Adhyaya 194

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तच्छ्रुत्वानान्तदेवेन विश्वरूपमुदाहृतम् । देवराजस्तथा देवाः परं विस्मयमागताः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತದೇವನು ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಹಾಗೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 2

दृष्ट्वा चाप्सरसं पुण्यामुर्वशीं कमलाननाम् । संत्रस्तो विस्मितश्चाभूदिन्द्रो राजश्रिया वृतः

ಕಮಲಮುಖಿಯಾದ ಪುಣ್ಯ ಅಪ್ಸರಸೆಯಾದ ಉರ್ವಶಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ರಾಜಶ್ರಿಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದ ಇಂದ್ರನು ಸಹ ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು।

Verse 3

न किंचिदुत्तरं वाक्यमुक्तवाञ्जोषमास्थितः । इति वृत्तान्तभूतं हि नारायणविचेष्टितम्

ಅವನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಒಂದೂ ಮಾತು ಹೇಳದೆ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ನಿಂತನು. ಇದು ನಾರಾಯಣನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲಾಚೇಷ್ಠೆಯ ವೃತ್ತಾಂತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 4

भृगोः खात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीः श्रुत्वा तु वै नृप । वैश्वरूपं परं रूपं विस्मिताचिन्तयत्तदा

ಓ ನೃಪನೇ! ಭೃಗುವಿನ ಪುತ್ರಿ ಖ್ಯಾತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಆ ಪರಮ ವೈಶ್ವರూపದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ಆಗ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು.

Verse 5

केनोपायेन स स्यान्मे भर्ता नारायणः प्रभुः । व्रतेन तपसा वापि दानेन नियमेन च

‘ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಆ ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗುವನು—ವ್ರತದಿಂದೋ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದೋ, ದಾನದಿಂದೋ, ಅಥವಾ ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಿಂದೋ?’

Verse 6

वृद्धानां सेवनेनाथ देवताराधनेन वा । इति चिन्तापरां कन्यां सती ज्ञात्वा युधिष्ठिर

‘ಅಥವಾ ವೃದ್ಧರ ಸೇವೆಯಿಂದಲೋ, ದೇವತಾರಾಧನೆಯಿಂದಲೋ?’—ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೇ, ಇಂತಹ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸತೀ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.

Verse 7

प्राह प्राप्तो मया भर्ता शङ्करस्तपसा किल । प्रजापतिश्च गायत्र्या ह्यन्याभिरभिवाञ्छिताः

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ; ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಲಭ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಇತರ ಅಭೀಷ್ಟ ಫಲಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 8

तपसैव हि ते प्राप्यस्तस्मात्तच्चर सुव्रते । तपस्त्वं हि महच्चोग्रं सर्ववाञ्छितदायकम्

ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯನು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸುವ್ರತೇ, ಅದನ್ನೇ ಆಚರಿಸು. ತಪಸ್ಸು ಮಹತ್ತೂ ಉಗ್ರವೂ; ಅದು ಎಲ್ಲ ಅಭೀಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 9

मार्कण्डेय उवाच । सागरान्तं समासाद्य लक्ष्मीः परपुरंजय । चचार विपुलं कालं तपः परमदुश्चरम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪರಪುರಂಜಯಾ! ಸಾಗರಾಂತವನ್ನು ತಲುಪಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಬಹುಕಾಲ ಪರಮದುಶ್ಚರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 10

स्थाणुवत्संस्थिता साभूद्दिव्यं वर्षसहस्रकम् । तत इन्द्रादयो देवाः शङ्खचक्रगदाधराः

ಅವಳು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಂಬದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಗಳಾದ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು (ಅಲ್ಲಿ) ಬಂದರು।

Verse 11

भूत्वा जग्मुस्तदर्थं ते सा तु पृष्टवती सुरान् । विश्वरूपं वैष्णवं यत्तद्दर्शयत माचिरम्

ಅವರು ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ (ಆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ) ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಅವಳು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿದಳು—“ತಡಮಾಡದೆ ಆ ವೈಷ್ಣವ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ.”

Verse 12

विलक्षा व्रीडिता देवा गत्वा नारायणं तदा । अब्रुवन् वैश्वरूपं नो शक्ता दर्शयितुं वयम्

ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಲಜ್ಜಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಆಗ ನಾರಾಯಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದರು— “ವೈಶ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ನಾವು ಶಕ್ತರಲ್ಲ.”

Verse 13

ततो यथेष्टं ते जग्मुः स च विष्णुरचिन्तयत् । उग्ररूपा स्थिता देवी देहं दहति भार्गवी

ನಂತರ ಅವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ ಹೊರಟರು. ವಿಷ್ಣು ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು— “ಉಗ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಭಾರ್ಗವೀ ದೇವಿ ತಪಸ್ಸಿನ ತಾಪದಿಂದ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 14

तां तस्मात्तत्र गत्वाहं वरं दत्त्वा तु वाञ्छितम् । पुनस्तपः करिष्यामि दर्शयिष्यामि वा पुनः । वैष्णवं विश्वरूपं यद्दुर्दश्यं देवदानवैः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವಳು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ದೇವ-ದಾನವರಿಗೂ ದುರ್ಡರ್ಶ್ಯವಾದ ಆ ವೈಷ್ಣವ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ತೋರಿಸುವೆನು.

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच । ततो गत्वा हृषीकेशः सागरान्तस्थितां श्रियम् । प्राह तुष्टोऽस्मि ते देवि वरं वृणु यथेप्सितम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು— ನಂತರ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಾಗರತೀರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದನು— “ದೇವಿ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು.”

Verse 16

श्रीरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव प्रपन्नाया जनार्दन । तदा दर्शय यद्दृष्टमप्सरोभिस्तवानघ

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ಜನಾರ್ದನ! ಶರಣಾಗತಳಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ಹೇ ನಿರ್ದೋಷ, ಅಪ್ಸರಸರು ಕಂಡ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು.”

Verse 17

विश्वरूपमनन्तं च भूतभावन केशव । गन्धमादनमासाद्य कृतं यच्च तपस्त्वया

ಹೇ ಕೇಶವ, ಭೂತಭಾವನ! ನಿನ್ನ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಅನಂತರೂಪವನ್ನೂ ನನಗೆ ದರ್ಶನಮಾಡಿಸು—ಗಂಧಮಾದನವನ್ನು ಸೇರಿ ನೀನು ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆ ದರ್ಶನ।

Verse 18

तद्वदस्व विभो विष्णो न मिथ्या यदि केशव । श्रद्दधामि न चैवाहं रूपस्यास्य कथंचन

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋ, ಹೇ ಕೇಶವ—ಇದು ಮಿಥ್ಯೆಯಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೇಳು. ನನಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿದೆ; ಆದರೆ ಈ ರೂಪವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾರೆನು।

Verse 19

बहुभिर्यक्षरक्षोभिर्मायाचारिप्रचारिभिः । छन्दिता मम जानद्भिर्भावमन्तर्गतं हरौ

ಅನೇಕ ಯಕ್ಷ-ರಾಕ್ಷಸರು—ಮಾಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಮೋಸವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾ—ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದರು; ಆದರೂ ನನ್ನ ಅಂತರಂಗಭಾವ ಹರಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು।

Verse 20

भूत्वा विष्णुस्वरूपास्ते चक्रिणश्च चतुर्भुजाः । सुव्रीडिता गताः सर्वे विश्वरूपो सहायतः

ಅವರು ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆಯೇ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಚಕ್ರಧಾರಿಗಳು, ಚತುರ್ಭುಜರಾಗಿಯೇ—ಮಹಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು; ವಿಶ್ವರೂಪ ಪ್ರಭು ಸಹಾಯಕ-ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ನಿಂತರು।

Verse 21

मार्कण्डेय उवाच । नारायणोऽथ भगवाञ्छङ्खचक्रगदाभृतम् । तया तथोक्तस्तद्रूपं मुक्त्वा वै सुरपूजितम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ನಾರಾಯಣನು, ಅವಳು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು।

Verse 22

रूपं परं यथोक्तं वै विश्वरूपमदर्शयत् । दर्शयित्वा वचः प्राह पञ्चरात्रविधानतः

ಕೋರಿದಂತೆ ಅವನು ಪರಮರೂಪವಾದ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನಂತರ ಪಾಂಚರಾತ್ರ ವಿಧಾನದಂತೆ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

योऽर्चयिष्यति मां नित्यं स पूज्यः स च पूजितः । धनधान्यसमायुक्तः सर्वभोगसमन्वितः

ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನೇ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಧನಧಾನ್ಯಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಯೋಗ್ಯ ಭೋಗಸೌಖ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

मूलं हि सर्वधर्माणां ब्रह्मचर्यं परं तपः । तेनाहं तत्र स्थास्यामि मूलश्रीपतिसंज्ञितः

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೇ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲ; ಅದೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ‘ಮೂಲಶ್ರೀಪತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 25

मूलश्रीः प्रोच्यते ब्राह्मी ब्रह्मचर्यस्वरूपिणी । सर्वयोगमयी पुण्या सर्वपापहरी शुभा

‘ಮೂಲಶ್ರೀ’ಯನ್ನು ‘ಬ್ರಾಹ್ಮೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ—ಅವಳು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಅವಳು ಸರ್ವಯೋಗಮಯಿ, ಪುಣ್ಯವತಿ, ಶುಭಕರಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವಪಾಪಹಾರಿಣಿ.

Verse 26

पतिस्तस्याः प्रभुरहं वरदः प्राणिनां प्रिये । रेवाजले नरः स्नात्वा योऽर्चयेन्मां यतव्रतः

ಪ್ರಿಯೆಯೇ! ನಾನು ಅವಳ ಪತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭು; ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ವರ ನೀಡುವವನು. ರೇವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಿಯತವ್ರತದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ನರನು—

Verse 27

मूलश्रीपतिनामानं वाञ्छिते प्राप्नुयात्फलम् । दानानि तत्र यो दद्यान्महादानानि च प्रिये

‘ಮೂಲಶ್ರೀಪತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಇಷ್ಟಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೋ, ಪ್ರಿಯೆ, ಅವರು ಮಹಾದಾನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

सहस्रगुणितं पुण्यमन्यस्थानादवाप्यते । दृष्टं त्वया तत्र देशे सम्यक्चैवावधारितम् । तदर्चित्वा परान् कामानाप्स्यसि त्वं न संशयः

ಇತರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಅಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಪುಣ್ಯ ಸಹಸ್ರಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಆ ದೇಶವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೀ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಪರಮ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 29

वरं वृणीष्व देवेशि वाञ्छितं दुर्लभं सुरैः । दुर्गसंसारकान्तारपतितैः परमेश्वरि

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಇಷ್ಟವರವನ್ನು ಆರಿಸು. ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಿ, ದುರ್ಗಮ ಸಂಸಾರಕಾಂತಾರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರಿಗಾಗಿ (ತಾರಕ ಕೃಪೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು).

Verse 30

श्रीरुवाच । नारायण जगद्धातर्नारायण जगत्पते । नारायण परब्रह्म नारायणपरायण

ಶ್ರೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ಜಗದ್ಧಾತ; ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ಜಗತ್ಪತಿ; ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ನಾನು ನಾರಾಯಣನನ್ನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯವೆಂದು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 31

प्रसीद पाहि मां भक्त्या सम्यक्सर्गे नियोजय । प्रियो ह्यसि प्रियाहं ते यथा स्यां तत्तथा कुरु

ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸು. ನೀನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನು, ನಾನೂ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯೆ—ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡು.

Verse 32

गृहं धर्मार्थकामानां कारणं देव संमतम् । तदास्थायाश्रमं पुण्यं मां श्रेयसि नियोजय

ಹೇ ದೇವಾ! ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವು ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳ ಕಾರಣವೆಂದು ದೇವಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸು.

Verse 33

नारायण उवाच । नारायणगिरा देवि विज्ञप्तोऽस्मि यतस्त्वया । नारायणगिरिर्नाम तेन मेऽत्र भविष्यति

ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ! ನೀ ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂಬ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ವಿಜ್ಞಾಪನೆ ಮಾಡಿದೆಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ‘ನಾರಾಯಣಗಿರಿ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಪರ್ವತವು ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 34

नारायणस्मृतौ याति दुरितं जन्मकोटिजम् । यस्माद्गिरति तस्माच्च गिरिरित्येव शब्दितम्

ನಾರಾಯಣಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ಆ ದುರಿತವನ್ನು ‘ಗಿರತಿ’—ಅಂದರೆ ನುಂಗುತ್ತದೆ—ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಗಿರಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 35

तस्मात्सर्वाश्रयो देवि गिरिः पर्वतराङ्भवेत् । सुरासुरमनुष्याणां यथाहमपि चाश्रयः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ! ಈ ಗಿರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಪರ್ವತರಾಜನಾಗುವುದು—ಯಥಾ ನಾನೂ ದೇವಾಸುರಮಾನವರ ಆಶ್ರಯನಾಗಿರುವಂತೆ.

Verse 36

य एतत्पूजयिष्यन्ति मण्डलस्थं परं मम । नारायणगिरिर्नाम देवरूपं शुभेक्षणे

ಹೇ ಶುಭೇಕ್ಷಣೇ! ಈ ಪವಿತ್ರ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ನನ್ನ ಪರಮರೂಪವನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರು ‘ನಾರಾಯಣಗಿರಿ’ ಎಂಬ ದೇವರೂಪ ತೀರ್ಥವನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುವರು.

Verse 37

ते दिव्यज्ञानसम्पन्ना दिव्यदेहविचेष्टिताः । दिव्यं लोकमवाप्स्यन्ति दिव्यभोगसमन्विताः

ಅವರು ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನರಾಗಿ, ದಿವ್ಯದೇಹದ ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ದಿವ್ಯಭೋಗಗಳೊಂದಿಗೆ ದಿವ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು।

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच । तयोरेवं संवदतोर्देवा इन्द्रपुरोगमाः । समागता वनोद्देशं सागरान्ते महर्षयः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಹೀಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು, ಓ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಸಮುದ್ರತೀರದ ಅರಣ್ಯಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 39

ततो भृगुं देवराजो नारायणविचिन्तितम् । वव्रे ज्ञात्वा तु तत्कन्यां धर्मात्मा स ददौ च ताम्

ನಂತರ ದೇವರಾಜನು ನಾರಾಯಣನಿಂದ ಮನೋನೀತನಾದ ಭೃಗುವನ್ನು ವರನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದನು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 40

धर्मोऽपि विधिवद्वत्स विवाहं समकारयत् । देवदेवस्य राजर्षे देवतार्थे समाहितः

ಧರ್ಮನು ಸಹ, ಓ ವತ್ಸ, ವಿಧಿವಿಧಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಓ ರಾಜರ್ಷಿಯೇ—ದೇವತೆಗಳ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೂ ದೇವದೇವನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ।

Verse 41

युधिष्ठिर उवाच । धर्मो विवाहमकरोद्विधिवद्यत्त्वयोदितम् । को विधिस्तत्र का दत्ता दक्षिणा भृगुणापि च

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಧರ್ಮನು ವಿಧಿವಿಧಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾಡಿದನೆಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವೇನು? ಭೃಗು ಸಹ ಯಾವ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು?

Verse 42

विवाहयज्ञे समभूत्स्रुक्स्रुवग्रहणे च कः । ऋत्विजः के सदस्याश्च तस्यासन् द्विजसत्तम

ಆ ವಿವಾಹಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಸ್ರುಕ್–ಸ್ರುವಗಳ ಗ್ರಹಣಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ನೆರವೇರಿಸಿದರು? ಅಲ್ಲಿ ಋತ್ವಿಜರು ಯಾರು, ಸಭಾಸದರು ಯಾರು, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ?

Verse 43

किं तस्यावभृथं त्वासीत्तत्सर्वं वद विस्तरात् । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृप्तिर्मम न विद्यते

ಆ ಯಜ್ಞದ ಅವಭೃಥಸ್ನಾನ ಹೇಗಿತ್ತು? ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದರೂ ನನ್ನ ತೃಪ್ತಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच । नारायणविवाहस्य यज्ञस्य च युधिष्ठिर । तपसस्तस्य देवस्य सम्यगाचरणस्य च

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ನಾರಾಯಣನ ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಆ ಯಜ್ಞದ ವಿಷಯವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದಿವ್ಯನ ತಪಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಸಮ್ಯಗಾಚರಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ (ಕೇಳು).

Verse 45

वक्तुं समर्थो न गुणान्ब्रह्मापि परमेश्वरः । तथाप्युद्देशतो वच्मि शृणु भूत्वा समाहितः

ಅದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಪರಮೇಶ್ವರ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಸೂಚನಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 46

ब्रह्मा सप्तर्षयस्तत्र स्रुक्स्रुवग्रहणे रताः । अग्नीञ्जुहुविरे राजन्वेदिर्धात्री ससागरा

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಸ್ರುಕ್–ಸ್ರುವಗಳ ಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಹೇ ರಾಜನ್! ಅವರು ಅಗ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಸಾಗರಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿಯೇ ವೇದಿಯಾಗಿತ್ತು.

Verse 47

ददुः समुद्रा रत्नानि ब्रह्मर्षिभ्यो नृपोत्तम । धनदोऽपि ददौ वित्तं सर्वब्राह्मणवाञ्छितम्

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಸಮುದ್ರಗಳು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ರತ್ನಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದವು; ಧನದ ಕುಬೇರನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಮಸ್ತ ಧನವನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 48

विश्वकर्माऽपि देवानां ब्रह्मर्षीणां परंतप । वेश्मानि सुविचित्राणि सर्वरत्नमयानि च

ಹೇ ಪರಂತಪ! ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಸರ್ವರತ್ನಮಯವಾದ ಮಂದಿರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 49

कृत्वा प्रदर्शयामास देवेन्द्राय यशस्विने । शतक्रतुस्ततो विप्रान्कापिष्ठलपुरोगमान्

ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು; ನಂತರ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು ಕಾಪಿಷ್ಠಲನ ಮುನ್ನಡೆದ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು।

Verse 50

शौनकादींश्च पप्रच्छ बष्कलाञ्छागलानपि । आत्रेयानपि राजेन्द्र वृणुध्वमभिवाञ्छितम्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಅವನು ಶೌನಕಾದಿಗಳನ್ನೂ, ಬಷ್ಕಲರನ್ನೂ, ಛಾಗಲರನ್ನೂ, ಆತ್ರೇಯರನ್ನೂ ಕೇಳಿ—“ನಿಮಗೆ ಅಭಿವಾಂಛಿತವಾದುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿರಿ” ಎಂದನು।

Verse 51

दृष्ट्वा ते चित्ररत्नानि प्राहुः सर्वेश्वरेश्वरम् । देवानां च ऋषीणां च सङ्गमोऽयं सुपुण्यकृत्

ಆ ಚಿತ್ರರತ್ನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಸರ್ವೇಶ್ವರೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ಸೇರಿದ ಈ ಸಂಗಮವು ಪರಮ ಪುಣ್ಯಕರ.”

Verse 52

अस्मिन्पुण्ये सुरेशान वस्तुं वाञ्छामहे सदा । शतक्रतुः प्राह पुनर्वासो वात्र भविष्यति । सत्यधर्मरता यूयं यावत्कालं भविष्यथ

ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರಾ! ಈ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸದಾ ವಾಸಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಶತಕ್ರತು ಪುನಃ ಹೇಳಿದನು—ನೀವು ಸತ್ಯಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರುವವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಮರುಮರು ವಾಸವಾಗುವುದು.

Verse 53

मार्कण्डेय उवाच । पृष्टं यद्राजशार्दूल के मखे होत्रिणोऽभवन् । तत्प्रोच्यमानमधुना शृणु भूत्वा समाहितः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ! ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೋತೃ ಋತ್ವಿಜರಾಗಿದ್ದರು ಎಂದು ನೀನು ಕೇಳಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 54

सनत्कुमारप्रमुखाः सदस्यास्तस्य चाभवन् । औद्गात्रमत्र्यङ्गिरसौ मरीचिश्च चकार ह

ಆ ಯಜ್ಞಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸನತ್ಕುಮಾರ ಮೊದಲಾದವರು ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಉದ್ಗಾತೃ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಮರೀಚಿಯೂ ಸಹ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 55

हौत्रं धर्मवसिष्ठौ च ब्रह्मत्वं सनको मुनिः । षट्त्रिंशद्ग्रामसाहस्रं प्रादात्तेभ्यः शतक्रतुः

ಹೋತೃಕಾರ್ಯವನ್ನು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಬ್ರಹ್ಮತ್ವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮುನಿ ಸನಕನು ವಹಿಸಿದನು. ಶತಕ್ರತು ಅವರಿಗೆ ಮುವತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 56

लक्ष्मीर्भर्त्रा च संयुक्ताभवत्तत्कृतवान्प्रभुः । ब्रह्मणो जुह्वतो वह्निं यावद्देशस्थितैः सुरैः

ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಭುವು ಈ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಲಕ್ಷ್ಮೀ ತನ್ನ ಭರ್ತನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಳಾದಳು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇಶದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದರು.

Verse 57

दृष्टं ललाटं देशोऽसौ ललाट इति संज्ञितः । स देशः श्रीपतेः क्षेत्रपुण्यं देवर्षिसेवितम्

ಆ ದೇಶವು ಲಲಾಟದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡುದರಿಂದ ‘ಲಲಾಟ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಆ ಭೂಮಿ ಶ್ರೀಪತಿಯ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ; ದೇವರು-ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 58

सर्वाश्चर्यमयं दिव्यं दिव्यसिद्धिसमन्वितम् । ब्राह्मणानां ततः पङ्क्तिं निवेशयितुमुद्यता

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಮಯ, ದಿವ್ಯ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪಂಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು।

Verse 59

लक्ष्मीः श्रीपतिनामानमाह देवं वचस्तदा श्रीरुवाच । य एते ब्राह्मणाः शिष्या भृग्वादीनां यतव्रताः

ಆಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಶ್ರೀಪತಿ ಎಂಬ ದೇವರನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಇವರು ಭೃಗು ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳ ಶಿಷ್ಯರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ಯತವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರು।”

Verse 60

तान्निवेशयितुमिच्छामि त्वत्प्रसादादधोक्षज । मरीच्यादयः सुरेन्द्रेण स्थापिता गरुडध्वज

ಹೇ ಅಧೋಕ್ಷಜ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಗರುಡಧ್ವಜ! ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳು ಸುರೇಂದ್ರನಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದರು।

Verse 61

नैष्ठिकव्रतिनो विप्रा बहवोऽत्र यतव्रताः । प्राजापत्ये व्रते ब्राह्मे केचिदत्र व्यवस्थिताः । तानहं स्थापयिष्यामि त्वत्प्रसादादधोक्षज

ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಪ್ರರು ನೈಷ್ಠಿಕವ್ರತಿಗಳು, ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರು. ಕೆಲವರು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರು. ಹೇ ಅಧೋಕ್ಷಜ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆನು।

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । ततः कौतूहलधरो भगवान्वृषभध्वजः । पप्रच्छ व्रतिनः सर्वान्वृत्तिभेदे व्यवस्थितान्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಕೌತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಗವಾನ್ ವೃಷಭಧ್ವಜನು, ವಿಭಿನ್ನ ಜೀವನವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ವ್ರತಧಾರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 63

नारदोऽपि महादेवमुपेत्य च सतीपतिम् । प्राह कृष्णाजिनधरो नैष्ठिका ब्राह्मणा ह्यमी

ನಾರದನೂ ಸತೀಪತಿ ಮಹಾದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಧರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಇವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ನೈಷ್ಠಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢರು।”

Verse 64

अमी कार्याः सुवस्त्रेण छन्नगुह्या द्विजोत्तमाः । प्राजापत्याश्चतुर्विंशसहस्राणि नरेश्वर

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಗುಪ್ತಾಂಗಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು ಇವರು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ, ಹೇ ನರೇಶ್ವರ।

Verse 65

ब्रह्मचर्यव्रतस्थानां व्रतब्रह्मविचारिणाम् । द्वादशैषां सहस्राणि सन्ति वै वृषभध्वज

ಮತ್ತೂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ, ವ್ರತಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವವರು ಇವರು ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ, ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜ।

Verse 66

नारदस्य वचः श्रुत्वा देवा देवर्षयोऽपि च । साधु साध्वित्यमन्यन्त नोचुः केचन किंचन

ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರೂ ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ “ಸಾಧು, ಸಾಧು” ಎಂದು ಅನುಮೋದಿಸಿದರು; ಯಾರೂ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪವನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 67

समाह्वयत्ततो लक्ष्मीस्तान् विप्रान् भक्तिसंयुता । उवाच चरणान्गृह्य प्रसादः क्रियतां मयि

ಆಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಆ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದಳು— “ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡಿರಿ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಿರಲಿ।”

Verse 68

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वेश्मनामत्र संस्थितिः । विश्वकर्मकृतानां तु तेषु तिष्ठन्तु वोऽखिलाः

ಇಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿದೆ. ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ವಾಸಿಸಿರಿ।

Verse 69

ते तथेति प्रतिज्ञाय स्थिताः संप्रीतमानसाः । धनधान्यसमृद्धाश्च वाञ्छितप्राप्तिलक्षणाः । सर्वकामसमृद्धाश्च ह्यनारम्भेषु कर्मणाम्

ಅವರು “ತಥೇತಿ” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ ಸಂತೋಷಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು. ಧನಧಾನ್ಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾದರು, ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣ ಹೊಂದಿದರು, ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾದರು।

Verse 70

इति संस्थाप्य तान् विप्रान् सा स्थिता पर्यपालयत् । चतुर्धा तु स्थितो विष्णुः श्रिया देव्याः प्रिये रतः

ಈ ರೀತಿ ಆ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅವರನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದಳು. ವಿಷ್ಣುವೂ ದೇವೀ ಶ್ರೀಯ ಪ್ರಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ ಚತುರ್ವಿಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು।

Verse 71

एवं वैवाहिकमखे निवृत्ते ऋषयस्तु तम् । ऊचुश्चावभृथस्नानं कुत्र कुर्मो जनार्दन

ಈ ರೀತಿ ವೈವಾಹಿಕ ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದಾಗ ಋಷಿಗಳು ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಜನಾರ್ದನ, ಅವಭೃಥಸ್ನಾನವನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಡೋಣ?”

Verse 72

इति श्रुत्वा तु वचनं श्रीपतिः पादपङ्कजात् । मुमोच जाह्नवीतोयं रेवामध्यगमं शुचि

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶ್ರೀಪತಿಯಾದ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮದಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ) ಜಲವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು; ಆ ನಿರ್ಮಲ ಧಾರೆ ರೇವೆಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಸೇರಿತು।

Verse 73

हरेः पादोदकं दृष्ट्वा निःसृतं मुनयस्तु ते । विस्मिताः समपद्यन्त जानन्तस्तस्य गौरवम्

ಹರಿಯ ಪಾದೋದಕ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮುನಿಗಳು ಅದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ವಿಸ್ಮಿತರಾದರು।

Verse 74

रुद्रेण सहिताः सर्वे देवता ऋषयस्तथा । संकथा विस्मिताश्चक्रुर्विधुन्वन्तः शिरांसि च

ರುದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದರು; ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತಲೆಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರು।

Verse 75

ऋषय ऊचुः । ब्रूहि शम्भो किमत्रायं अकस्माद्वारिसम्भवः । विष्णोः पादाम्बुजोत्थश्च सम्मोहकरणः परः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಶಂಭೋ, ಇಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಈ ಜಲ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು? ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಪದ್ಮದಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೊರಬಂದಿತು, ಇದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಚ್ಚರಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಮೋಹವೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದೆ?

Verse 76

ईश्वर उवाच । पादोदकमिदं विष्णोरहं जानामि वै सुराः । दशाश्वमेधावभृथैः स्नानमत्रातिरिच्यते

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದೋದಕವೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯವು ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧಗಳ ಅವಭೃತಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 77

युष्माभिः श्रीपतिः पूज्यः स्नानं चावभृथं कुतः । भविष्यतीति तेनाशु इदं वोऽर्थे विनिर्मितम्

ನೀವು ಶ್ರೀಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕಾದವರು; ಹಾಗಿರಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅವಭೃಥ-ಸ್ನಾನದ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಇದು ಬೇಕಾಗುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ನಿಮ್ಮ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು।

Verse 78

स्नात्वात्र त्रिदशेशाना यत्फलं सम्प्रपद्यते । वक्तुं न केनचिद्याति ततः किमुत्तरं वचः

ಹೇ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳೇ! ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಯಾರೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಳಲಾರರು; ಅದು ವಾಕ್ಯಾತೀತವಾದರೆ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳುವುದು?

Verse 79

मार्कण्डेय उवाच । एवमुक्त्वा तु ते सर्वे स्नानं कृत्वा यथागतम् । जग्मुर्देवा महेशानपुरोगा भरतर्षभ

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಬಂದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಟರು; ಹೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ! ಮಹೇಶಾನ (ಶಿವ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು।

Verse 80

ब्राह्मणाश्च ततः सर्वे स्ववेश्मान्येव भेजिरे । देवतीर्थे महाराज सर्वपापप्रणाशने

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸಹ, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು—ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾದ ದೇವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ (ಸ್ನಾನ/ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ)।

Verse 194

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಪಾಠ-ಶೀರ್ಷಿಕೆ)