Adhyaya 169

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं तीर्थं पुण्यं पापप्रणाशनम् । माण्डव्यो यत्र संसिद्ध ऋषिर्नारायणस्तथा

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕವಾದ ಪರಮ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಮಾಣ್ಡವ್ಯ ಋಷಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು, ಹಾಗೆಯೇ ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಯೂ.

Verse 2

नारायणेन शुश्रूषा शूलस्थेन कृता पुरा । तत्र स्नात्वा महाराज मुच्यते पापकञ्चुकात्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶೂಲಸ್ಥನಾದ ನಾರಾಯಣನು ಸೇವಾ-ಶುಶ್ರೂಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಹೇ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪರೂಪ ಕಂಚುಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यमेतल्लोकेषु यत्त्वया कथितं मुने । न दृष्टं न श्रुतं तात शूलस्थेन तपः कृतम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ನೀವು ಹೇಳಿದುದು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ತಾತ! ಶೂಲದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನೆಂಬುದು ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 4

एतत्सर्वं कथय मे ऋषिभिः सहितस्य वै । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं माण्डव्यस्य कुतूहलात्

ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂತಿರುವ ನನಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಮಾಣ್ಡವ್ಯನ ಕುರಿತು ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೂ, ಈ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणु राजन्यथावृत्तपुरा त्रेतायुगे क्षितौ । लोकपालोपमो राजा देवपन्नो महामतिः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್! ಕೇಳು, ಹಿಂದೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು. ಲೋಕಪಾಲನಂತೆ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ರಾಜನು ದೇವಪನ್ನನೆಂಬವನು ಇದ್ದನು.

Verse 6

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च यज्वा दानरतः सदा । प्रजा ररक्ष यत्नेन पिता पुत्रानिवौरसान्

ಅವನು ಧರ್ಮಜ್ಞನೂ ಕೃತಜ್ಞನೂ, ಯಜ್ಞಕರ್ತನೂ ಸದಾ ದಾನಪರನೂ ಆಗಿದ್ದ. ತಂದೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕಾಯುವಂತೆ, ಅವನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 7

दात्यायनी प्रिया भार्या तस्य राज्ञो वशानुगा । हारनूपुरघोषेण झङ्काररवनादिता

ಆ ರಾಜನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ದಾತ್ಯಾಯನೀ; ಅವಳು ಅವನ ವಶಾನುಗೆ. ಹಾರ ಮತ್ತು ನೂಪುರಗಳ ಘೋಷದಿಂದ ಅವಳು ಝಂಕಾರಧ್ವನಿಯಿಂದ ನಿನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 8

परस्परं तयोः प्रीतिर्वर्धतेऽनुदिनं नृप । वंशस्तम्बे स्थितो राजा संशास्ति पृथिवीमिमाम्

ಹೇ ನೃಪಾ! ಅವರಿಬ್ಬರ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು. ವಂಶಸ್ತಂಭನಾಗಿ ನಿಂತ ಆ ರಾಜನು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುಶಾಸನದಿಂದ ಆಳಿದನು.

Verse 9

हस्त्यश्वरथसम्पूर्णां धनवाहनसंयुताम् । अलंकृतो गुणैः सर्वैरनपत्यो महीपतिः

ಆ ಮಹೀಪತಿಗೆ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸೇನೆ ಇದ್ದಿತು; ಧನ ಹಾಗೂ ವಾಹನಸಂಪತ್ತೂ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದರೂ ಆ ರಾಜನು ಸಂತಾನಹೀನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 10

दुःखेन महताविष्टः संतप्तः सन्ततिं विना । स्नानहोमरतो नित्यं द्वादशाब्दानि भारत

ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಶೋಕದಿಂದ ದಗ್ಧನಾದನು. ಹೇ ಭಾರತ! ಅವನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನ ಹಾಗೂ ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 11

व्रतोपवासनियमैः पत्नीभिः सह तस्थिवान् । आराधयद्भगवतीं चामुण्डां मुण्डमर्दिनीम्

ಅವನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ, ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಮುಂಡಮರ್ಧಿನಿ ಭಗವತಿ ಚಾಮುಂಡೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 12

स्तोत्रैरनेकैर्भक्त्या च पूजाविधिसमाधिना । जय वाराहि चामुण्डे जय देवि त्रिलोचने

ಅನೇಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪೂಜಾವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರ ಸಮಾಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು—“ಜಯ ವಾರಾಹಿ! ಜಯ ಚಾಮುಂಡೆ! ಜಯ ದೇವಿ ತ್ರಿಲೋಚನೆ!”

Verse 13

ब्राह्मि रौद्रि च कौमारि कात्यायनि नमोऽस्तु ते । प्रचण्डे भैरवे रौद्रि योगिन्याकाशगामिनि

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ, ಹೇ ರೌದ್ರೀ, ಹೇ ಕೌಮಾರೀ, ಹೇ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಪ್ರಚಂಡೇ, ಹೇ ಭೈರವೀ, ಹೇ ರೌದ್ರೀ—ಆಕಾಶಗಾಮಿನಿ ಯೋಗಿನೀ!

Verse 14

नास्ति किंचित्त्वया हीनं त्रैलोक्ये सचराचरे । राज्ञा स्तुता च संतुष्टा देवी वचनमब्रवीत्

ಚರಾಚರಗಳೊಡನೆ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಹೀನವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ರಾಜನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ದೇವಿ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 15

वरयस्व यथाकामं यस्ते मनसि वर्तते । आराधिता त्वया भक्त्या तुष्टा दास्यामि ते वरम्

ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟದಂತೆ ವರವಾಗಿ ಬೇಡು. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿತಳಾಗಿ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 16

देवपन्न उवाच । यदि तुष्टासि देवेशि वरार्हो यदि वाप्यहम् । पुत्रसन्तानरहितं संतप्तं मां समुद्धर

ದೇವಪನ್ನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ನೀನು ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾದರೆ, ಪುತ್ರಸಂತಾನರಹಿತನಾಗಿ ತಪ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಈ ದುಃಖದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು.

Verse 17

सन्तानं नय मे वृद्धिं गोत्ररक्षां कुरुष्व मे । अपुत्रिणां गृहाणीह श्मशानसदृशानि हि

ನನ್ನ ಸಂತಾನವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸು, ನನ್ನ ಗೋತ್ರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪುತ್ರಹೀನರ ಮನೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಮಶಾನಸದೃಶವಾಗಿವೆ.

Verse 18

पितरस्तस्य नाश्नन्ति देवता ऋषिभिः सह । क्रियमाणेऽप्यहरहः श्राद्धे मत्पितरः सदा

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಭೋಜನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಋಷಿಗಳೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೂ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಸದಾ ಅತೃಪ್ತರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 19

दर्शयन्ति सदात्मानं स्वप्ने क्षुत्पीडितं मम । इति राज्ञो वचः श्रुत्वा देवी ध्यानमुपागता

ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನಗೆ ದರ್ಶನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 20

दिव्येन चक्षुषा दृष्टं त्रैलोक्यं सचराचरम् । प्रसन्नवदना देवी राजानमिदमब्रवीत्

ದೇವಿಯು ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಕಂಡಳು; ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖದಿಂದ ರಾಜನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 21

सन्तानं नास्ति ते राजंस्त्रैलोक्ये सचराचरे । यजस्व यज्ञपुरुषमपत्यं नास्ति तेऽन्यथा

ಓ ರಾಜನೇ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಜ್ಞಪುರುಷನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಅಪತ್ಯ ದೊರೆಯದು।

Verse 22

मया दृष्टं महीपाल त्रैलोक्यं दिव्यचक्षुषा । एवमुक्त्वा गता देवी राजा स्वगृहमागमत्

ಓ ಮಹೀಪಾಲನೇ, ನಾನು ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಹೊರಟಳು; ರಾಜನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 23

इयाज यज्ञपुरुषं संजाता कन्यका ततः । तेजस्विनी रूपवती सर्वलोकमनोहरा

ಅವನು ಯಜ್ಞಪುರುಷನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು; ನಂತರ ಒಂದು ಕನ್ಯೆ ಜನಿಸಿದಳು. ಆಕೆ ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ರೂಪವತಿ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಿಸುವವಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 24

देवगन्धर्वलोकेऽपि तादृशी नास्ति कामिनी । तस्या नाम कृतं पित्रा हर्षात्कामप्रमोदिनी

ದೇವ-ಗಂಧರ್ವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಕೆಯಂತ ಕಾಮಿನಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆಕೆಗೆ ‘ಕಾಮಪ್ರಮೋದಿನಿ’ ಎಂಬ ನಾಮವಿಟ್ಟನು—ಕಾಮವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವವಳು ಎಂದು.

Verse 25

ततः कालेन ववृधे रूपेणास्तम्भयज्जगत् । हंसलीलागतिः सुभ्रूः स्तनभारावनामिता

ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಆಕೆ ಬೆಳೆದು, ತನ್ನ ರೂಪದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸ್ಥಂಭಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ನಡೆ ಹಂಸಲೀಲೆಯಂತೆ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು; ಭ್ರೂಗಳು ಸುಂದರ; ಸ್ತನಭಾರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಲಿದ್ದಳು.

Verse 26

रक्तमाल्याम्बरधरा कुण्डलाभरणोज्ज्वला । दिव्यानुलेपनवती सखीभिः सा सुरक्षिता

ಆಕೆ ಕೆಂಪು ಮಾಲೆ-ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕುಂಡಲ ಹಾಗೂ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿವ್ಯ ಅನುಲೇಪನದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತಳಾಗಿ, ಸಖಿಯರಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 27

कुचमध्यगतो हारो विद्युन्मालेव राजते । भ्रमराञ्चितकेशी सा बिम्बोष्ठी चारुहासिनी

ಆಕೆಯ ಕುಚಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾರವು ವಿದ್ಯುತ್‌ಮಾಲೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕೆಯ ಕೇಶಗಳು ಭ್ರಮರಗಳಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ತುಟಿಗಳು ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ ಕೆಂಪು, ನಗು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 28

कर्णान्तप्राप्तनेत्राभ्यां पिबन्तीवाथ कामिनः । चन्द्रताम्बूलसौरभ्यैराकर्षन्तीव मन्मथम्

ಕಿವಿವರೆಗೆ ತಲುಪುವ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಅವಳು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಕಾಮಿಗಳನ್ನು ಪಾನಮಾಡುವಳಂತೆ ತೋಚಿತು. ಚಂದ್ರಸಮಾನ ತಾಂಬೂಲದ ಸೌರಭದಿಂದ ಅವಳು ಮन्मಥನನ್ನೂ ತನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸುವಳಂತೆ ಕಾಣಿತು.

Verse 29

कम्बुग्रीवा चारुमध्या ताम्रपादाङ्गुलीनखा । निम्ननाभिः सुजघना रम्भोरू सुदती शुभा

ಅವಳ ಗ್ರೀವೆಯು ಶಂಖದಂತೆ, ಮಧ್ಯಭಾಗ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಣ್ಣದು; ಪಾದಗಳು, ಬೆರಳುಗಳು, ನಖಗಳು ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಛಾಯೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿದವು. ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಸುಗಠಿತ ನಿತಂಬ, ರಂಭೆಯಂತ ಉರುಗಳು, ಸುಂದರ ದಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಶುಭಾ ಹಾಗೂ ಮನೋಹರಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 30

मातापितृसुहृद्वर्गे क्रीडानन्दविवर्धिनी । एकस्मिन्दिवसे बाला सखीवृन्दसमन्विता

ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಸುಹೃದ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿ, ಕ್ರೀಡಾನಂದವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಆ ಬಾಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಖಿಯರ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 31

चन्दनागरुतांबूलधूपसौमनसाञ्चिता । गृहीत्वा पुष्पधूपादि गता देवीप्रपूजने

ಚಂದನ, ಅಗುರು, ತಾಂಬೂಲ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ಪುಷ್ಪ-ಧೂಪಾದಿ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳು ದೇವಿಯ ಪ್ರಪೂಜೆಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 32

तडागतट उत्सृज्य भूषणान्यङ्गवेष्टकान् । चक्रुः सरसिताः क्रीडां जलमध्यगतास्तदा

ಕೆರೆತೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ದೇಹಾವರಣಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಅವರು ಸರೋವರದ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು; ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 33

क्रीडन्तीं तामवेक्ष्याथ ससखीं विमले जले । राक्षसः शम्बरो नाम श्येनरूपेण चागमत्

ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಂಬರನೆಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಶ್ಯೇನರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 34

गृहीता जलमध्यस्था तेन सा काममोदिनी । खमुत्पपात दुष्टात्मा गृहीत्वाभरणान्यपि

ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕಾಮಮೋದಿನಿಯನ್ನು ಅವನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು; ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ಅವಳ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದನು।

Verse 35

वायुमार्गं गतः सोऽथ कामिन्या सह भारत । अपतन्कुण्डलादीनि यत्र तोये महामुनिः

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಕಾಮಿನಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಯುಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೋದನು, ಹೇ ಭಾರತ; ಮಹಾಮುನಿ ಇದ್ದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಾದಿ ಆಭರಣಗಳು ಬಿದ್ದುಹೋಯವು।

Verse 36

माण्डव्यो नर्मदातीरे काष्ठवत्संजितेन्द्रियः । लीनो माहेश्वरे स्थाने नारायणपदे परे

ನರ್ಮದಾತೀರದಲ್ಲಿ ಮಾಂಡವ್ಯ ಮುನಿಯು ಕಾಷ್ಠದಂತೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ, ಮಾಹೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ—ನಾರಾಯಣನ ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 37

तस्य चानुचरो भ्राता भ्रातुः शुश्रूषणे रतः । तपोजपकृशीभूतो दध्यौ देवं जनार्दनम्

ಅವನ ಅನುಚರನಾದ ಸಹೋದರನೂ ಸಹ, ಸಹೋದರನ ಶೂಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ತಪೋ ಜಪದಿಂದ ಕೃಶನಾಗಿ, ದೇವ ಜನಾರ್ದನನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 169

। अध्याय

॥ ಅಧ್ಯಾಯಃ ॥ (ಅಧ್ಯಾಯ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಲಿಪಿಕಾರ/ಕೋಲೊಫನ್ ಗುರುತು)