Adhyaya 186

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं कनखलोत्तमम् । गरुडेन तपस्तप्तं पूजयित्वा महेश्वरम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕನಖಲ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಗರುಡನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ…

Verse 2

दिव्यं वर्षशतं यावज्जातमात्रेण भारत । तपोजपैः कृशीभूतो दृष्टो देवेन शम्भुना

ಹೇ ಭಾರತ! ಜನ್ಮಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತಪಸ್ಸು-ಜಪಗಳಿಂದ ಕೃಶನಾಗಿ, ದೇವ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನಿಂದ ದರ್ಶನ ಪಡೆದನು।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवो वैनतेयं मनोजवम् । उवाच परमं वाक्यं विनतानन्दवर्धनम्

ಆಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಮನೋಜವಿಯಾದ ವೈನತೇಯನಿಗೆ ವಿನತೆಯ ಆನಂದವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಪರಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 4

प्रसन्नस्ते महाभाग वरं वरय सुव्रत । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु ददामि तव खेचर

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇ ಸುವ್ರತ! ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ಹೇ ಖೇಚರ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನೂ ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

गरुड उवाच । इच्छामि वाहनं विष्णोर्द्विजेन्द्रत्वं सुरेश्वर । प्रसन्ने त्वयि मे सर्वं भवत्विति मतिर्मम

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ನನಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಾಹನತ್ವವೂ, ದ್ವಿಜೇಂದ್ರತ್ವವೂ ಬೇಕು. ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾದರೆ ನನ್ನೆಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ದೃಢಮತಿ।

Verse 6

श्रीमहेश उवाच । दुर्लभः प्राणिनां तात यो वरः प्रार्थितोऽनघ । देवदेवस्य वाहनं द्विजेन्द्रत्वं सुदुर्लभम्

ಶ್ರೀಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು—ತಾತ, ಹೇ ಅನಘ! ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಬೇಡಿದ ಈ ವರ ದುರ್ಲಭ. ದೇವದೇವನ ವಾಹನತ್ವವೂ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರತ್ವವೂ ಅತ್ಯಂತ ಸುದುರ್ಲಭ।

Verse 7

नारायणोदरे सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । त्वया स कथमूह्येत देवदेवो जगद्गुरुः

ನಾರಾಯಣನ ಉದರದಲ್ಲೇ ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವೂ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಹಾಗಿರಲು ದೇವದೇವ, ಜಗದ್ಗುರುವನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ?

Verse 8

तेनैव स्थापितश्चेन्द्रस्त्रैलोक्ये सचराचरे । कथमन्यस्य चेन्द्रत्वं भवतीति सुदुर्लभम्

ಅವನಿಂದಲೇ ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನು ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಿರಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇಂದ್ರತ್ವ ಹೇಗೆ? ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

Verse 9

तथापि मम वाक्येन वाहनं त्वं भविष्यसि । शङ्खचक्रगदापाणेर्वहतोऽपि जगत्त्रयम्

ಆದರೂ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನೀನು ವಾಹನವಾಗುವೆ—ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅವನಿಗೆ; ಅವನು ಸ್ವತಃ ತ್ರಿಜಗತ್ತನ್ನೂ ಹೊರುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

इन्द्रस्त्वं पक्षिणां मध्ये भविष्यसि न संशयः । इति दत्त्वा वरं तस्मा अन्तर्धानं गतो हरः

ಪಕ್ಷಿಗಳ ನಡುವೆ ನೀನು ಇಂದ್ರನಾಗುವೆ—ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಎಂದು ವರ ನೀಡಿ ಹರ (ಶಿವ) ಅಂತರಧಾನನಾದನು.

Verse 11

ततो गते महादेवे ह्युरुणस्यानुजो नृप । आराधयामास तदा चामुण्डां मुण्डमण्डिताम्

ಮಹಾದೇವನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅರುಣನ ಅನುಜನು ಆಗ ಮುಂಡಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ಚಾಮುಂಡೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 12

श्मशानवासिनीं देवीं बहुभूतसमन्विताम् । योगिनीं योगसंसिद्धां वसामांसासवप्रियाम्

ಅವನು ಶ್ಮಶಾನವಾಸಿನಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು—ಅನೇಕ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾದ, ಯೋಗಸಿದ್ಧ ಯೋಗಿನಿಯನ್ನು, ವಸಾ, ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಮದ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯಳಾದವಳನ್ನು—ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 13

ध्यातमात्रा तु तेनैव प्रत्यक्षा ह्यभवत्तदा । जालंधरे च या सिद्धिः कौलीने उड्डिशे परे

ಅವನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು. ಜಾಲಂಧರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸಿದ್ಧಿ—ಕೌಲ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಉಡ್ಡಿಶದಲ್ಲಿ—ಅದೇ ಆಗ ಪ್ರಬಲವಾಯಿತು/ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

Verse 14

समग्रा सा भृगुक्षेत्रे सिद्धक्षेत्रे तु संस्थिता । चामुण्डा तत्र सा देवी सिद्धक्षेत्रे व्यवस्थिता

ಅವಳು ಭೃಗುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ಅಂದರೆ ಸಿದ್ಧಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ದೇವಿ ಚಾಮುಂಡೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 15

संस्तुता ऋषिभिर्देवैर्योगक्षेमार्थसिद्धये । विनतानन्दजननस्तत्र तां योगिनीं नृप । भक्त्या प्रसादयामास स्तोत्रैर्वैदिकलौकिकैः

ಯೋಗಕ್ಷೇಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸುವ ಆ ಯೋಗಿನಿಯನ್ನು—ಹೇ ನೃಪ—ವಿನತೆಯ ಆನಂದಜನಕ ಪುತ್ರ ಗರುಡನು ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೈದಿಕ ಹಾಗೂ ಲೌಕಿಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 16

गरुड उवाच । ॐ या सा क्षुत्क्षामकण्ठा नवरुधिरमुखा प्रेतपद्मासनस्था भूतानां वृन्दवृन्दैः पितृवननिलया क्रीडते शूलहस्ता । शस्त्रध्वस्तप्रवीरव्रजरुधिरगलन्मुण्डमालोत्तरीया देवी श्रीवीरमाता विमलशशिनिभा पातु वश्चर्ममुण्डा

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು—ॐ। ಹಸಿವಿನಿಂದ ಒಣಗಿದ ಕಂಠವಳಾದಳು, ನವ ರಕ್ತದಿಂದ ರಂಜಿತ ಮುಖವಳಾದಳು, ಪ್ರೇತಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದಳು; ಭೂತಗಣಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ನಡುವೆ ಪಿತೃವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಶೂಲಹಸ್ತವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುವಳು; ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹತರಾದ ವೀರರ ರಕ್ತದಿಂದ ತೊಯ್ದ ಮুণ್ಡಮಾಲೆಯನ್ನು ಮೇಲ್ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದಳು—ಆ ದೇವಿ, ಶ್ರೀವೀರಮಾತೆ, ನಿರ್ಮಲ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಚರ್ಮಮುಂಡಾ ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷೆಯಾಗಲಿ.

Verse 17

या सा क्षुत्क्षामकण्ठा विकृतभयकरी त्रासिनी दुष्कृतानां मुञ्चज्ज्वालाकलापैर्दशनकसमसैः खादति प्रेतमांसम् । या सा दोर्दण्डचण्डैर्डमरुरणरणाटोपटंकारघण्टैः कल्पान्तोत्पातवाताहतपटुपटहैर्वल्गते भूतमाता । क्षुत्क्षामा शुष्ककुक्षिः खवरतरनरवरैः क्षोदति प्रेतमांसं मुञ्चन्ती चाट्टहासं घुरघुरितरवा पातु वश्चर्ममुण्डा

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ಕಂಠವಳಾದ, ವಿಕೃತ ಭಯಂಕರ ರೂಪದಿಂದ ದುಷ್ಕೃತರನ್ನು ತ್ರಾಸಗೊಳಿಸುವವಳಾದ, ಜ್ವಾಲಾಗುಚ್ಛದಂತೆ ದಂತಗಳಿಂದ ಪ್ರೇತಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವಳು. ಪ್ರಚಂಡ ಭುಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಡಮರು-ಘಂಟೆಗಳ ಟಂಕಾರ, ಪ್ರಳಯವಾತದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಕಠಿಣ ಪಟಹಗಳ ಘೋಷದ ನಡುವೆ ಭೂತಮಾತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಶೋಷಿತ ಉದರವಳಾಗಿ, ಅತಿ ಭಯಾನಕ ನರಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇತಮಾಂಸವನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಿ, ಅಟ್ಟಹಾಸ ಬಿಡುತ್ತಾ ಘುರಘುರ ಧ್ವನಿಸುವ—ಆ ಚರ್ಮಮುಂಡಾ ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಿ.

Verse 18

या सा निम्नोदराभा विकृतभवभयत्रासिनी शूलहस्ता चामुण्डा मुण्डघाता रणरणितरणझल्लरीनादरम्या । त्रैलोक्यं त्रासयन्ति ककहकहकहैर्घोररावैरनेकैर्नृत्यन्ती मातृमध्ये पितृवननिलया पातु वश्चर्ममुण्डा

ಒಳಗೆ ಕುಸಿದ ಉದರವಳಾದ, ಭವಭಯವನ್ನು ತ್ರಾಸಗೊಳಿಸುವವಳಾದ, ಶೂಲಹಸ್ತಾ; ಚಾಮುಂಡಾ, ಮುಂಡಘಾತಿನಿ, ರಣಝಲ್ಲರಿಯ ನಾದದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವವಳು. ‘ಕಕಹಕಹಕಹ’ ಎಂಬ ಅನೇಕ ಘೋರ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸಿ, ಮಾತೃಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ, ಪಿತೃವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ—ಆ ಚರ್ಮಮುಂಡಾ ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಿ.

Verse 19

या धत्ते विश्वमखिलं निजांशेन महोज्ज्वला । कनकप्रसवे लीना पातु मां कनकेश्वरी

ತನ್ನ ಅಂಶಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೋಜ್ವಲವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುವವಳು, ಕನಕಪ್ರಸವದಲ್ಲಿ ಲೀನ/ಪ್ರಕಟಳಾದವಳು—ಆ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 20

हिमाद्रिसम्भवा देवी दयादर्शितविग्रहा । शिवप्रिया शिवे सक्ता पातु मां कनकेश्वरी

ಹಿಮಾದ್ರಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದೇವಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸುವವಳು; ಶಿವಪ್ರಿಯೆ, ಶಿವನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾದ—ಆ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 21

अनादिजगदादिर्या रत्नगर्भा वसुप्रिया । रथाङ्गपाणिना पद्मा पातु मां कनकेश्वरी

ಅನಾದಿಯಾದ, ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಕಾರಣಳಾದ; ರತ್ನಗರ್ಭೆ, ವಸು(ಸಂಪತ್ತು)ಪ್ರಿಯೆ; ಚಕ್ರಧಾರಿ (ವಿಷ್ಣು)ಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಪದ್ಮಾ—ಆ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 22

सावित्री या च गायत्री मृडानी वागथेन्दिरा । स्मर्त्ःणां या सुखं दत्ते पातु मां कनकेश्वरी

ಯಾವಳು ಸಾವಿತ್ರೀ ಹಾಗೂ ಗಾಯತ್ರೀ, ಮೃಡಾನೀ, ವಾಕ್–ಅರ್ಥಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ಮತ್ತು ಇಂದಿರೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ; ಸ್ಮರಿಸುವವರಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವ ಆ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 23

सौम्यासौम्यैः सदा रूपैः सृजत्यवति या जगत् । परा शक्तिः परा बुद्धिः पातु मां कनकेश्वरी

ಯಾವಳು ಸದಾ ಸೌಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಸೌಮ್ಯ ರೂಪಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಪರಾಶಕ್ತಿ, ಪರಾಬುದ್ಧಿಯಾದ ಆ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 24

ब्रह्मणः सर्गसमये सृज्यशक्तिः परा तु या । जगन्माया जगद्धात्री पातु मां कनकेश्वरी

ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪರಮ ಸೃಜ್ಯಶಕ್ತಿಯಾಗಿರುವವಳು; ಜಗನ್ಮಾಯೆ, ಜಗದ್ಧಾತ್ರೀ ಆದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 25

विश्वस्य पालने विष्णोर्या शक्तिः परिपालिका । मदनोन्मादिनी मुख्या पातु मां कनकेश्वरी

ವಿಶ್ವಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಿಪಾಲಿಕಾ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿರುವವಳು; ಮದನನನ್ನೂ ಉನ್ಮತ್ತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿ ಆದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 26

विश्वसंलयने मुख्या या रुद्रेण समाश्रिता । रौद्री शक्तिः शिवानन्ता पातु मां कनकेश्वरी

ವಿಶ್ವಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇರುವವಳು; ರೌದ್ರೀ ಶಕ್ತಿ, ಶಿವಮಯಿ, ಅನಂತಳಾದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 27

कैलाससानुसंरूढ कनकप्रसवेशया । भस्मकाभिहृता पूर्वं पातु मां कनकेश्वरी

ಕೈಲಾಸದ ತುದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾಗಿ ‘ಕನಕ-ಪ್ರಸವ’ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದವಳೂ, ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮಕನಿಂದ ಅಪಹೃತಳಾದವಳೂ ಆದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 28

पतिप्रभावमिच्छन्ती त्रस्यन्ती या विना पतिम् । अबला त्वेकभावा च पातु मां कनकेश्वरी

ಪತಿಯ ಪ್ರಭಾವ-ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವಳೂ, ಪತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುವವಳೂ; ಹೊರಗೆ ‘ಅಬಲ’ವೆನಿಸಿದರೂ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಭಾವಳಾದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 29

विश्वसंरक्षणे सक्ता रक्षिता कनकेन या । आ ब्रह्मस्तम्बजननी पातु मां कनकेश्वरी

ವಿಶ್ವಸಂರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದವಳೂ, ಕನಕನಿಂದ ರಕ್ಷಿತಳಾದವಳೂ, ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಹುಲ್ಲಿನ ಕಡ್ಡಿವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಜನನಿಯಾದವಳೂ ಆದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 30

ब्रह्मविष्ण्वीश्वराः शक्त्या शरीरग्रहणं यया । प्रापिताः प्रथमा शक्तिः पातु मां कनकेश्वरी

ಯಾವಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಈಶ್ವರರು ದೇಹಗ್ರಹಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವರೋ; ಆ ಆದ್ಯ, ಪ್ರಥಮ ಶಕ್ತಿಯಾದ ಕನಕೇಶ್ವರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 31

श्रुत्वा तु गरुडेनोक्तं देवीवृत्तचतुष्टयम् । प्रसन्ना संमुखी भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದ ದೇವಿಯ ಚತುರ್ವಿಧ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ, ಎದುರಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 32

श्रीचामुण्डोवाच । प्रसन्ना ते महासत्त्व वरं वरय वाञ्छितम् । ददामि ते द्विजश्रेष्ठ यत्ते मनसि रोचते

ಶ್ರೀ ಚಾಮುಂಡಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಸತ್ತ್ವನೇ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ರುಚಿಸುವುದನ್ನೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 33

गरुड उवाच । अजरश्चामरश्चैव अधृष्यश्च सुरासुरैः । तव प्रसादाच्चैवान्यैरजेयश्च भवाम्यहम्

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಅಜರನೂ ಅಮರನೂ ಆಗಲಿ; ದೇವಾಸುರರಿಂದ ಅಧೃಷ್ಯನಾಗಿರಲಿ; ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಇತರ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಅಜೇಯನಾಗಲಿ.

Verse 34

त्वया चात्र सदा देवि स्थातव्यं तीर्थसन्निधौ मार्कण्डेय उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवी देवैरभिष्टुता

ಮತ್ತು ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ತೀರ್ಥಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರಬೇಕು. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಿ (ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು).

Verse 35

जगामाकाशमाविश्य भूतसङ्घसमन्विता । यदा लक्ष्म्या नृपश्रेष्ठ स्थापितं पुरमुत्तमम्

ಅವಳು ಭೂತಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದಳು. ನಂತರ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಆ ಉತ್ತಮ ನಗರ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ, (ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು).

Verse 36

अनुमान्य तदा देवीं कृतं तस्यां समर्पितम् लक्ष्मीरुवाच । रक्षणाय मया देवि योगक्षेमार्थसिद्धये

ಆಮೇಲೆ ದೇವಿಯ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೂ ಯೋಗಕ್ಷೇಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದೆನು.

Verse 37

मातृवत्प्रतिपाल्यं ते सदा देवि पुरं मम । गरुडोऽपि ततः स्नात्वा सम्पूज्य कनकेश्वरीम्

ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ನೀನು ಸದಾ ತಾಯಿಯಂತೆ ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಗರುಡನೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕನಕೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 38

तीर्थं तत्रैव संस्थाप्य जगामाकाशमुत्तमम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಕಾಶಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಮತ್ತು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು…

Verse 39

सर्वकामसमृद्धस्य यज्ञस्य फलमश्नुते । गन्धपुष्पादिभिर्यस्तु पूजयेत्कनकेश्वरम्

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಯಜ್ಞದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಕನಕೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು…

Verse 40

तस्य योगैश्वर्यसिद्धिर्योगपीठेषु जायते । मृतो योगेश्वरं लोकं जयशब्दादिमङ्गलैः । स गच्छेन्नात्र सन्देहो योगिनीगणसंयुतः

ಅವನಿಗೆ ಯೋಗಪೀಠಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗೈಶ್ವರ್ಯಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಜಯ’ ಮೊದಲಾದ ಮಂಗಳಘೋಷಗಳ ನಡುವೆ ಅವನು ಯೋಗೇಶ್ವರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ—ಯೋಗಿನೀಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ.

Verse 186

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ — ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯವಿಭಾಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದ.