Adhyaya 173

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापप्रणाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನಂತರ ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಶೋಭನ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

सिद्धेश्वरमिति ख्यातं महापातकनाशनम् । यत्र शुद्धिं परां प्राप्तो देवदेवो महेश्वरः । पुरा हत्यायुतः पार्थ देवदेवस्त्रिशूलधृक्

ಅದು ‘ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದ್ದು ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪರಮ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭು ಹತ್ಯಾದೋಷಭಾರದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

पुरा पञ्चशिरा आसीद्ब्रह्मा लोकपितामहः । तेनानृतं वचश्चोक्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಐದು ಶಿರಸ್ಸುಗಳು ಇದ್ದವು. ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಅನೃತವಾದ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 4

तच्छ्रुत्वा सहसा तस्मै चुकोप परमेश्वरः । छेदयामास भगवान्मूर्धानं करजैस्तदा

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸಹಸಾ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ನಖಗಳಿಂದ (ಒಂದು) ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು.

Verse 5

तस्य तत्करसंलग्नं च्यवते न कदाचन । ततो हि देवदेवेशः पर्यटन् पृथिवीमिमाम्

ಆ (ಛಿನ್ನ ಶಿರಸ್ಸು) ಅವನ ಕೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಂದಿಗೂ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವದೇವೇಶ್ವರನು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪರ್ಯಟಿಸುತ್ತ ಹೊರಟನು.

Verse 6

ततो वाराणसीं प्राप्तस्तस्यां तदपतच्छिरः । पतिते तु कपाले च ब्रह्महत्या न मुञ्चति

ನಂತರ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಆ ಶಿರಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಕಪಾಲ ಬಿದ್ದರೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವು ಅವನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 7

ततस्तु सागरे गत्वा पूर्वे च दक्षिणे तथा । पश्चिमे चोत्तरे पार्थ देवदेवो महेश्वरः

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವ, ದಕ್ಷಿಣ, ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 8

पर्यटन्सर्वतीर्थेषु ब्रह्महत्या न मुञ्चति । नर्मदादक्षिणे कूले सुतीर्थं प्राप्तवान् प्रभुः

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಟಿಸಿದರೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಪ್ರಭುವು ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

Verse 9

कुलकोटिं समासाद्य प्रार्थयामास चात्मवान् । प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा बभूव गतकल्मषः

ಕುಲಕೋಟಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯಾದ ಪ್ರಭುವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಕಲ್ಮಷರಹಿತನಾದನು.

Verse 10

ततो निष्कल्मषो जातो देवदेवो महेश्वरः । हत्वा सुरेभ्यस्तत्स्थानं ततश्चान्तर्दधे प्रभुः

ಆಗ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷನಾದನು. ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿ, ನಂತರ ಪ್ರಭುವು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.

Verse 11

तदाप्रभृति तत्तीर्थं शुद्धरुद्रेति कीर्तितम् । विख्यातं त्रिषु लोके ब्रह्महत्याहरं परम्

ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ಶುದ್ಧರುದ್ರ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ-ನಾಶಕ ಪರಮ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 12

मासे मासे सिते पक्षेऽमावास्यायां युधिष्ठिर । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयेत्पितृदेवताः

ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 13

दद्यात्पिण्डं पित्ःणां तु भावितेनान्तरात्मना । तस्य ते द्वादशाब्दानि सुतृप्ताः पितरो नृप

ಹೇ ನೃಪ, ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ-ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

गन्धधूपप्रदीपाद्यैरभ्यर्च्य परमेश्वरम् । शुद्धेश्वराभिधानं तु शिवलोके महीयते

ಸುಗಂಧ, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದವನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಶುದ್ಧೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಮಹಿಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

एतत्ते कथितं राजञ्छुद्धरुद्रमनुत्तमम् । मया श्रुतं यथा देवसकाशाच्छूलपाणिनः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

ಹೇ ರಾಜನ್, ‘ಶುದ್ಧರುದ್ರ’ ಎಂಬ ಆ ಅನುತ್ತಮ (ತೀರ್ಥ/ಪ್ರಕಟರೂಪ) ಕುರಿತು ನಾನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ—ಶೂಲಪಾಣಿ ದೇವನಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 173

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯ-ವಿಭಾಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಗುರುತು।