Adhyaya 189

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । उदीर्णो यत्र वाराहो ह्यभवद्धरणीधरः

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನಂತರ ಪರಮಶೋಭನವಾದ ಆ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಉದೀರ್ಣ ವರಾಹನು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಧರಣೀಧರನಾಗಿ—ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ—ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 2

धन्वदंष्ट्रां करालाग्रां बिभ्रच्च पृथिवीमिमाम् । स एव पञ्चमः प्रोक्तो वाराहो मुक्तिदायकः

ಭಯಂಕರವಾದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಗ್ರದಂತಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದವನೇ ಆ ವರಾಹನು; ಅವನೇ ‘ಪಂಚಮ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ವರಾಹರೂಪ.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कथमुदीर्णरूपोऽभूद्वाराहो धरणीधरः । वाराहत्वं गतः केन पञ्चमः केन संज्ञितः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು: “ಧರಣೀಧರ ವರಾಹನು ಆ ಮಹಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು? ಯಾರ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ವರಾಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು? ‘ಪಂಚಮ’ ಎಂದು ಏಕೆ ಸಂಜ್ಞಿತನಾದನು?”

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । आदिकल्पे पुरा राजन्क्षीरोदे भगवान् हरिः । शेते स भोगिशयने योगनिद्राविमोहितः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು: “ಓ ರಾಜನೇ, ಆದಿಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಶೇಷನಾಗಶಯನದ ಮೇಲೆ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.”

Verse 5

बभूव नृपतिश्रेष्ठ गत्वा वै देवसंनिधौ । अवोचद्भारखिन्नाहं गमिष्यामि रसातलम्

ಓ ನೃಪತಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, (ಭೂಮಿ) ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದಳು: “ಭಾರದಿಂದ ನಾನು ಕಂಠಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

Verse 6

दृष्ट्वा देवाः समुद्विग्ना गता यत्र जनार्दनः । तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिः केशवं जगत्पतिम्

ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವರುಗಳು ಬಹಳ ಉದ್ವಿಗ್ನರಾಗಿ ಜನಾರ್ದನನಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಇಷ್ಟವಾದ ಸ್ತುತಿವಚನಗಳಿಂದ ಜಗತ್ಪತಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 7

देवा ऊचुः । नमो नमस्ते देवेश सुरार्तिहर सर्वग । विश्वमूर्ते नमस्तुभ्यं त्राहि सर्वान्महद्भयात्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರಾ! ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸೂರಾರ್ತಿಹರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ! ಹೇ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 8

इत्युक्तो दैवतैर्देवो ह्युवाच किमुपस्थितम् । कार्यं वदध्वं मे देवा यत्कृत्यं मा चिरं कृथाः

ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆಂದಾಗ ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಏನು ಸಂಭವಿಸಿದೆ? ಹೇ ದೇವರೇ, ನನಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವೇನು ಹೇಳಿರಿ; ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಡಮಾಡಬೇಡಿ.”

Verse 9

देवा ऊचुः । धरा धरित्री भूतानां भारोद्विग्ना निमज्जति । तामुद्धर हृषीकेश लोकान्संस्थापय स्थितौ

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—“ಭೂತಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಧರಿತ್ರಿ ಭಾರದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದೆ. ಹೇ ಹೃಷೀಕೇಶ! ಅವಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಿತ ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸು.”

Verse 10

एवमुक्तः सुरैः सर्वैः केशवः परमेश्वरः । वाराहं रूपमास्थाय सर्वयज्ञमयं विभुः

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಹೀಗೆಂದಾಗ ಪರಮೇಶ್ವರ ಕೇಶವನು ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು—ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭು, ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಗಳ ಸಾರಸ್ವರೂಪನು.

Verse 11

दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं समाकुञ्चितमूर्धजम् । कृत्वाऽनन्तं पादपीठं दंष्ट्राग्रेणोद्धरन्भुवम्

ಭಯಂಕರ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳಿರುವ, ಪಿಂಗಲಾಕ್ಷ, ಕೂದಲು ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಂತೆ—ಅನಂತನನ್ನು ಪಾದಪೀಠವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದನು.

Verse 12

सपर्वतवनामुर्वीं समुद्रपरिमेखलाम् । उद्धृत्य भगवान् विष्णुरुदीर्णः समजायत

ಪರ್ವತ-ವನಗಳೊಡನೆ, ಸಮುದ್ರಪರಿಮೇಖಲಿತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಉದಯಿಸಿದನು।

Verse 13

दर्शयन्पञ्चधात्मानमुत्तरे नर्मदातटे । तथाद्यं कोरलायां तु द्वितीयं योधनीपुरे

ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆತನು ತನ್ನನ್ನು ಐದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದನು—ಮೊದಲದು ಕೋರಲಾದಲ್ಲಿ, ಎರಡದು ಯೋಧನೀಪುರದಲ್ಲಿ।

Verse 14

जयक्षेत्राभिधाने तु जयेति परिकीर्तितम् । असुरान्मोहयल्लिङ्गस्तृतीयः परिकीर्तितः

‘ಜಯಕ್ಷೇತ್ರ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅದು ‘ಜಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅಲ್ಲಿ ಅಸುರರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ ಲಿಂಗವೇ ತೃತೀಯ ರೂಪವೆಂದು ಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 15

पावनाय जगद्धेतोः स्थितो यस्माच्छशिप्रभः । अतस्तु नृपशार्दूल श्वेत इत्याभिधीयते

ಜಗದ್ಧೇತುವಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾವನಾರ್ಥವಾಗಿ ಆತನು ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲ, ಅವನು ‘ಶ್ವೇತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

उद्धृत्य जगतां देवीमुदीर्णो भृगुकच्छके । ततः पञ्चम उदीर्णो वराह इति संज्ञितः

ಜಗತ್ತಿನ ದೇವಿಯಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆತನು ಭೃಗುಕಚ್ಛಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಉದಯಿಸಿದನು; ಅನಂತರ ಪಂಚಮ ಮಹೋನ್ನತ ರೂಪ ‘ವರಾಹ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 17

इति पञ्चवराहास्ते कथितः पाण्डुनन्दन । युगपद्दर्शनं चैषां ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಐದು ವರಾಹರು ನಿನಗೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅವರ ಯುಗಪದ್ದರ್ಶನವು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 18

ज्येष्ठे मासि सिते पक्ष एकादश्यां विशेषतः । गत्वा ह्यादिवराहं तु सम्प्राप्ते दशमीदिने

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏಕಾದಶಿಯಂದು—ದಶಮೀ ದಿನ ಬಂದಾಗ—ಆದಿ-ವರಾಹನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 19

हविष्यमन्नं भुञ्जीयाल्लघुसायं गते रवौ । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वाराहे ह्यादिसंज्ञके

ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾದ ಬಳಿಕ ಲಘು ಸಾಯಂಕಾಲದ ಹವಿಷ್ಯಾನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು. ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ‘ಆದಿ’ ಎಂಬ ವರಾಹಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 20

ततः प्रभाते ह्युषसि संस्नात्वा नर्मदाजले । संतर्प्य पितृदेवांश्च तिलैर्यवविमिश्रितैः

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದ ಉಷಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನರ್ಮದಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಎಳ್ಳು-ಯವ ಮಿಶ್ರಿತ ಅರ್ಪಣದಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ದೇವರನ್ನೂ ಸಂತರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 21

धेनुं दद्याद्द्विजे योग्ये सर्वाभरणभूषिताम् । निर्ममो निरहङ्कारो दानं दद्याद्द्विजातये

ಯೋಗ್ಯ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಧೇನುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಮಕಾರ-ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ದ್ವಿಜಾತಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 22

गत्वा सम्पूजयेद्देवं वाराहं ह्यादिसंज्ञितम् । अनेन विधिना पूज्य पश्चाद्गच्छेज्जयं त्वरन्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ‘ಆದಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶ್ರೀ ವರಾಹದೇವನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 23

त्वरितं तु जयं गत्वा पूर्वकं विधिमाचरेत् । अश्वं दद्याद्द्विजाग्र्याय जयपूर्वाभिनिर्गतम्

ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ‘ಜಯ’ಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ‘ಜಯ’ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 24

लिङ्गे चैव तिला देयाः श्वेते हिरण्यमेव च । उदीर्णे च भुवं दद्यात्पूर्वकं विधिमाचरेत्

ಲಿಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಶ್ವೇತ ಹಿರಣ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ‘ಉದೀರ್ಣ’ದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 25

अनस्तमित आदित्ये वराहान्पञ्च पश्यतः । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರಾಹರ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 26

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वङ्गनागमः । एभिस्तु सह संयोगो विश्वस्तानां च वञ्चनम्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಕಳ್ಳತನ, ಗುರುಪತ್ನೀಗಮನ—ಇಂತಹ ಪಾಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗ, ಹಾಗೂ ನಂಬಿದವರನ್ನು ವಂಚಿಸುವುದು—ಇವು ಘೋರ ಅಪರಾಧಗಳು.

Verse 27

स्वसृदुहितृभगिनीकुलदारोपबृंहणम् । आ जन्ममरणाद्यावत्पापं भरतसत्तम

ಸಹೋದರಿ, ಪುತ್ರಿ, ಸ್ತ್ರೀ ಬಂಧುಗಳು ಅಥವಾ ಕುಲವಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವು, ಹೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ, ಜನ್ಮಮರಣಚಕ್ರದವರೆಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 28

तीर्थपञ्चकपूतस्य वैष्णवस्य विशेषतः । युगपच्चविनश्येत तूलराशिरिवानलात्

ಐದು ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವನ ಪಾಪಗಳು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ—ಅಗ್ನಿಗೆ ಹತ್ತಿಯ ರಾಶಿಯಂತೆ।

Verse 29

नारायणानुस्मरणाज्जपध्यानाद्विशेषतः । विप्रणश्यन्ति पापानि गिरिकूटसमान्यपि

ನಾರಾಯಣನ ಅನುಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜಪಧ್ಯಾನದಿಂದ—ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಷ್ಟು ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 30

दृष्ट्वा पञ्च वराहान्वै पौरुषे महति स्थितः । आप्लवन्नर्मदातोये श्राद्धं कृत्वा यथाविधि

ಐದು ವರಾಹಗಳನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಪೌರುಷ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ನರ್ಮದಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 31

उदयास्तमनादर्वाग्यः पश्येल्लोटणेश्वरम् । कलेवरविमुक्तः स इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ನಂತರ ಲೋಟಣೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು ದೇಹಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಎಂದು ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 32

मुक्तिं प्रयाति सहसा दुष्प्रापां परमेश्वरीम् । पौरुषे क्रियमाणेऽपि न सिद्धिर्जायते यदि

ಪೌರುಷ ವಿಧಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ-ಸಂಬಂಧಿತ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

ब्रुवन्ति स्वर्गगमनमपि पापान्वितस्य च । यत्र तत्र गतस्यैव भवेत्पञ्चवराहकी

ಪಾಪಯುಕ್ತನಿಗೂ ಸ್ವರ್ಗಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಿಂದಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರುವವನಿಗೆ ಪಂಚ-ವರಾಹದ ಪುಣ್ಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 34

ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ ध्रुवं तत्र वसेन्नरः । आदिं जयं तथा श्वेतं लिङ्गमुदीर्णमेव च

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಏಕಾದಶೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಆದಿ, ಜಯ, ಶ್ವೇತ ಹಾಗೂ ಉದೀರ್ಣ ಎಂಬ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 35

आश्रित्य तस्या द्रष्टव्या वराहास्तु यतस्ततः । ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ विष्णुना प्रभुविष्णुना

ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವರಾಹಸ್ವರೂಪಗಳ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು; ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಅವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 36

वाराहं रूपमास्थाय उद्धृता धरणी विभो । पुण्यात्पुण्यतमा तेन ह्यशेषाघौघनाशिनी

ಹೇ ವಿಭೋ! ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀವು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ತೀರ್ಥ/ಪುಣ್ಯವು ಪುಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ, ಎಲ್ಲ ಪಾಪಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ ನಿಶ್ಶೇಷವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 37

दृष्ट्वा पञ्चवराहान्वै क्रोडमुदीर्णरूपिणम् । पूजयित्वा विधानेन पश्चाज्जागरणं चरेत्

ಉನ್ನತ ವರಾಹರೂಪಧಾರಿಗಳಾದ ಪಂಚವರಾಹರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 38

सपञ्चवर्तिकान् दीपान् घृतेनोज्ज्वाल्य भक्तितः । पुराणश्रवणैर्नृत्यैर्गीतवाद्यैः सुमङ्गलैः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಐದು ಬತ್ತಿಗಳ ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ, ಪುರಾಣಶ್ರವಣ, ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಶುಭಮಂಗಳ ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ (ರಾತ್ರಿ) ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 39

वेदजाप्यैः पवित्रैश्च क्षपयित्वा च शर्वरीम् । यत्पुण्यं लभते मर्त्यो ह्याजमीढ शृणुष्व तत्

ಓ ಆಜಮೀಢಾ! ವೇದಮಂತ್ರಜಪ ಮತ್ತು ಇತರ ಪವಿತ್ರ ಜಪಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು—ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 40

रेवाजलं पुण्यतमं पृथिव्यां तथा च देवो जगतां पतिर्हरिः । एकादशी पापहरा नरेन्द्र बह्वायासैर्लभ्यते मानवानाम्

ರೇವಾ ಜಲವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ; ಹಾಗೆಯೇ ಜಗತ್ಪತಿ ದೇವ ಹರಿ ದಿವ್ಯನು. ಓ ನರೇಂದ್ರಾ! ಏಕಾದಶಿ ಪಾಪಹರಿಣಿ; ಅದು ಮಾನವರಿಗೆ ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ (ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ) ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 41

एकैकशो ब्रह्महत्यादिकानि शक्तानि हन्तुं पापसङ्घानि राजन् । नैते सर्वे युगपद्वै समेता हन्तुं शक्ताः किं न तद्ब्रूहि राजन्

ಓ ರಾಜನ್! ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಸಂಘಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ (ಮನುಷ್ಯನನ್ನು) ನಾಶಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವು; ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರೂ (ಧರ್ಮರಕ್ಷಿತನನ್ನು) ನಾಶಮಾಡಲಾರವು—ಏಕೆ? ಓ ರಾಜನ್, ಅದನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 42

यथेदमुक्तं तव धर्मसूनो श्रुतं च यच्छङ्कराच्चन्द्रमौलेः । श्रुत्वेदमिच्छन्मुच्यते सर्वपापैः पठन्पदं याति हि वृत्रशत्रोः

ಹೇ ಧರ್ಮಪುತ್ರನೇ! ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಮೌಳಿಯಾದ ಶಂಕರನಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆ—ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ವೃತ್ರಹಂತ ಇಂದ್ರನ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 189

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಂತ್ಯ/ಶೀರ್ಷಿಕೆ-ಸೂಚಕ).