Adhyaya 180

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल दशाश्वमेधिकं परम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹೀಪಾಲ! ಪರಮ ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು।

Verse 2

यत्र गत्वा महाराज स्नात्वा सम्पूज्य चेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಮಾನವನು ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । अश्वमेधो महायज्ञो बहुसम्भारदक्षिणः । अशक्यः प्राकृतैः कर्तुं कथं तेषां फलं लभेत्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಅಶ್ವಮೇಧವು ಮಹಾಯಜ್ಞ; ಅಪಾರ ಸಾಮಗ್ರಿ ಹಾಗೂ ಮಹಾದಕ್ಷಿಣೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲಿ?

Verse 4

अत्याश्चर्यमिदं तत्त्वं त्वयोक्तं वदता सता । यथा मे जायते श्रद्धा दीर्घायुस्त्वं तथा वद

ಹೇ ಸತ್ಯವಚನ ಮುನಿಯೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದ ಈ ತತ್ತ್ವ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಹೇ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮನ್, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । इदमाश्चर्यभूतं हि गौर्या पृष्टस्त्रियम्बकः । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि पृच्छते निपुणाय वै

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಗೌರೀ ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಳು. ನೀನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

पुरा वृषस्थो देवेश ह्युमया सह शङ्करः । कदाचित्पर्यटन्पृथिवीं नर्मदातटमाश्रितः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೃಷಭಾರೂಢನಾದ ದೇವೇಶ ಶಂಕರನು ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 7

दशाश्वमेधिकं तीर्थं दृष्ट्वा देवो महेश्वरः । तीर्थं प्रत्यञ्जलिं बद्ध्वा नमश्चक्रे त्रिलोचनः

ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡ ತ್ರಿಲೋಚನ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆ ತೀರ್ಥದತ್ತ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧಮಾಡಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 8

कृताञ्जलिपुटं देवं दृष्ट्वा देवीदमब्रवीत्

ಕೈಜೋಡಿಸಿ ದೇವನನ್ನು ಕಂಡು ದೇವಿಯು ಈ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದಳು.

Verse 9

देव्युवाच । किमेतद्देवदेवेश चराचरनमस्कृत । प्रह्वनम्राञ्जलिं बद्ध्वा भक्त्या परमया युतः

ದೇವಿಯು ನುಡಿದಳು—ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ, ಚರಾಚರರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನೇ! ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ನತವಾಗಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಏಕೆ?

Verse 10

एतदाश्चर्यमतुलं सर्वं कथय मे प्रभो

ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಈ ಅತುಲ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

Verse 11

ईश्वर उवाच । प्रत्यक्षं पश्य तीर्थस्य फलं मा विस्मिता भव । वियत्स्था मे भुविस्थस्य क्षणं देवि स्थिरा भव

ಈಶ್ವರನು ನುಡಿದನು—ಈ ತೀರ್ಥದ ಫಲವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡು; ಅಚ್ಚರಿಪಡಬೇಡ. ನೀನು ಆಕಾಶಸ್ಥೆ, ನಾನು ಭೂಮಿಸ್ಥ; ಹೇ ದೇವಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು.

Verse 12

एवमुक्त्वा तु देवेशो गौरवर्णो द्विजोऽभवत् । क्षुत्क्षामकण्ठो जटिलः शुष्को धमनिसंततः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವೇಶನು ಗೌರವರ್ಣದ ದ್ವಿಜನಾದನು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಠ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು; ಜಟಾಧಾರಿ, ದೇಹ ಶೋಷಿತ, ನಾಡಿಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದವು.

Verse 13

उपविश्य भुवः पृष्ठे सुस्वरं मन्त्रमुच्चरन् । क्रमप्रियो महादेवो माधुर्येण प्रमोदयन्

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಕ್ರಮಪ್ರಿಯ ಮಹಾದೇವನು ಸುಮಧುರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಅದರ ಮಾಧುರ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 14

श्रुत्वा तां मधुरां वाणीं स्वयं देवेन निर्मिताम् । संभ्रान्ता ब्राह्मणाः सर्वे स्नातुं ये तत्र चागताः

ಸ್ವಯಂ ದೇವನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಮಧುರ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಗೊಂಡರು।

Verse 15

नित्यक्रिया च सर्वेषां विस्मृता श्रुतिविभ्रमात् । तं दृष्ट्वा पठमानं तु क्षुत्पिपासाभिपीडितम्

ಶ್ರವಣಮೋಹದಿಂದ ಎಲ್ಲರ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳು ಮರೆತುಹೋಯಿತು. ಅವನು ಪಠಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, (ಅವನು) ಹಸಿವು ದಾಹಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನೆಂದು ತಿಳಿದರು।

Verse 16

द्विजोऽन्यमन्त्रयत्कश्चिद्भक्त्या तं भोजनाय वै । प्रसादः क्रियतां ब्रह्मन्भोजनाय गृहे मम

ಆಗ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು— “ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ; ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ।”

Verse 17

अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलाः क्रियाः । सर्वान्कामान्प्रदास्यन्ति प्रीता मेऽद्य पितामहाः

ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು, ಇಂದು ನನ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಫಲವಾದವು. ಇಂದು ಪ್ರಸನ್ನರಾದ ಪಿತೃಗಳು ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವರು।

Verse 18

त्वयि भुक्ते द्विजश्रेष्ठ प्रसीद त्वं ध्रुवं मम । एवमुक्तो महादेवो द्विजरूपधरस्तदा

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನೀವು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುವಿರಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಹಾದೇವನು ಆ ವೇಳೆಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 19

प्रहस्य प्रत्युवाचेदं ब्राह्मणं श्लक्ष्णया गिरा । मया वर्षसहस्रं तु निराहारं तपः कृतम्

ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ಮೃದು ವಾಣಿಯಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ನಾನು ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷ ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆನು.”

Verse 20

इदानीं तु गृहे तस्य करिष्ये द्विजसत्तम । दशभिर्वाजिमेधैश्च येनेष्टं पारणं तथा

“ಈಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾ! ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು—ದಶ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಅನುಷ್ಠಾನ—ಅದರಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾರಣ ಸಂಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 21

इत्युक्तो देवदेवेन ब्राह्मणो विस्मयान्वितः । उत्तमाङ्गं विधुन्वन्वै जगाम स्वगृहं प्रति

ದೇವದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ತಲೆಯನ್ನು ಅಲುಗಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 22

एवं ते बहवो विप्राः प्रत्याख्याते निमन्त्रणे । पुराणार्थमजानन्तो नास्तिका बहवो गताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಪುರಾಣಾರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯದ ಅನೇಕ ವಿಪ್ರರು ಹೊರಟುಹೋದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ನಾಸ್ತಿಕಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 23

अथ कश्चिद्द्विजो विद्वान्पुराणार्थस्य तत्त्ववित् । देवं निमन्त्रयामास द्विजरूपधरं शिवम्

ಆಗ ಪುರಾಣಾರ್ಥದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾವಂತ ದ್ವಿಜನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪ ಧರಿಸಿದ ದೇವ ಶಿವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 24

तथैव सोऽपि देवेन प्रोक्तः स प्राह तं पुनः । मनसा चिन्तयित्वा तु पुराणोक्तं द्विजोत्तमः

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಂದ ಸಂಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಪುರಾಣೋಕ್ತವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 25

स्मृतिवेदपुराणेषु यदुक्तं तत्तथा भवेत् । इति निश्चित्य तं विप्रमुवाच प्रहसन्निव

‘ಸ್ಮೃತಿ, ವೇದ, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ನಗುವಿನಂತೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 26

भोभो विप्र प्रतीक्षस्व यावदागमनं पुनः । इत्युक्त्वा तु द्विजो गत्वा दशाश्वमेधिकं परम्

‘ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯು.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ದ್ವಿಜನು ದಶ ಅಶ್ವಮೇಧ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪರಮಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 27

स्नानं महालम्भनादि कृतं तेन द्विजन्मना । जपं श्राद्धं तथा दानं कृत्वा धर्मानुसारतः

ಆ ದ್ವಿಜನ್ಮನು ಮಹಾಲಂಭನಾದಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಜಪ, ಶ್ರಾದ್ಧ ಹಾಗೂ ದಾನವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 28

संकल्प्य कपिलां तत्र पुराणोक्तविधानतः । समायात्त्वरितं तत्र यत्रासौ तिष्ठते द्विजः

ಅಲ್ಲಿ ಪುರಾಣೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಕಪಿಲಾ ಗೋವಿನ ದಾನಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆ ದ್ವಿಜನು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದನು।

Verse 29

अथागत्य द्विजं प्राह वाजिमेधः कृतो मया । उत्तिष्ठ मे गृहं रम्यं भोजनार्थं हि गम्यताम्

ನಂತರ ಮರಳಿ ಬಂದು ಅವನು ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಏಳು; ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನ ಸುಂದರ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ।”

Verse 30

इत्युक्तः शङ्करस्तेन ब्राह्मणेनातिविस्मितः । उवाच ब्राह्मणं देव इदानीं त्वमितो गतः

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತಿನಿಂದ ಶಂಕರನು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡನು. ನಂತರ ದೇವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ—“ಇದೀಗ ಹೇಳು, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು।

Verse 31

द्विजवर्य कथं चेष्टा दश यज्ञा महाधनाः

“ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದು ಹೇಗೆ ನೆರವೇರಿತು—ಈ ಹತ್ತು ಮಹಾಧನ ಬೇಕಾಗುವ ಯಜ್ಞಗಳು?”

Verse 32

द्विज उवाच । न विचारस्त्वया कार्यः कृता यज्ञा न संशयः । यदि वेदाः प्रमाणं तं भुवि देवा द्विजास्तथा

ದ್ವಿಜನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀವು ಇದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಯಜ್ಞಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೆರವೇರಿವೆ. ವೇದಗಳೇ ಪ್ರಮಾಣವಾದರೆ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರೂ ದ್ವಿಜರೂ ಆ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ।”

Verse 33

दशाश्वमेधिकं तीर्थं तथा सत्यं द्विजोत्तम । यदि वेदपुराणोक्तं वाक्यं निःसंशयं भवेत्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇದು ‘ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ’ ತೀರ್ಥ—ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳಿಗೆ ಸಮ; ವೇದ‑ಪುರಾಣೋಕ್ತ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ ಇದು ಸತ್ಯ.

Verse 34

तदा प्राप्तं मया सर्वं नात्र कार्या विचारणा । एवमुक्तस्तु देवेश आस्तिक्यं तस्य चेतसः

ಆಗ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಲಭಿಸಿದೆ—ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೇವೇಶನು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ದೃಢ ಆಸ್ತಿಕ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 35

विमृश्य बहुभिः किंचिदुत्तरं न प्रपद्यत । जगाम तद्गृहं रम्यं पठन्ब्रह्म सनातनम्

ಬಹು ವಿಧವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ रम್ಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 36

सम्प्राप्तं तं द्विजं भक्त्या पाद्यार्घ्येण तमर्चयत् । षड्रसं भोजनं तेन दत्तं पश्चाद्यथाविधि

ಆ ದ್ವಿಜನು ಬಂದಾಗ ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾದ್ಯ‑ಅರ್ಘ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಷಡ್ರಸ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 37

ततो भुक्ते महादेवे सर्वदेवमये शिवे । पुष्पवृष्टिः पपाताशु गगनात्तस्य मूर्धनि । तस्यास्तिक्यं तु संलक्ष्य तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

ಸರ್ವದೇವಮಯ ಶಿವನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು. ಅವನ ಅಚಲ ಆಸ್ತಿಕ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತುಷ್ಟ ಶಂಕರನು ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 38

ईश्वर उवाच । किं तेऽद्य क्रियतां ब्रूहि वरदोऽहं द्विजोत्तम । अदेयमपि दास्यामि एकचित्तस्य ते ध्रुवम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇಂದು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳು. ನಾನು ವರದಾತನು; ನಿನ್ನ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತತ್ವದ ಕಾರಣ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದೇಯವಾದುದನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸುವೆನು.

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । यदि प्रीतोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । अस्मिंस्तीर्थे महादेव स्थातव्यं सर्वदैव हि

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉವಾಚ—ಹೇ ದೇವ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲೇ ನೀನು ಸದಾಕಾಲ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 40

उपकाराय देवेश एष मे वर उत्तमः । एवमुक्तस्तु देवेन आरुरोह द्विजोत्तमः

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನನ್ನ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವು ಪರೋಪಕಾರಾರ್ಥವಾಗಿದೆ. ದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು (ವಿಮಾನವನ್ನು) ಏರಿದನು.

Verse 41

गन्धर्वाप्सरःसम्बाधं विमानं सार्वकामिकम् । पूज्यमानो गतस्तत्र यत्र लोका निरामयाः

ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಸರಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದವಾದ ವಿಮಾನವು ಬಂದಿತು. ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳು ನಿರಾಮಯರು (ರೋಗ-ಶೋಕವಿಲ್ಲದವರು).

Verse 42

मार्कण्डेय उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा देवी सुविस्मिता । विस्मयोत्फुल्लनयना पुनः पप्रच्छ शङ्करम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಉವಾಚ—ಈ ಅತುಲ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ದೇವಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತಳಾದಳು; ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಪುನಃ ಶಂಕರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

Verse 43

पार्वत्युवाच । कथमेतद्भवेत्सत्यं यत्रेदमसमञ्जसम् । स्नानं कुर्वन्ति बहवो लोका ह्यत्र महेश्वर

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಹೇಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಬಹುದು? ಇಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ಅಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಓ ಮಹೇಶ್ವರ, ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

तेषां तु स्वर्गगमनं यथैष स्वर्गतिं गतः । कथमेतत्समाचक्ष्व विस्मयः परमो मम

ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಜನರು ಹೇಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಈವನು ಸ್ವರ್ಗಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ; ನನ್ನ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪರಮವಾಗಿದೆ.

Verse 45

एतच्छ्रुत्वा तु देवेशः प्रहसन्प्रत्युवाच ताम् । वेदवाक्ये पुराणार्थे स्मृत्यर्थे द्विजभाषिते

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವೇಶ್ವರನು ನಗುತ್ತಾ ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—ವೇದವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪುರಾಣಾರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಸ್ಮೃತ್ಯರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 46

विस्मयो हि न कर्तव्यो ह्यनुमानं हि तत्तथा । असंभाव्यं हि लोकानां पुराणे यत्प्रगीयते

ವಿಸ್ಮಯಪಡಬಾರದು; ಅನುಮಾನ-ತರ್ಕವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅಸಂಭವವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ.

Verse 47

यदि पक्षं पुरस्कृत्य लोकाः कुर्वन्ति पार्वति । तस्मान्न सिद्धिरेतेषां भवत्येको न विस्मयः

ಓ ಪಾರ್ವತಿ, ಜನರು ಪಕ್ಷಪಾತವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯದು; ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 48

नास्तिका भिन्नमर्यादा ये निश्चयबहिष्कृताः । तेषां सिद्धिर्न विद्येत आस्तिक्याद्भवते ध्रुवम्

ನಾಸ್ತಿಕರು, ಮರ್ಯಾದೆ ಭಂಗ ಮಾಡಿದವರು, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾದವರು—ಅವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ. ಆಸ್ತಿಕ್ಯದಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

श्रुत्वाख्यानमिदं देवी ववन्दे तीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವಿ, ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ, ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ, ಸರ್ವಪಾಪಹರವಾದ ಆ ಪರಮೋತ್ತಮ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು.

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । दशाश्वमेधं राजेन्द्र सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ದಶಾಶ್ವಮೇಧವು ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ; ಇದು ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ ತೀರ್ಥ, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕ.

Verse 51

तत्रागता महाभागा स्नातुकामा सरस्वती । पुण्यानां परमा पुण्या नदीनामुत्तमा नदी

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ನಾನಕಾಮೆಯಿಂದ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಪುಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪುಣ್ಯ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನದಿ.

Verse 52

नाममात्रेण यस्यास्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । स्नातास्तत्र दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः

ಅವಳ ನಾಮಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯರು.

Verse 53

दशाश्वमेधे सा राजन्नियता ब्रह्मचारिणी । आराधयित्वा देवेशं परं निर्वाणमागतीः

ಓ ರಾಜನೇ, ದಶಾಶ್ವಮೇಧ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಯತ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 54

कालुष्यं ब्रह्मसम्भूता संवत्सरसमुद्भवम् । प्रक्षालयितुमायाति दशम्यामाश्विनस्य च

ಬ್ರಹ್ಮಸಂಭೂತಳಾದ ಆ ದೇವಿ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ದಶಮಿಯಂದು ಬರುತ್ತಾಳೆ।

Verse 55

उपोष्य रजनीं तां तु सम्पूज्य त्रिपुरान्तकम् । राजन्निष्कल्मषा यान्ति श्वोभूते शाश्वतं पदम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಉಪವಾಸದಿಂದ ಕಳೆದು ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದವರು ಕಲ್ಮಷರಹಿತರಾಗಿ, ಮರುದಿನ ಶಾಶ್ವತ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 56

युधिष्ठिर उवाच । सरस्वती महापुण्या नदीनामुत्तमा नदी श्रीमार्कण्डेय उवाच । राजन्नाश्वयुजे मासि दशम्यां तद्विशिष्यते । पार्थिवेषु च तीर्थे तु सर्वेष्वेव न संशयः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಸರಸ್ವತಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದ ದಶಮಿಯಂದು ಆ ತೀರ್ಥಾಚರಣೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ।

Verse 57

दशाश्वमेधिके राजन्नित्यं हि दशमी शुभा । विशेषादाश्विने शुक्ला महापातकनाशिनी

ಓ ರಾಜನೇ, ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದಶಮಿ ಸದಾ ಶುಭಕರ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಶ್ವಿನ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದಶಮಿ ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು।

Verse 58

तस्या स्नात्वार्चयेद्देवानुपवासपरायणः । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पश्चात्सम्पूजयेच्छिवम्

ಅವಳ (ಪವಿತ್ರ ಜಲದಲ್ಲಿ) ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಶಿವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 59

तत्रस्थां पूजयेद्देवीं स्नातुकामां सरस्वतीम् । नमो नमस्ते देवेशि ब्रह्मदेहसमुद्भवे

ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಸ್ನಾನಕಾಮಿನಿಯಾದ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬೇಕು— ‘ನಮೋ ನಮಸ್ತೇ ದೇವೇಶಿ, ಬ್ರಹ್ಮದೇಹಸಮುದ್ಭವೇ।’

Verse 60

कुरु पापक्षयं देवि संसारान्मां समुद्धर । गन्धधूपैश्च सम्पूज्य ह्यर्चयित्वा पुनःपुनः

‘ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಪಾಪಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡು; ನನ್ನನ್ನು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು।’ ಗಂಧ-ಧೂಪಾದಿಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 61

दश प्रदक्षिणा दत्त्वा सूत्रेण परिवेष्टयेत् । कपिलां तु ततो विप्रे दद्याद्विगतमत्सरः

ಹತ್ತು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸೂತ್ರದಿಂದ (ಯಜ್ಞೋಪವೀತದಿಂದ) ಪರಿವೇಷ್ಟಿಸಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆ ತ್ಯಜಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕಪಿಲಾ ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 62

सर्वलक्षणसम्पन्नां सर्वोपस्करसंयुताम् । दत्त्वा विप्राय कपिलां न शोचति कृताकृते

ಎಲ್ಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಸ್ಕರಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಕಪಿಲಾ ಹಸುವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು, ಮಾಡಿದದು-ಮಾಡದದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

पश्चाज्जागरणं कुर्याद्घृतेनाज्वाल्य दीपकम् । पुराणपठनेनैव नृत्यगीतविवादनैः

ನಂತರ ತುಪ್ಪದ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಪುರಾಣಪಠಣ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿನೃತ್ಯ, ಗಾನ, ವಾದ್ಯವಾದನಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಬೇಕು।

Verse 64

वेदोक्तैश्चैव पूजयेच्छशिशेखरम् । प्रभाते विमले पश्चात्स्नात्वा वै नर्मदाजले

ವೇದೋಕ್ತ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಶಶಿಶೇಖರ (ಚಂದ್ರಮೌಳಿ ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನರ್ಮದಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ।

Verse 65

ब्राह्मणान् भोजयेद्भक्त्या शिवभक्तांश्च योगिनः । एवं कृते ततो राजन् सम्यक्तीर्थफलं लभेत्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು, ಶಿವಭಕ್ತ ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಓ ರಾಜನೇ, ತೀರ್ಥಫಲವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 66

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छङ्करं नरः । दशाश्वमेधावभृथं लभते पुण्यमुत्तमम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು, ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳ ಅವಭೃತಸ್ನಾನದ ಸಮಾನವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

पूतात्मा तेन पुण्येन रुद्रलोकं स गच्छति । आरूढः परमं यानं कामगं च सुशोभनम्

ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಾದ ಅವನು ರುದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನವಾದ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಚಲಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಯಾನವನ್ನು ಏರುತ್ತಾನೆ।

Verse 68

तत्र दिव्याप्सरोभिस्तु वीज्यमानोऽथ चामरैः । क्रीडते सुचिरं कालं जयशब्दादिमङ्गलैः

ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರಸರು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಸುತ್ತಿರಲು, ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಮಂಗಳಘೋಷಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಉತ್ಸವಗಳ ನಡುವೆ ಅವನು ಬಹುಕಾಲ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 69

ततोऽवतीर्णः कालेन इह राजा भवेद्ध्रुवम् । हस्त्यश्वरथसम्पन्नो महाभोगी परंतपः

ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವತರಿ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ; ಮಹಾಭೋಗಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದಮನಿಸುವವನು।

Verse 70

दशाश्वमेधे यद्दानं दीयते शिवयोगिनाम् । दशाश्वमेधसदृशं भवेत्तन्नात्र संशयः

ದಶಾಶ್ವಮೇಧ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ದಾನವು, ಪುಣ್ಯಫಲದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 71

सर्वेषामेव यज्ञानामश्वमेधो विशिष्यते । दुर्लभः स्वल्पवित्तानां भूरिशः पापकर्मणाम्

ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಶ್ವಮೇಧವು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪಧನಿಗಳಿಗೆ ಅದು ದುರ್ಲಭ, ಪಾಪಕರ್ಮಭಾರಿತರಿಗಂತೂ ಅದರ ಸಮ್ಯಕ್ ಅನುಷ್ಠಾನ ಬಹಳ ಅಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 72

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र दुर्लभोऽपि सुरासुरैः । प्राप्यते स्नानदानेन इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇವಾಸುರರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದೂ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದಾನದಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಎಂದು ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 73

अकामो वा सकामो वा मृतस्तत्र नरेश्वर । देवत्वं प्राप्नुयात्सोऽपि नात्र कार्या विचारणा

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ಅಕಾಮನಾಗಲಿ ಸಕಾಮನಾಗಲಿ—ಅಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरोत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವವನು ಆಭೂತಸಂಪ್ಲವದವರೆಗೆ ಅಗ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 75

जलप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नराधिप । ध्यायमानो महादेवं वारुणं लोकमाप्नुयात्

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಲಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ವರುಣಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 76

दशाश्वमेधे यः कश्चिच्छूरवृत्त्या तनुं त्यजेत् । अक्षया नु गतिस्तस्य इत्येवं श्रुतिनोदना

ದಶಾಶ್ವಮೇಧದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶೂರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಗತಿ ಅಕ್ಷಯ; ಇದು ಶ್ರುತಿಯ ಪ್ರೇರಣೆ।

Verse 77

न तां गतिं यान्ति भृगुप्रपातिनो न दण्डिनो नैव च सांख्ययोगिनः । ध्वजाकुले दुन्दुभिशङ्खनादिते क्षणेन यां यान्ति महाहवे मृताः

ಭೃಗುಪ್ರಪಾತದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವವರು, ದಂಡಧಾರಿಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗಿಗಳೂ ಸಹ ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯರು; ಧ್ವಜಗಳ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ, ದುಂದುಭಿ-ಶಂಖನಾದಗಳಿಂದ ಮೊಳಗುವ ಮಹಾಹವದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಡೆಯುವ ಗತಿಯದು।

Verse 78

यत्र तत्र हतः शूरः शत्रुभिः परिवेष्टितः । अक्षयांल्लभते लोकान्यदि क्लीबं न भाषते

ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಶೂರನು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಹತನಾದರೂ, ಕ್ಲೀಬವಚನವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 79

दशाश्वमेधे संन्यासं यः करोति विधानतः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

ದಶಾಶ್ವಮೇಧದಲ್ಲಿ ಯಾರು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸನ್ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಗತಿ ಅನಿವರ್ತಿನಿ; ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ರುದ್ರಲೋಕದಿಂದ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 80

दशाश्वमेधे यत्पुण्यं संक्षेपेण युधिष्ठिर । कथितं परया भक्त्या सर्वपापप्रणाशनम्

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ದಶ ಅಶ್ವಮೇಧಗಳಿಂದ ಲಭಿಸುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ।

Verse 180

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಅಧ್ಯಾಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ)