Adhyaya 226

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಒಂದು ಕ್ರೋಶ ದೂರದಲ್ಲಿ ‘ವಿಮಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಹಾಗೂ ಜಪ, ಹೋಮ, ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ

Verse 2

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम्

ವಿಮಲೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು ಏನು ಬಯಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸ್ವರ್ಗಲಾಭಾದಿಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಲೌಕಿಕ ಫಲವಾಗಲಿ.

Verse 3

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः

ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ಪುತ್ರ ತ್ರಿಶಿರಸನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಈ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಪರಮ ವೈಮಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 4

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । नानाकर्ममलैः क्षीणैर्विमलोऽभवदर्कवत्

ಅಲ್ಲಿ ವೇದನಿಧಿಯಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ನಾನಾಕರ್ಮಮಲಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿರ್ಮಲನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 5

महादेवप्रसादेन सोमवत्प्रियदर्शनः । पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः

ಮಹಾದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಿಯದರ್ಶನನಾದನು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾಮದೇವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಭಾನು, ಭಾನುಮತೀ ಎಂಬ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕಾಮಿಸಿದನು.

Verse 6

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितोऽभवत् । स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वमुपागतः

ಅದೇ ದೋಷದಿಂದ ಅವನು ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು. ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಮಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 7

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितोऽभजत् । तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः

ಮಹಾದೇವನು ತೃಪ್ತನಾದಾಗ ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಭಾಂಡಕನ ಪುತ್ರನಾದ ಮುನಿಗೂ ಅಂಥದೇ ಅನುಗ್ರಹ ಲಭಿಸಿತು.

Verse 8

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस्तथा । राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಯೋಗಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಗರದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ರಾಜಸಂಸರ್ಗದ ದೋಷದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೂ ಮಲಿನತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान्

ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ರೇವಾ–ಸಾಗರ ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ, ಪತ್ನಿ ಶಾಂತೆಯೊಂದಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 10

कृच्छ्रचान्द्रायणैर्देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । महादेवेन तुष्टेन सोऽपि वैमल्यमाप्तवान्

ಕೃಚ್ಛ್ರ ಮತ್ತು ಚಾಂದ್ರಾಯಣದಂತಹ ಕಠಿಣ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಮುನಿಯು ತ್ರ್ಯಂಬಕ ದೇವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು; ಮಹಾದೇವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದಾಗ ಅವನಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಮಲ್ಯ ದೊರಕಿತು.

Verse 11

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल

ಓ ರಾಜನೇ, ಹಿಂದೆ ದಾರುವನದಲ್ಲಿ ಶರ್ವಾಣಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಶರ್ವನು ಮುನಿಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಿದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया

ನರ್ಮದಾ–ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮವೇ ಪರಮಸ್ಥಾನವೆಂದು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಹೋಮೆಯೊಂದಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 13

विमलोऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಿಮಲನಾದ ಕಾರಣ ‘ವಿಮಲೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು; ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅದೇ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 14

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रजानाथोऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम्

ನಂತರ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಿಲೋತ್ತಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೂ ತನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಅವಳ ಪರಮ ಮನೋಹರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 15

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिकोऽभवत् । तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः

ಭವಿಷ್ಯನಿಯತಿ ಮತ್ತು ಕಾಮನೆಯ ಬಲದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನಾಗಿ ಅವನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದನು. ಆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ದೋಷಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ರೇವೆಯ ಎರಡೂ ತೀರಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 16

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः

ಓ ರಾಜರ್ಷಿ! ಅವನು ಮೌನವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ, ತ್ರಿಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ರೇವಾ-ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 17

एवमन्येऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवोऽभवन्

ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇತರ ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರೂ ಅಲ್ಲಿ ದೋಷಮಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅನೇಕರು ವಿಮಲರಾದರು.

Verse 18

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । अमलोऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶಿವಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನೀನು ಅಮಲನಾಗಿದ್ದರೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಮ ವೈಮಲ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 19

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಪಾಪದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ವಿಮಲೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು—ಅಷ್ಟಮಿ, ಚತುರ್ದಶಿ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ—ಮಹಾ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पित्ःणामनृणी भवेत् । ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम्

ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ ಪಿತೃಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 22

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೂ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹಿತಕರವಾದುದನ್ನೂ—ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅಲ್ಲಿ ಗುಣವಂತನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸ್ವರ್ಣ, ಧಾನ್ಯ, ವಸ್ತ್ರ, ಛತ್ರ, ಪಾದುಕಾ, ಕಮಂಡಲು ಇತ್ಯಾದಿ।

Verse 23

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद्भुवि भूपतिः । गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत्परमेश्वरम्

ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದೇವರಿಗೆ ಗೃಹ (ಮಂದಿರ) ನಿರ್ಮಿಸಿದವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು।