Adhyaya 168

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे रोधस्यङ्कूरेश्वरमुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಂಕೂರೇಶ್ವರವೆಂಬ ಉತ್ತಮ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತವಾಗಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 2

यत्र सिद्धं महारक्ष आराध्य तु महेश्वरम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतिमात्रावहारिणम्

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಬಲ ರಾಕ್ಷಸನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು—ಅವನೇ ಶಂಕರ, ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಾಣ, ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡುವವನು.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किं तद्रक्षो द्विजश्रेष्ठ किंनाम कस्य वान्वये । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಯಾರು, ಅವನ ಹೆಸರು ಏನು, ಅವನು ಯಾವ ವಂಶದವನು? ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 4

अज्ञानतिमिरान्धा ये पुमांसः पापकारिणः । युष्मद्विधैर्दीपभूतैः पश्यन्ति सचराचरम्

ಅಜ್ಞಾನತಿಮಿರದಿಂದ ಅಂಧರಾಗಿ ಪಾಪ ಮಾಡುವ ಪುರುಷರೂ ಸಹ, ನಿಮ್ಮಂತಹ ದೀಪಸ್ವರೂಪ ಋಷಿಗಳಿಂದಲೇ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲರು.

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । स्मितं कृत्वा बभाषे तां कथां पापप्रणाशनीम्

ಧರ್ಮಪುತ್ರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನೀಶ್ವರ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಮಂದಸ್ಮಿತ ಮಾಡಿ, ಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿಯಾದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । मानसो ब्रह्मणः पुत्रः पुलस्त्यो नाम पार्थिव । वेदशास्त्रप्रवक्ता च साक्षाद्वेधा इवापरः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನೇ! ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರನಾದ ‘ಪುಲಸ್ತ್ಯ’ ಎಂಬ ಋಷಿ ಇದ್ದನು; ಅವನು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರವಕ್ತ, ಸాక్షಾತ್ ವಿಧಾತನಂತೆಯೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಂತೆ.

Verse 7

तृणबिन्दुसुता तस्य भार्यासीत्परमेष्ठिनः । तस्य धर्मप्रसङ्गेन पुत्रो जातो महामनाः

ಓ ರಾಜನೇ, ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಪತ್ನಿ ತೃಣಬಿಂದುನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವರ ಧರ್ಮಮಯ ಸಂಗಮದಿಂದ ಮಹಾಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 8

यस्माद्वेदेतिहासैश्च सषडङ्गपदक्रमाः । विश्रान्ता ब्रह्मणा दत्ता नाम विश्रवसेति च

ವೇದಗಳು, ಇತಿಹಾಸಗಳು, ಷಡಂಗಗಳೊಡನೆ ಪದಕ್ರಮಪಾಠವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ದತ್ತವಾದುದರಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ‘ವಿಶ್ರವಸ್’ ಎಂಬ ನಾಮ ದೊರಕಿತು.

Verse 9

कस्मिंश्चिदथ काले च भरद्वाजो महामुनिः । स्वसुतां प्रददौ राजन्मुदा विश्रवसे नृप

ನಂತರ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಓ ನೃಪನೇ, ಮಹಾಮುನಿ ಭರದ್ವಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ವಿಶ್ರವಸನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡಿದನು, ಓ ರಾಜನೇ.

Verse 10

स तया रमते सार्धं पौलोम्या मघवा इव । मुदा परमया राजन्ब्राह्मणो वेदवित्तमः

ಓ ರಾಜನೇ, ವೇದದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಪೌಲೋಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಘವಾ (ಇಂದ್ರ) ಇರುವಂತೆ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ರಮಿಸಿದನು.

Verse 11

केनचित्त्वथ कालेन पुत्रः पुत्रगुणैर्युतः । जज्ञे विश्रवसो राजन्नाम्ना वैश्रवणः श्रुतः

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಓ ರಾಜನೇ, ವಿಶ್ರವಸನಿಗೆ ಪುತ್ರಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ವೈಶ್ರವಣ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 12

सोऽपि मौनव्रतं कृत्वा बालभावाद्युधिष्ठिर । सर्वभूताभयं दत्त्वा चचार परमं व्रतम्

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ! ಅವನೂ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಮೌನವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಆ ಪರಮ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 13

तस्य तुष्टो महादेवो ब्रह्मा ब्रह्मर्षिभिः सह । सखित्वं चेश्वरो दत्त्वा धनदत्वं जगाम ह

ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾದ ಮಹಾದೇವನೂ, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೊಡನೆ ಬಂದ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಈಶ್ವರಸಖ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರು; ಅವನು ‘ಧನದ’—ಧನಾಧಿಪತಿ—ಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 14

यमेन्द्रवरुणानां च चतुर्थस्त्वं भविष्यसि । ब्रह्माप्युक्त्वा जगामाशु लोकपालत्वमीप्सितम्

“ಯಮ, ಇಂದ್ರ, ವರುಣರ ನಡುವೆ ನೀನು ನಾಲ್ಕನೆಯವನಾಗುವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಇಷ್ಟವಾದ ಲೋಕಪಾಲತ್ವವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 15

ततस्त्वनन्तरे काले कैकसी नाम राक्षसी । पातालं भूतलं त्यक्त्वा विश्रवं चकमे पतिम्

ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಕೈಕಸೀ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸಿ ಪಾತಾಳವನ್ನೂ ಭೂತಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ವಿಶ್ರವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ವರಿಸಿದಳು।

Verse 16

पुत्रोऽथ रावणो जातस्तस्या भरतसत्तम । कुम्भकर्णो महारक्षो धर्मात्मा च विभीषणः

ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅವಳಿಂದ ರಾವಣನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾರಾಕ್ಷಸ ಕುಂಭಕರ್ಣನು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವಿಭೀಷಣನೂ ಜನಿಸಿದರು।

Verse 17

कुम्भश्चैव विकुम्भश्च कुम्भकर्णसुतावुभौ । महाबलौ महावीर्यौ महान्तौ पुरुषोत्तम

ಕುಂಭ ಮತ್ತು ವಿಕುಂಭ—ಇಬ್ಬರೂ ಕುಂಭಕರ್ಣನ ಪುತ್ರರು—ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿಗಳು, ಮಹಾನರು, ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ।

Verse 18

अङ्कूरो राक्षसश्रेष्ठः कुम्भस्य तनयो महान् । विभीषणं च गुणवद्दृष्ट्वैवं राक्षसोत्तमः

ಅಂಕೂರನೆಂಬ ರಾಕ್ಷಸಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕುಂಭನ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರ—ಗುಣವಂತನಾದ ವಿಭೀಷಣನನ್ನು ನೋಡಿ—ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾದನು, ಹೇ ರಾಕ್ಷಸೋತ್ತಮ।

Verse 19

ततः स यौवनं प्राप्य ज्ञात्वा रक्षः पितामहम् । परं निर्वेदमापन्नश्चचार सुमहत्तपः

ನಂತರ ಅವನು ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ರಾಕ್ಷಸ ಪಿತಾಮಹರ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪರಮ ನಿರ್ವೇದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 20

दक्षिणं पश्चिमं गत्वा सागरं पूर्वमुत्तरम् । नर्मदायां प्रसङ्गेन ह्यङ्कूरो राक्षसेश्वरः

ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಮುದ್ರವರೆಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿ, ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪತಿ ಅಂಕೂರನು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನರ್ಮದಾ (ರೇವಾ) ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 21

तपश्चचार सुमहद्दिव्यं वर्षशतं किल । ततस्तुष्टो महादेवः साक्षात्परपुरंजयः

ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಆಗ ಪರಪುರಂಜಯನಾದ ಸాక్షಾತ್ ಮಹಾದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು।

Verse 22

वरेण छन्दयामास राक्षसं वृषकेतनः । वरं वृणीष्व भद्रं ते तव दास्यामि सुव्रत

ವೃಷಕೇತು (ಶಿವನು) ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ವರದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು—“ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಓ ಸುವ್ರತ, ನಾನು ನಿನಗೆ ವರ ನೀಡುವೆ” ಎಂದನು.

Verse 23

प्रोवाच राक्षसो वाक्यं देवदेवं महेश्वरम् । वरदं सोऽग्रतो दृष्ट्वा प्रणम्य च पुनःपुनः

ಆಮೇಲೆ ರಾಕ್ಷಸನು ದೇವದೇವನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ವರದಾತನನ್ನು ಎದುರು ಕಂಡು, ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 24

यदि तुष्टो महादेव वरदोऽसि सुरेश्वर । दुर्लभं सर्वभूतानाममरत्वं प्रयच्छ मे

ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಓ ಮಹಾದೇವ, ಓ ಸುರೇಶ್ವರ ವರದಾತ—ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಿಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 25

मम नाम्ना स्थितोऽनेन वरेण त्रिपुरान्तक । सदा संनिहितोऽप्यत्र तीर्थे भवितुमर्हसि

ಓ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ, ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಈ ವರದಿಂದ ನೀವು ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಹಿತರಾಗಿ ಇರಲು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿರಿ.

Verse 26

ईश्वर उवाच । यावद्विभीषणमतं यावद्धर्मनिषेवणम् । करिष्यसि दृढात्मा त्वं तावदेतद्भविष्यति

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ದೃಢಾತ್ಮನಾಗಿ ವಿಭೀಷಣನ ಮತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಸೇವಿಸುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಇದು (ಈ ವರವೂ ಸನ್ನಿಧಿಯೂ) ನೆರವೇರಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 27

एवमुक्त्वा ययौ देवः सर्वदैवतपूजितः । विमानेनार्कवर्णेन कैलासं धरणीधरम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾದ ಆ ದೇವನು ಸೂರ್ಯವರ್ಣ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಧರಣೀಧರ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 28

गते चादर्शनं देवे स्नात्वाचम्य विधानतः । स्थापयामास राजेन्द्र ह्यङ्कूरेश्वरमुत्तमम्

ದೇವನು ತೆರಳಿ ಅದೃಶ್ಯನಾದ ಬಳಿಕ, ಅವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದನು; ನಂತರ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂಕೂರೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 29

गन्धपुष्पैस्तथा धूपैर्वस्त्रालङ्कारभूषणैः । पताकैश्चामरैश्छत्रैर्जयशब्दादिमंगलैः

ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ವಸ್ತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ; ಹಾಗೆಯೇ ಪತಾಕೆ, ಚಾಮರ, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ‘ಜಯ’ ಘೋಷದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂಗಳಾಚಾರಗಳಿಂದ (ಅವನು ಪೂಜಿಸಿದನು).

Verse 30

पूजयित्वा सुरेशानं स्तोत्रैर्हृद्यैः सुपुष्कलैः । जगाम भवनं रक्षो यत्र राजा विभीषणः

ಸುರೇಶಾನನನ್ನು ಹೃದಯಹರ್ಷಕರ ಹಾಗೂ ಸಮೃದ್ಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ರಾಜಾ ವಿಭೀಷಣನಿದ್ದ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 31

पूजितः स यथान्यायं दानसन्मानगौरवैः । सौदर्ये स्थापितो भावे सोऽवात्सीत्परयामुदा

ಅವನು ದಾನ, ಸನ್ಮಾನ ಮತ್ತು ಗೌರವಪೂರ್ಣ ಆದರಗಳಿಂದ ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪೂಜಿತನಾದನು; ಸೌಹಾರ್ದಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 32

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अङ्कूरेश्वरनामानं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅಂಕೂರೇಶ್ವರನಾಮ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸುವವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

माण्डव्यखातमारभ्य सङ्गमं वापि यच्छुभम् । रेवाया आमलक्याश्च देवक्षेत्रं महेश्वरम्

ಮಾಂಡವ್ಯಖಾತದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ರೇವಾ–ಆಮಲಕೀಗಳ ಶುಭ ಸಂಗಮದವರೆಗೆ ಇರುವ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರದೇಶವು ಮಹೇಶ್ವರನ ದೇವಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ।

Verse 34

माण्डव्यखातात्पश्चिमतस्तीर्थं तदङ्कूरेश्वरम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा शुचिः प्रयतमानसः

ಮಾಂಡವ್ಯಖಾತದ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಅಂಕೂರೇಶ್ವರವೆಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನಿಯತಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

सन्ध्यामाचम्य यत्नेन जपं कृत्वाथ भारत । तर्पयित्वा पित्ःन्देवान्मनुष्यान् भरतर्षभ

ಹೇ ಭಾರತ! ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿ, ಯತ್ನದಿಂದ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಜಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ—ಹೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ—ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 36

सचैलः क्लिन्नवसनो मौनमास्थाय संयतः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यामुपोष्य विधिवन्नरः

ವಸ್ತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ, ತೊಯ್ದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮೌನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಸಂಯಮದಿಂದ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಷ್ಟಮಿ ಅಥವಾ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 37

पूजां यः कुरुते राजंस्तस्य पुण्यफलं शृणु । साग्रं तु योजनशतं तीर्थान्यायतनानि च

ಓ ರಾಜನೇ, ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು. ಅವನಿಗೆ ನೂರು ಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳೂ ದೇವಾಲಯಗಳೂ ನಿಜವಾಗಿ ದರ್ಶನವಾದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತವೆ.

Verse 38

भवन्ति तानि दृष्टानि ततः पापैः प्रमुच्यते । तत्र तीर्थे तु यद्दानं देवमुद्दिश्य दीयते

ಅವು ದರ್ಶನವಾದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತವೆ; ಅದರಿಂದ ಅವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನೀಡುವ ಯಾವ ದಾನವೋ,

Verse 39

स्नात्वा तु विधिवत्पात्रे तदक्षयमुदाहृतम् । होमाद्दशगुणं प्रोक्तं फलं जाप्ये ततोऽधिकम्

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡುವ ದಾನವನ್ನು ಅಕ್ಷಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಫಲ ಹೋಮಕ್ಕಿಂತ ದಶಗುಣವೆಂದು, ಜಪಫಲವು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವೆಂದು ಪ್ರೋಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 40

त्रिगुणं चोपवासेन स्नानेन च चतुर्गुणम् । संन्यासं कुरुते यस्तु प्राणत्यागं करोति वा

ಉಪವಾಸದಿಂದ ಫಲ ತ್ರಿಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಸ್ನಾನದಿಂದ ಚತುರ್ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ,

Verse 41

अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम् । कृमिकीटपतङ्गानां तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । अङ्कूरेश्वरनामाख्ये मृतानां सुगतिर्भवेत्

ಅವನ ಗತಿ ಅನಿವರ್ತನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ. ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೇ, ಅಂಕೂರೇಶ್ವರವೆಂಬ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹುಳು, ಕೀಟ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಸತ್ತರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹ ಸುಗತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 42

एतत्ते कथितं राजन्नङ्कूरेश्वरसम्भवम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं परमं पापनाशनम्

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಂಕೂರೇಶ್ವರಸಂಬಂಧವಾದ ಈ ತೀರ್ಥೋದ್ಭವವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ, ಪರಮ ಪಾಪನಾಶಕ.

Verse 43

येऽपि शृण्वन्ति भक्त्येदं कीर्त्यमानं महाफलम् । लभन्ते नात्र सन्देहः शिवस्य भुवनं हि ते

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಹಾಫಲದಾಯಕ ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರೂ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 168

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ.