಸೂಚಿಸುವ ಖಂಡ/ಉಪಸಂಹಾರ-ಚಿಹ್ನೆ.