Adhyaya 18

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । निर्दग्धेऽस्मिंस्ततो लोके सूर्यैरीश्वरसम्भवैः । सप्तभिश्चार्णवैः शुष्कैर्द्वीपैः सप्तभिरेव च

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಲೋಕವು ಈಶ್ವರಸಂಭವ ಸೂರ್ಯರಿಂದ ದಗ್ಧವಾಗಿ, ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳೂ ಹಾಗೂ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳೂ ಒಣಗಿಹೋದಾಗ।

Verse 2

ततो मुखात्तस्य घना महोल्बणा निश्चेरुरिन्द्रायुधतुल्यरूपाः । घोराः पयोदा जगदन्धकारं कुर्वन्त ईशानवरप्रयुक्ताः

ನಂತರ ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಚಂಡ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸಿನಂತಿರುವ ರೂಪಗಳ ಘನ ಮೇಘಗಳು ಹೊರಬಂದವು; ಆ ಘೋರ ಪಯೋದಗಳು ಈಶಾನನ ವರಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹರಡಿದವು।

Verse 3

नीलोत्पलाभाः क्वचिदंजनाभा गोक्षीरकुन्देन्दुनिभाश्च केचित् । मयूरचन्द्राकृतयस्तथाऽन्ये केचिद्विधूमानलसप्रभाश्च

ಕೆಲವರು ನೀಲೋತ್ಪಲದಂತೆ, ಕೆಲವರು ಅಂಜನದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ; ಕೆಲವರು ಗೋಕ್ಷೀರ, ಕುಂದ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಯೂರ ಹಾಗೂ ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕೃತಿಯವರು, ಕೆಲವರು ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದ್ಯುತಿಮಂತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 4

केचिन्महापर्वतकल्परूपाः केचिन्महामीनकुलोपमाश्च । केचिद्गजेन्द्राकृतयः सुरूपाः केचिन्महाकूटनिभाः पयोदाः

ಕೆಲವು ಮೇಘಗಳು ಮಹಾಪರ್ವತಗಳಂತೆ ವಿಶಾಲರೂಪ, ಕೆಲವು ಮಹಾಮೀನಕುಲಗಳಂತೆ. ಕೆಲವು ಸುಂದರ ಗಜೇಂದ್ರಾಕೃತಿಗಳು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಎತ್ತರವಾದ ಶಿಖರ-ಕೂಟಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 5

चलत्तरङ्गोर्मिसमानरूपा महापुरोधाननिभाश्च केचित् । सगोपुराट्टालकसंनिकाशाः सविद्युदुल्काशनिमण्डितान्ताः

ಕೆಲವರು ಚಲಿಸುವ ತರಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಉಬ್ಬುವ ಊರ್ಮಿಗಳಂತೆ, ಕೆಲವರು ಮಹಾಪುರೋಹಿತರ ಮುಖಗಳಂತೆ. ಕೆಲವರು ಗೋಪುರದ್ವಾರ ಹಾಗೂ ಅಟ್ಟಾಲಿಕೆಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿ, ಅವರ ಅಂಚುಗಳು ವಿದ್ಯುತ್, ಉಲ್ಕಾ, ವಜ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 6

समावृताङ्गः स बभूव देवः संवर्तकोनाम गणः स रौद्रः । प्रवर्षमाणो जगदप्रमाणमेकार्णवं सर्वमिदं चकार

ಆ ದೇವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವೃತನಾದನು—ರೌದ್ರ ‘ಸಂವರ್ತಕ’ ಎಂಬ ಗಣವೇ ಅವನು. ಅಪ್ರಮಿತ ಮಳೆಯನ್ನೆ ಸುರಿಸಿ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಂದೇ ಮಹಾಸಾಗರವಾಗಿಸಿದನು.

Verse 7

ततो महामेघविवर्धमानमीशानमिन्द्राशनिभिर्वृताङ्गम् । ददर्श नाहं भयविह्वलाङ्गो गङ्गाजलौघैश्च समावृताङ्गः

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಈಶಾನನನ್ನು ಕಂಡೆ—ಮಹಾಮೇಘಗಳ ನಡುವೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತ, ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರಗಳಿಂದ ದೇಹವು ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ನಾನು, ಅವನನ್ನು ಗಂಗಾಜಲದ ಮಹಾಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದಲೂ ಆವೃತನಾಗಿ ನೋಡಿದೆನು.

Verse 8

गजाः पुनश्चैव पुनः पिबन्तो जगत्समन्तात्परिदह्यमानम् । आपूरितं चैव जगत्समन्तात्सर्वैश्च तैर्जग्मुरदर्शनं च ते

ಆನೆಗಳು ಮರುಮರು ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸುತ್ತಲೂ ಜಗತ್ತು ದಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿದಾಗ, ಆ ಆನೆಗಳೆಲ್ಲ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋದವು.

Verse 9

महार्णवाः सप्त सरांसि द्वीपा नद्योऽथ सर्वा अथ भूर्भुवश्च । आपूर्यमाणाः सलिलौघजालैरेकार्णवं सर्वमिदं बभूव

ಏಳು ಮಹಾಸಮುದ್ರಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಭೂರ್-ಭುವಃ ಲೋಕಗಳೂ—ಉಕ್ಕುವ ಜಲಪ್ರವಾಹಗಳ ಜಾಲದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಾ—ಇದೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಮಹಾಸಮುದ್ರವಾಯಿತು.

Verse 10

न दृश्यते किंचिदहो चराचरं निरग्निचन्द्रार्कमयेऽपि लोके । प्रणष्टनक्षत्रतमोऽन्धकारे प्रशान्तवातास्तमितैकनीडेः

ಅಯ್ಯೋ! ಒಮ್ಮೆ ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಇದ್ದ ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಈಗ ಚರಾಚರ ಯಾವುದೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ನಾಶವಾದ ಆ ಘೋರ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಆಶ್ರಯಗಳೂ ಒಂದೇ ಮೌನ ಗೂಡಿನಂತೆ ಸ್ಥಬ್ಧವಾದವು.

Verse 11

महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ಮಹಾಜಲಪ್ರವಾಹದ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ವಿಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಆಗ ನಾನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ‘ನಾನು—ನನಗೆ ಏನಾಗುವುದು?’ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ, ಶಾಂತವಾದ ಏಕೈಕ ಶರಣ್ಯ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದೆ.

Verse 12

स्मरामि देवं हृदि चिन्तयित्वा प्रभुं शरण्यं जलसंनिविष्टः । नमामि देवं शरणं प्रपद्ये ध्यानं च तस्येति कृतं मया च

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಆ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದೆ—ಅವನೇ ಪ್ರಭು, ಶರಣ್ಯ. ಆ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ, ಶರಣಾಗತಿಯಾದೆ, ಮತ್ತು ಅವನ ಧ್ಯಾನವನ್ನೇ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದೆ.

Verse 13

ध्यात्वा ततोऽहं सलिलं ततार तस्य प्रसादादविमूढचेताः । ग्लानिः श्रमश्चैव मम प्रणष्टौ देव्याः प्रसादेन नरेन्द्रपुत्र

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಾನು ನಂತರ ಆ ಜಲವನ್ನು ದಾಟಿದೆನು; ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಇನ್ನು ಮೋಹಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಓ ನರೆಂದ್ರಪುತ್ರ, ದೇವಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಂತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರಮ ಎರಡೂ ನಾಶವಾದವು.

Verse 18

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಸೂಚಕ ಚಿಹ್ನೆ.