Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಭೃಗು-ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಅನುತ್ತಮ ತೀರ್ಥರಾಜ. ‘ಪೈತಾಮಹ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕ।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಶಂಭುವನ್ನು ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆರಾಧ್ಯ, ಜಗದ್ಧರ್ತಾ ಮತ್ತು ಜಗದ್ಗುರು. ಕೇಳಬೇಕಾದ ಆ ಮಹತ್ತಾದ, ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

ಧರ್ಮಪುತ್ರ (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ)ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನೀಶ್ವರ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಆ ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸತ್ತಮ! ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ತನ್ನದೇ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಕೋಪಾವಿಷ್ಟನಾದ ದೇವದೇವನು ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು.

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

ಓ ಕಮಲಾಸನ! ನಿನ್ನ ವೇದಗಳೂ ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನವೂ ಕ್ಷಯವಾಗುವವು; ನೀನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಪೂಜ್ಯನಾಗುವೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

ಹೀಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಬಳಿಕ ಬ್ರಹ್ಮನು ಖೇದದಿಂದ ಆವೃತನಾದನು. ರೇವೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ದೇವೇಶನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು. ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

ಪ್ರತಿ ಪರ್ವವು ಬಂದಾಗ ಪರ್ವಪರ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗುವಿ. ನಾನು ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳೂ ಪಿತೃಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವರಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು. ಅದು ಪುಣ್ಯಕರ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನುತ್ತಮ.

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

ಅಲ್ಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ—ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನು…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

ಹೇ ನೃಪ! ಒಂದೇ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದಲೋ ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

ಆದರೆ ಸೂರ್ಯನು ಕನ್ಯಾರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು—ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಅವನ ಪೂರ್ವಜರು ಆನಂದದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಿಸಿ ನಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

ಎಲ್ಲ ಪಿತೃತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದಾಗ ದೊರೆಯುವ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದರ್ಶ (ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ) ದಿನ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

ಪೈತಾಮಹ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಾರ್ವತೀಪತಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಪಾಪಗಳೂ ಉಪಪಾಪಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

ರಾಜನೇ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ನಿಯಮಿತರು ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ ಅವರ ಗತಿ ಅನಿವರ್ತನೀಯ; ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 204

अध्यायः

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯಾಂತ್ಯ ಸೂಚಕ).