Adhyaya 40

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करञ्जेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो दैत्यो लोकेषु विश्रुतः

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರಂಜೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ದೈತ್ಯನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । योऽसौ सिद्धो महाभाग तत्र तीर्थे महातपाः । कस्य पुत्रः कथं सिद्धः कस्मिन्काले वद द्विज

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಯಾರ ಪುತ್ರ? ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು, ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿತು? ಓ ದ್ವಿಜ, ಹೇಳು.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगे राजन्मानसो ब्रह्मणः सुतः । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो मरीचिर्नाम नामतः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಪುರಾತನ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರನಾಗಿ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದ ‘ಮರೀಚಿ’ ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿ ಇದ್ದನು.

Verse 4

तस्यापि तपसो राशेः कालेन महतानघ । पुत्रोऽथ मानसो जातः साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः

ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಮಹಾರಾಶಿಯಿಂದ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಮಾನಸಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ.

Verse 5

क्षमा दमो दया दानं सत्यं शौचमथार्जवम् । मरीचेश्च गुणा ह्येते सन्ति तस्य च भारत

ಕ್ಷಮೆ, ದಮ, ದಯೆ, ದಾನ, ಸತ್ಯ, ಶೌಚ ಮತ್ತು ಆರ್ಜವ—ಇವೇ ಮರೀಚಿಯ ಗುಣಗಳು; ಹೇ ಭಾರತ, ಅವು ಅವನಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದವು.

Verse 6

एवं गुणगणाकीर्णं कश्यपं द्विजसत्तमम् । ज्ञात्वा प्रजापतिर्दक्षो भार्यार्थे स्वसुतां ददौ

ಈ ರೀತಿ ಗುಣಗಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಶ್ಯಪನನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ವಿವಾಹಾರ್ಥ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 7

अदितिर्दितिर्दनुश्चैव तथाप्येवं दशापराः । यासां पुत्राश्च संजाताः पौत्राश्च भरतर्षभ

ಅದಿತಿ, ದಿತಿ, ದನು ಹಾಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು—ಹೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ—ಅವರಿಂದ ಪುತ್ರರೂ ಪೌತ್ರರೂ ಜನಿಸಿದರು.

Verse 8

अदितिर्जनयामास पुत्रानिन्द्रपुरोगमान् । जातास्तस्य महाबाहो कश्यपस्य प्रजापतेः

ಅದಿತಿಯು ಇಂದ್ರಪ್ರಮುಖ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟಳು; ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ಅವರು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಕಶ್ಯಪನ ಸಂತಾನವೇ.

Verse 9

यैस्तु लोकत्रयं व्याप्तं स्थावरं जङ्गमं महत् । तथान्यस्य महाभागो दनोः पुत्रो व्यजायत

ಅವರಿಂದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳೊಡನೆ ಮಹತ್ತಾದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬ (ಪತ್ನಿ)ಯಿಂದ ದನುವಿನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 10

सर्वलक्षणसम्पन्नः करञ्जो नाम नामतः । बाल एव महाभाग चचार स महत्तपः

ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಅವನು ‘ಕರಂಜ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 11

नर्मदातटमाश्रित्य चातिघोरमनुत्तमम् । दिव्यं वर्षसहस्रं च कृच्छ्रचान्द्रायणं नृप

ಓ ನೃಪ, ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ, ಅನುತ್ತಮವಾದ ಕೃಚ್ಛ್ರ-ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ದಿವ್ಯ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 12

शाकमूलफलाहारः स्नानहोमपरायणः । ततस्तुष्टो महादेव उमया सहितः किल

ಅವನು ಶಾಕ, ಮೂಲ, ಫಲಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ನಾನವಿಧಿ ಮತ್ತು ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ, ಕಿಲ, ಉಮಾಸಹಿತ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.

Verse 13

वरेण छन्दयामास त्रिपुरान्तकरः प्रभुः । भोः करञ्ज महासत्त्व परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ

ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನಾದ ಪ್ರಭುವು ವರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು—“ಓ ಕರಂಜ ಮಹಾಸತ್ತ್ವ, ಓ ಅನಘ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 14

वरं वृणीष्व ते दद्मि ह्यमरत्वमृते मम

ಪ್ರಭುವು ಹೇಳಿದನು—“ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆ—ಆದರೆ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಅದು ನನ್ನ ದಾನಕ್ಕೆ ಅತೀತ.”

Verse 15

करञ्ज उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तर्हि पुत्राश्च पौत्राश्च सन्तु मे धर्मवत्सलाः

ಕರಂಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಾ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ನನ್ನ ಪುತ್ರರೂ ಪೌತ್ರರೂ ಧರ್ಮವತ್ಸಲರಾಗಿರಲಿ।

Verse 16

तथेत्युक्त्वा महादेव उमया सहितस्तदा । वृषारूढो गणैः सार्द्धं तत्रैवान्तरधीयत

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದೇವನು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ವೃಷಭಾರೂಢನಾಗಿ, ಗಣಗಳೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು।

Verse 17

गते चादर्शनं देवे सोऽपि दैत्यो मुदान्वितः । स्वनाम्नात्र महादेवं स्थापयित्वा ययौ गृहम्

ದೇವನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದ ಬಳಿಕ, ಆ ದೈತ್ಯನೂ ಹರ್ಷಭರಿತನಾದನು; ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 18

तदाप्रभृति तत्तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । स्नानमात्रानरस्तत्र मुच्यते सर्वपातकैः

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನುತ್ತಮವಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सोऽग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्त्या गतिस्तस्य रुद्रलोकं स गच्छति

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಗತಿ ಅನಿವರ್ತ್ಯ; ಅವನು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

अथवाग्निजले प्राणान्यस्त्यजेद्धर्मनन्दन । अयुतद्वितयं वस्ते वर्षाणां शिवमन्दिरे

ಅಥವಾ, ಹೇ ಧರ್ಮನಂದನ! ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ಶಿವಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

ततश्चैव क्षये जाते जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः

ನಂತರ ಕ್ಷಯವು ತೀರಿದಾಗ ಅವನು ವಿಮಲ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ—ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನಾಗಿ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

राजा वा राजतुल्यो वा जीवेच्च शरदः शतम् । पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः

ಅವನು ರಾಜನಾಗಲಿ ರಾಜಸಮಾನನಾಗಲಿ ಆಗಿ, ನೂರು ಶರದ್ಕಾಲಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಸಹಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಧಿವಿವರ್ಜಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

एवं ते सर्वमाख्यातं पृष्टं यद्यत्त्वयानघ । तीर्थस्य तु फलं तस्य स्नानदानेषु भारत

ಹೇ ಅನಘ! ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಈಗ, ಹೇ ಭಾರತ, ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆ ತೀರ್ಥದ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 25

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವು ಪರಮ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ, ಪಾಪಹರ, ಮಂಗಳಕರ ಹಾಗೂ ದುಃಸ್ವಪ್ನನಾಶಕವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 26

यस्तु श्रावयते श्राद्धे पठेत्पितृपरायणः । अक्षयं जायते पुण्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವವನು ಅಥವಾ ತಾನೇ ಪಠಿಸುವವನು—ಅವನಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಶಂಕರ (ಶಿವ)ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 40

। अध्याय

ಇಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಗಿದೆ.