Adhyaya 195

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । देवतीर्थे तु किं नाम माहात्म्यं समुदाहृतम् । फलं किं स्नानदानादिकारिणां जायते मुने

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ದೇವತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೆಂದು ಏನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ? ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । पृथिव्यां यानि तीर्थानि देवैर्मुनिगणैरपि । सेवितानि महाबाहो तानि ध्यातानि विष्णुना

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ದೇವರೂ ಮುನಿಗಣರೂ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಷ್ಣು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

समागतान्येकतां वै तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । तत्तीर्थं वैष्णवं पुण्यं देवतीर्थमिति श्रुतम्

ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿ ಸೇರಿವೆ. ಆ ವೈಷ್ಣವ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥ ‘ದೇವತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 4

कुरुक्षेत्रं भुवि परमन्तरिक्षे त्रिपुष्करम् । पुरुषोत्तमं दिवि परं देवतीर्थं परात्परम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಪರಮ, ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುಷ್ಕರ ಪರಮ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಪರಮ—ಆದರೆ ದೇವತೀರ್ಥವು ಪರಮಾತ್ಪರವಾಗಿದೆ.

Verse 5

देवतीर्थसमं नास्ति तीर्थमत्र परत्र च । यत्प्राप्य मनुजस्तप्येन्न कदाचिद्युधिष्ठिर

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ತೀರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ಅದನ್ನು ಪಡೆದ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 6

देवैरुक्तानि तीर्थानि योऽत्र स्नानं समाचरेत् । देवतीर्थे स सर्वत्र स्नातो भवति मानवः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಿಸಿದವನಾಗಿ ಸರ್ವತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

एवमस्त्विति तैरुक्ता देवा ऋषिगणा अपि । संतुष्टाः श्रीशमभ्यर्च्य स्वं स्वं स्थानं तु भेजिरे

‘ಏವಮಸ್ತು’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಣರೂ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ; ಶ್ರೀಶನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 8

सूर्यग्रहेऽत्र वै क्षेत्रे स्नात्वा यत्फलमश्नुते । स्नात्वा श्रीशं समभ्यर्च्य समुपोष्य यथाविधि

ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರಕುವುದೋ—ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರೀಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದವನು ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

यद्ददाति हिरण्यानि दानानि विधिवन्नृप । तदनन्तफलं सर्वं सूर्यस्य ग्रहणे यथा

ಹೇ ರಾಜನೇ! ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೀಡುವ ಸ್ವರ್ಣಾದಿ ದಾನಗಳು, ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವುಗಳಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 10

भूमिदानं धेनुदानं स्वर्णदानमनन्तकम् । वज्रदानमनन्तं च फलं प्राह शतक्रतुः

ಭೂಮಿದಾನ, ಧೇನು ದಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಣದಾನ—ಇವು ಅನಂತ ಪುಣ್ಯಫಲ ನೀಡುವವು; ಹಾಗೆಯೇ ವಜ್ರ (ರತ್ನ) ದಾನವೂ ಅನಂತ ಫಲದಾಯಕವೆಂದು ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಹೇಳಿದರು।

Verse 11

सोमो वै वस्त्रदानेन मौक्तिकानां च भार्गवः । सुवर्णस्य रविर्दानं धर्मराजो ह्यनन्तकम्

ವಸ್ತ್ರದಾನದಿಂದ ಸೋಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮೌಕ್ತಿಕ (ಮುತ್ತು) ದಾನದಿಂದ ಭಾರ್ಗವ (ಶುಕ್ರ) ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸುವರ್ಣದಾನದ ಅಧಿದೇವ ರವಿ; ದಾನದ ಫಲ ಅನಂತವೆಂದು ಧರ್ಮರಾಜ (ಯಮ)ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

देवतीर्थे तु यद्दानं श्रद्धायुक्तेन दीयते । तदनन्तफलं प्राह बृहस्पतिरुदारधीः

ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ನೀಡುವ ಯಾವ ದಾನವೂ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 13

देवतीर्थे भृगुक्षेत्रे सर्वतीर्थाधिक नृप । देवतीर्थे नरः स्नात्वा श्रीपतिं योऽनुपश्यति

ಹೇ ನೃಪ! ಭೃಗುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ದೇವತೀರ್ಥವು ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆ ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು)ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ನರನು…

Verse 14

सोमग्रहे कुलशतं स समुद्धृत्य नाकभाक् । दानानि द्विजमुख्येभ्यो देवतीर्थे नराधिप

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಚಂದ್ರಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ವಂಶದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

यैर्दत्तानि नरैर्भोगभागिनः प्रेत्य चेह ते । देवतीर्थे विप्रभोज्यं हरिमुद्दिश्य यश्चरेत्

ಯಾರು ದಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಭೋಗಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭೋಜನವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು…

Verse 16

स सर्वाह्लादमाप्नोति स्वर्गलोके युधिष्ठिर । देवतीर्थे नरो नारी स्नात्वा नियतमानसौ

ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ, ನಿಯತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ…

Verse 17

उपोष्यैकादशीं भक्त्या पूजयेद्यः श्रियः पतिम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा घृतेनोद्बोध्य दीपकम्

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕಾದಶಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ತುಪ್ಪದಿಂದ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೋ…

Verse 18

द्वादश्यां प्रातरुत्थाय तथा वै नर्मदाजले । विप्रदाम्पत्यमभ्यर्च्य विधिवत्कुरुनन्दन

ಹೇ ಕುರುನಂದನ! ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನರ್ಮದಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 19

वस्त्राभरणताम्बूलपुष्पधूपविलेपनैः । अक्षये विष्णुलोकेऽसौ मोदते चरितव्रतः

ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ತಾಂಬೂಲ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವನು ಅಕ್ಷಯ ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

यः सदैकादशीतिथौ स्नात्वोपोष्यार्चयेद्धरिम् । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वेदशास्त्रविधानतः

ಯಾರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಏಕಾದಶಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಹರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಧಾನದಂತೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 21

धर्मराजकृतां पापां न स पश्यति यातनाम् । पञ्चरात्रविधानेन श्रीपतिं योऽर्चयिष्यति

ಧರ್ಮರಾಜನು ಪಾಪಗಳಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅವನು ಕಾಣನು—ಪಾಂಚರಾತ್ರ ವಿಧಾನದಂತೆ ಶ್ರೀಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನು।

Verse 22

दीक्षामवाप्य विधिवद्वैष्णवीं पापनाशिनीम् । स्वर्गमोक्षप्रदां पुण्यां भोगदां वित्तदामथ

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ವೈಷ್ಣವೀ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದು—ಆ ದೀಕ್ಷೆ ಪುಣ್ಯಮಯ; ಸ್ವರ್ಗ-ಮೋಕ್ಷಪ್ರದ, ಭೋಗಪ್ರದ ಮತ್ತು ಧನಪ್ರದವೂ ಹೌದು।

Verse 23

राज्यदां वा महाभाग पुत्रदां भाग्यदामथ । सुकलत्रप्रदां वापि विष्णोर्भक्तिप्रदामिति

ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಅದು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು; ಸುಕಲತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡಬಹುದು—ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 24

तरिष्यति भवाम्भोधिं स नरः कुरुनन्दन । योऽर्चयिष्यति तत्रैव देवतीर्थे श्रियः पतिम्

ಓ ಕುರುನಂದನ! ಆ ನರನು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವನು—ಅಲ್ಲಿಯೇ ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನು।

Verse 25

विश्वरूपमथो सम्यङ्मूलश्रीपतिमेव वा । नारायणगिरिं वापि गृहे वैकादशीतिथौ

ಏಕಾದಶೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ—ವಿಶ್ವರೂಪನನ್ನಾಗಲಿ, ಮೂಲ ಶ್ರೀಪತಿಯನ್ನು ಆಗಲಿ, ಅಥವಾ ನಾರಾಯಣಗಿರಿಯನ್ನು ಆಗಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಬಹುದು।

Verse 26

भक्तिमाञ्छ्रद्धया युक्तः क्षीरैस्तीर्थोदकैरपि । सुसूक्ष्मैरहतैर्वस्त्रैर्महाकौशेयकैर्नृप

ಹೇ ನೃಪನೇ! ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಕ್ಷೀರದಿಂದಲೂ ತೀರ್ಥೋದಕದಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಹೊಸ (ಅಹತ) ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೌಶೇಯ (ರೇಷ್ಮೆ) ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲಿ।

Verse 27

विचित्रैर्नेत्रजैर्वापि धूपैरगुरुचन्दनैः । गुग्गुलैर्घृतमिश्रैश्च नैवेद्यैर्विविधैरपि

ಅವನು ವಿವಿಧ, ನೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸುಗಂಧ ಧೂಪಗಳಿಂದ—ಅಗರು ಹಾಗೂ ಚಂದನ ಧೂಪಗಳಿಂದ; ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಗುಗ್ಗುಲಿನಿಂದ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾನಾ ವಿಧದ ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲಿ।

Verse 28

पायसाद्यैर्मनुष्येन्द्र पयसा वा युधिष्ठिर । पिष्टदीपैः सुविमलैर्वर्धमानैर्मनोहरैः

ಹೇ ಮನುಷ್ಯೇಂದ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ಪಾಯಸಾದಿ ಮಧುರ ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಹಾಲಿನಿಂದಲೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿಮಲ, ಕಳಂಕರಹಿತ, ವೃದ್ಧಿಮಾನ ಮತ್ತು ಮನೋಹರವಾದ ಪಿಷ್ಟದೀಪಗಳಿಂದ (ಹರಿಯನ್ನು) ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 29

पूजयित्वा नरो याति यथा तच्छृणु भारत । शङ्खी चक्री गदी पद्मी भूत्वासौ गरुडध्वजः

ಹೇ ಭಾರತ! ಕೇಳು—ಇಂತಹ ಪೂಜೆಯ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಗೆ ಗಮಿಸುತ್ತಾನೋ: ಅವನು ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಸದೃಶರೂಪನಾಗಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

देवलोकानतिक्रम्य विष्णुलोकं प्रपद्यते । यस्तु वै परया भक्त्या श्रीपतेः पादपङ्कजम्

ದೇವಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಯಾರು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಪತಿಯ ಪಾದಪಂಕಜವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ।

Verse 31

चतुर्धाधिष्ठितं पश्येच्छ्रियं त्रैलोक्यमातरम् । नृत्यगीतविनोदेन मुच्यते पातकर्ध्रुवम्

ಚತುರ್ವಿಧವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ತ್ರಿಲೋಕಮಾತೆ ಶ್ರೀಯನ್ನು ಯಾರು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನೃತ್ಯ-ಗೀತಗಳ ಭಕ್ತಿವಿನೋದದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

नीराजने तु देवस्य प्रातर्मध्ये दिने तथा । सायं च नियतो नित्यं यः पश्येत्पूजयेद्धरिम्

ದೇವನ ನೀರಾಜನದಲ್ಲಿ—ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ—ನಿಯಮದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವವನು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

स तीर्त्वा ह्यापदं दुर्गां नैवार्तिं समवाप्नुयात् । आयुःश्रीवर्धनं पुंसां चक्षुषामपि पूरकम्

ಅವನು ದುರ್ಗಮವಾದ ಆಪತ್ತನ್ನು ದಾಟಿ, ಮತ್ತೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ (ನೀರಾಜನಾರಾಧನೆ) ಪುರುಷರ ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೂ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 34

उपपापहरं चैव सदा नीराजनं हरेः । तदा नीराजनाकाले यो हरेः पठति स्तवम्

ಹರಿಯ ನೀರಾಜನವು ಸದಾ ಉಪಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೀರಾಜನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹರಿಯ ಸ್ತವವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

स धन्यो देवदेवस्य प्रसन्नेनान्तरात्मना । हरेर्नीराजनाशेषं पाणिभ्यां यः प्रयच्छति

ಅವನು ಧನ್ಯನು—ದೇವದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅಂತರಾತ್ಮ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿರುವವನು—ಯಾರು ಕೈಗಳಿಂದ ಹರಿಯ ನೀರಾಜನದ ಶೇಷವನ್ನು (ಆರತಿ-ಪ್ರಸಾದ) ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ।

Verse 36

संगृह्य चक्षुषी तेन योजयेन्मार्जयन्मुखम् । तिमिरादीनक्षिरोगान्नाशयेद्दीप्तिमन्मुखम्

ಆ ನೀರಾಜನ-ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಚ್ಚಿ, ನಂತರ ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆಯಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ತಿಮಿರಾದಿ ನೇತ್ರರೋಗಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಮುಖವು ದೀಪ್ತಿಮಂತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 37

भवत्यशेषदुष्टानां नाशायालं नरोत्तम । दीपप्रज्वलनं यस्य नित्यमग्रे श्रियः पतेः

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ಶ್ರೀಪತಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ದೀಪವನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವವನಿಗೆ, ಆ ದೀಪಪ್ರಜ್ವಲನವೇ ಸಮಸ್ತ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 38

स्नात्वा रेवाजले पुण्ये प्रदद्यादधिकं व्रती । सप्तद्वीपवती तेन ससागरवनापगा

ಪವಿತ್ರ ರೇವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ವ್ರತಧಾರಿ ಭಕ್ತನು ಹೆಚ್ಚಿನ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ನದಿಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯೇ ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿತವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಯಾದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

प्रदक्षिणीकृता स्याद्वै धरणी शङ्करोऽब्रवीत् । इदं यः पठ्यमानं तु शृणुयात्पठतेऽपि वा

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—‘ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿಯೇ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೇಳುವವನಾಗಲಿ, ತಾನೇ ಪಠಿಸುವವನಾಗಲಿ, ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲಕ್ಕೆ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.’

Verse 40

स्मरणं सोऽतसमये विपाप्मा प्राप्नुयाद्धरेः । इदं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं पितृगुणप्रियम्

ಅಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಅವನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗಿ ಹರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವು ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವದು, ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದವಾಗಿದ್ದು, ಪಿತೃಗುಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.

Verse 41

माहात्म्यं श्रावयेद्विप्राञ्छ्रीपतेः श्राद्धकर्मणि । घृतेन मधुना तेन तर्पिताः स्युः पितामहाः

ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು)ಯ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಈ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಜೇನಿನ ತರ್ಪಣದಂತೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 195

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯದ ಗಡಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಕೊಲೊಫೋನ್/ಸೂಚಕ ಪದವಾಗಿದೆ।