Adhyaya 214

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चतुर्थं सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ದೇವನ ಮಹತ್ತಾದ ಪವಿತ್ರ ನಾಲ್ಕನೇ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 2

कपाली कान्थिको भूत्वा यथा स व्यचरन्महीम् । पिशाचैर्राक्षसैर्भूतैर्डाकिनीयोगिनीवृतः

ಅವನು ಕಪಾಲೀ ಹಾಗೂ ಕಾಂಥಿಕನಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು—ಪಿಶಾಚ, ರಾಕ್ಷಸ, ಭೂತಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಡಾಕಿನಿ ಮತ್ತು ಯೋಗಿನಿಗಳಿಂದ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 3

भैरवं रूपमास्थाय प्रेतासनपरिग्रहः । त्रैलोक्यस्याभयं दत्त्वा चचार विपुलं तपः

ಭೈರವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರೇತಾಸನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಭಯದಾನ ನೀಡಿ, ನಂತರ ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 4

आषाढी तु कृता तत्र ह्याषाढीनाम विश्रुतम् । कन्था मुक्ता ततोऽन्यत्र देवेन परमेष्ठिना

ಅಲ್ಲಿ ‘ಆಷಾಢೀ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆಷಾಢೀ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ನಂತರ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ದೇವನು ಬೇರೆಡೆ ತನ್ನ ಕಾಂಥಾ (ಜೀರ್ಣ ವಸ್ತ್ರ)ವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು।

Verse 5

तदाप्रभृति राजेन्द्र स कन्थेश्वर उच्यते । तस्य दर्शनमात्रेण ह्यश्वमेधफलं लभेत्

ಆ ಸಮಯದಿಂದ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅವನು ‘ಕಾಂಥೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 6

देवो मार्गे पुनस्तत्र भ्रमते च यदृच्छया । विक्रीणाति बलाकारो दृष्ट्वा चोक्तो हरेण तु

ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ದೇವನು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಎಮ್ಮೆ-ಆಕಾರದ ಒಬ್ಬ ವಣಿಕನು ಏನೋ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ (ಶಿವ) ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 7

यदि भद्र न चेत्कोपं करोषि मयि साम्प्रतम् । बलाभिर्भर मे लिङ्गं ददामि बहु ते धनम्

ಹೇ ಭದ್ರನೇ, ಈಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಬಹಳ ಧನವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 8

एवमुक्तोऽथ देवेन स वणिग्लोभमोहितः । योजयामास बलका लिङ्गे चोत्तममध्यमान्

ದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಲೋಭದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಆ ವಣಿಕನು ಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ ಬಲಾಕಾ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಇಡತೊಡಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 9

तावद्यावत्क्षयं सर्वे गताः काले सुसंचिताः । स्थितं समुन्नतं लिङ्गं दृष्ट्वा शोकमुपागमत्

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು; ಲಿಂಗವು ಇನ್ನೂ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಶೋಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 10

कृत्वा तु खण्डखण्डानि स देवः परमेश्वरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं तं दृष्ट्वा गतसाध्वसम्

ಆಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ದೇವನು ಅದನ್ನು ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಅವನು ಈಗ ಭಯರಹಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು.

Verse 11

न च मे पूरितं लिङ्गं यास्यामि यदि मन्यसे । ददामि तत्र वित्तं ते यदि लिङ्गं प्रपूरितम्

ನನ್ನ ಲಿಂಗವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಲಿಂಗವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಧನವನ್ನು ನೀಡುವೆನು।

Verse 12

वणिगुवाच । अधन्यः कृतपुण्योऽहं निग्राह्यः परमेश्वर । तव प्रियमकुर्वाणः शोचिष्ये शाश्वतीः समाः

ವಣಿಕನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ ನಾನು ದುರ್ದೈವಿಯೂ ನಿಯಂತ್ರಣಾರ್ಹನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲಾರದೆ ನಾನು ಅನಂತ ವರ್ಷಗಳು ಶೋಕಿಸುವೆನು।

Verse 13

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य वणिक्पुत्रस्य भारत । असंक्षयं धनं दत्त्वा स्थितस्तत्र महेश्वरः

ಹೇ ಭಾರತ! ವಣಿಕಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಕ್ಷಯ ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ തന്നെ ಸ್ಥಿತನಾದನು।

Verse 14

तदा प्रभृति राजेन्द्र बलाकैरिव भूषितम् । प्रत्ययार्थं स्थितं लिङ्गं लोकानुग्रहकाम्यया

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ಪ್ರಮಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಆ ಲಿಂಗವು ಬಲಾಕಾ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದಂತೆ ಶೋಭಿಸಿತು।

Verse 15

देवेन रचितं पार्थ क्रीडया सुप्रतिष्ठितम् । देवमार्गमिति ख्यातं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । पश्यन् प्रपूजयन् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ದೇವರಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿ ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾದ ಅದು ‘ದೇವಮಾರ್ಗ’ ಎಂದು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಯಾರು ಅದನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

देवमार्गे तु यो गत्वा पूजयेद्बलाकेश्वरम् । पञ्चायतनमासाद्य रुद्रलोकं स गच्छति

ದೇವಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಲಾಕೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಪವಿತ್ರ ಪಂಚಾಯತನವನ್ನು ತಲುಪಿ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

देवमार्गे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । न भवेत्पुनरावृत्ती रुद्रलोकात्कदाचन

ದೇವಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಜನರಿಗೆ ರುದ್ರಲೋಕದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

देवमार्गस्य माहात्म्यं भक्त्या श्रुत्वा नरोत्तम । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಮಾರ್ಗದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.