Adhyaya 222

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಒಂದು ಕ್ರೋಶ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ‘ತಿಲಾದ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ತಿಲಪ್ರಾಶನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಜಾಬಾಲಿ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 2

पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह

ಅವನು ತಂದೆತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು, ಸಹೋದರನ ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಮನೆ ಮಾಡಿದವನು, ಮಗನನ್ನು ಮಾರಿದ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವನು, ಗುರುನೊಡನೆಯೂ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿದವನು।

Verse 3

एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि

ಹೀಗೆ ದೋಷಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ, ಓ ಭಾರತ, ಸಜ್ಜನರ ನಡುವೆ ಅವನಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವೇ ದೊರೆಯಿತು; ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಇಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 4

इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । चिन्तामवाप महतीमगतिज्ञो हि पावने

ಹೀಗೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಓ ನೃಪ, ಬಹುಕಾಲವಾದ ನಂತರ ಮಹಾ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಶುದ್ಧಿ-ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಶ್ರಯಮಾರ್ಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 5

चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत्

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿ, ಪಾವನ ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ) ನದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಗಾಹನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 6

अणिवापान्तमासाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान्

ಅಣಿವಾಪಾಂತವನ್ನು ತಲುಪಿ ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತಟದಲ್ಲಿ—ಹೇ ಪಾರ್ಥ—ವ್ರತಧಾರಿ ಜಾಬಾಲಿ ತಿಲವನ್ನು ಪ್ರಾಶನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ತಂಗಿದನು।

Verse 7

तिलैरेकाशनं कुर्वंस्तथैवैकान्तराशनम् । त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा

ತಿಲವನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ಏಕಾಶನ ಹಾಗೂ ಏಕಾಂತರಾಶನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು, ಆರು, ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಉಪವಾಸಗಳು, ಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಮಾಸವ್ರತಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 8

कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात्

ತಿಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣಾದಿ ವ್ರತಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದನು; ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ‘ತಿಲಾತ್ಮ’ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 9

कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नोऽभवदीश्वरः । प्रादादिहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम्

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಈಶ್ವರನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕಗಳ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು; ಅದು ಅಂತतः ಸಾಲೋಕ್ಯ—ಅದೇ ದಿವ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸ—ಎಂಬ ಫಲಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು।

Verse 10

तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः

ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅವನು ಆ ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಪ್ರಭುವೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ತಿಲಾದೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 11

तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಪಾಪನಾಶಕವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚತುರ್ದಶಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು—

Verse 12

उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी

ಓ ಪಾರ್ಥನೇ! ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹರಿವಾಸರದಲ್ಲಿ (ಏಕಾದಶಿ), ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು, ಎಳ್ಳಿನ ಉಬ್ಟನ ಹಚ್ಚಬೇಕು, ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಎಳ್ಳುನೀರಿನಿಂದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 13

तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । रुद्रलोकमवाप्नोति पुनात्या सप्तमं कुलम्

ಎಳ್ಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನೂ, ಅದನ್ನು ಭೋಗಿಸುವವನೂ—ಇಬ್ಬರೂ—ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ತುಂಬಿ, ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅವನು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುಲದ ಏಳನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः

ಓ ನೃಪತಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಿನ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ವಿಕರ್ಮದಿಂದ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಪೂರ್ವಜರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟವಾದ ಶುಭಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर्ब्राह्मणानां च भोजनैः । अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः

ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭೋಜನವೂ ಇವುಗಳಿಂದ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः

ಹೇ ನೃಪ! ಮನುಷ್ಯನು ಪಿತೃಕುಲ, ಮಾತೃಕುಲ ಹಾಗೂ ಪತ್ನೀಕುಲ—ಈ ಮೂರು ಕುಲಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗದತ್ತ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ।