Adhyaya 36

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र दारुतीर्थमनुत्तमम् । दारुको यत्र संसिद्ध इन्द्रस्य दयितः पुरा

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಅನುತ್ತಮ ದಾರುತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ದಾರುಕನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । दारुकेण कथं तात तपश्चीर्णं पुरानघ । विधानं श्रोतुमिच्छामि त्वत्सकाशाद्द्विजोत्तम

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ತಾತ! ಹೇ ಪ್ರಾಚೀನ ನಿರಪರಾಧ ಮಹಾತ್ಮಾ! ದಾರುಕನು ಹೇಗೆ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು? ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅದರ ವಿಧಾನವನ್ನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हन्त ते कथयिष्यामि विचित्रं यत्पुरातनम् । वृत्तं स्वर्गसभामध्ये ऋषीणां भावितात्मनाम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಉವಾಚ—ಹಂತ, ನಿನಗೆ ನಾನು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು. ಸ್ವರ್ಗಸಭಾಮಧ್ಯೆ, ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಋಷಿಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 4

सूतो वज्रधरस्येष्टो मातलिर्नाम नामतः । स पुत्रं शप्तवान्पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ವಜ್ರಧರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಸಾರಥಿ ‘ಮಾತಲಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ, ಅವನು ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು।

Verse 5

शापाहतो वेपमान इन्द्रस्य चरणौ शुभौ । प्रपीड्य मूर्ध्ना देवेशं विज्ञापयति भारत

ಶಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ನಡುಗುತ್ತ, ಇಂದ್ರನ ಶುಭಪಾದಗಳನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಹೇ ಭಾರತ, ದೇವೇಶನಿಗೆ ತನ್ನ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 6

तमुवाचाभिशप्तं चाप्यनाथं च सुरेश्वरः । कर्मणा केन शापस्य घोरस्यान्तो भविष्यति

ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಅನಾಥನಾದ ಅವನಿಗೆ ಸುರೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—‘ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಈ ಘೋರ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದು?’

Verse 7

नर्मदातटमाश्रित्य तोषयन्वै महेश्वरम् । तिष्ठ यावद्युगस्यान्तं पुनर्जन्म ह्यवाप्स्यसि

ನರ್ಮದಾತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಯುಗಾಂತವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು; ನಂತರ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 8

पुनर्भूत्वा तु पूतस्त्वं दारुको नाम विश्रुतः । संसेव्य परमं देवं शङ्खचक्रगदाधरम्

ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನೀನು ‘ದಾರುಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಪರಮದೇವನ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಿಂದ ನೀನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 9

मानुषं भावमापन्नस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि । एवमुक्तस्तु देवेन सहस्राक्षेण धीमता

ಮಾನವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ನೀನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ—ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ದೇವ (ಇಂದ್ರ) ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

प्रणम्य शिरसा भूमिमागतोऽसौ ह्यचेतनः । नर्मदातटमाश्रित्य कर्षयन्निजविग्रहम्

ತಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಚೇತನನಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಸಾಗಿದನು.

Verse 11

व्रतोपवाससंखिन्नो जपहोमरतः सदा । महादेवं महात्मानं वरदं शूलपाणिनम्

ವ್ರತ-ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದರೂ ಅವನು ಸದಾ ಜಪ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು; ವರದ, ಶೂಲಪಾಣಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 12

भक्त्या तु परया राजन्यावदाभूतसम्प्लवम् । अंशावतरणाद्विष्णोः सूतो भूत्वा महामतिः

ಓ ರಾಜನ್, ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ಆಭೂತ-ಸಂಪ್ಲವ (ಪ್ರಳಯ) ತನಕ—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶಾವತರಣದಿಂದ ಆ ಮಹಾಮತಿ ‘ಸೂತ’ (ಸಾರಥಿ/ವಂದಿ) ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿದನು.

Verse 13

तोषयन् वै जगन्नाथं ततो यातो हि सद्गतिम्

ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಅವನು ನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುಭ ಸದ್ದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 14

एष तत्सम्भवस्तात दारुतीर्थस्य सुव्रत । कथितोऽयं मया पूर्वं यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्

ಓ ತಾತ, ಓ ಸುವ್ರತ! ಇದೇ ದಾರುತೀರ್ಥದ ಉದ್ಭವವೃತ್ತಾಂತ; ಶಂಕರನು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದನೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 15

ततो युधिष्ठिरः श्रुत्वा विस्मयं परमं गतः । भ्रात्ःन् विलोकयामास हृष्टरोमा मुहुर्मुहुः

ಆಮೇಲೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ ಅವನು ಮರುಮರು ತನ್ನ ಸಹೋದರರನ್ನು ನೋಡಿದನು।

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिपूर्वं नरेश्वर । उपास्य संध्यां देवेशमर्चयेद्यश्च शङ्करम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರೇಶ್ವರ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ದೇವೇಶನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 17

वेदाभ्यासं तु तत्रैव यः करोति समाहितः । सोऽश्वमेधफलं राजंल्लभते नात्र संशयः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ವೇದಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವನು, ಓ ರಾಜನೇ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 18

तस्मिंस्तीर्थे तु यो भक्त्या भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । स तु विप्रसहस्रस्य लभते फलमुत्तमम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವವನು, ಸಹಸ್ರ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಸಮಾನ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । यत्कृतं शुद्धभावेन तत्सर्वं सफलं भवेत्

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ದೇವತಾರ್ಚನೆ—ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ।