
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ರಾಜನಿಗೆ ‘ಕುರ್ಕುರೀ’ ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕ, ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಸ್ಥಳವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥದೇವತೆ ‘ಕುರ್ಕುರೀ’ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಪ್ರದಾತೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಪಶುಸಂಪತ್ತು, ಪುತ್ರ, ಧನ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೇಡಿದ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲದೆ ‘ಢೌಂಡೇಶ’ ಎಂಬ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನು ನಿವಾಸಿಸುವುದಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರು ಇಬ್ಬರೂ ಅವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಹಿತಕರವೆಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಫಲಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ-ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಅನಿಷ್ಟ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು, ಸಂತಾನಹೀನತೆ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವುದು, ದಾರಿದ್ರ್ಯ ದೂರವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ದೊರಕುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದೇ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । कुर्कुरीनाम विख्यातं सर्वपापप्रणाशनम्
ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕ್ಷೋಣಿನಾಥ (ರಾಜನೇ), ಅನಂತರ ಪರಮಶೋಭನವಾದ, ‘ಕುರ್ಕುರೀ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು।
Verse 2
यं यं प्रार्थयते कामं पशुपुत्रधनादिकम् । तं तं ददाति देवेशी कुर्कुरी तीर्थदेवता
ಮಾನವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೋ—ಪಶು, ಪುತ್ರ, ಧನಾದಿ—ಅದೇ ಅದೇ ವರವನ್ನು ತೀರ್ಥದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವೇಶಿ ಕುರ್ಕುರೀ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ.
Verse 3
क्षेत्रपालो वसेत्तत्र ढौण्ढेशो नाम नामतः । तस्य चाराधनं कृत्वा नारी वा पुरुषोऽपि वा
ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹೆಸರಿನಿಂದ ‘ಢೌಣ್ಢೇಶ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಅವನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ, ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ—
Verse 4
वन्दनादपि राजेन्द्र दौर्भाग्यं नाशमाप्नुयात् । अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमुत्तमम्
ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಕೇವಲ ವಂದನೆಯಿಂದಲೂ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಪುತ್ರನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಧನನು ಉತ್ತಮ ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 5
नारी नरस्तथाप्येवं लभते काममुत्तमम् । स्पर्शनाद्दर्शनात्तस्य तीर्थस्य विधिपूर्वकम्
ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಉತ್ತಮ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 205
अध्यायः
ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತ. (ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನ/ಸಮಾಪ್ತಿ ಸೂಚನೆ.)