Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ವೈಷ್ಣವೀ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರೀ ದೇವಿ ಆ ಸುಶೋಭನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಪತನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

ಮಗು ಮರಣಪಟ್ಟ ಸ್ತ್ರೀ, ವಂಧ್ಯೆ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಪುತ್ರಿಯರನ್ನೇ ಹೆರುವ ಸ್ತ್ರೀ—ಅವಳು ಶೀಲವಂತನೂ ಗುಣಸಂಪನ್ನನೂ ಆದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು—ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಾದರೂ—ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

ಆ ಪವಿತ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ—ಪರಿತೋಷಗೊಂಡ ದೇವಿ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಧನವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಅವಳು ಗೋತ್ರರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ ಅವಳು ಸಂತತಿಯನ್ನು ಸದಾ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ! ನವಮಿಯಂದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 166

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಅಧ್ಯಾಯ ವಿಭಾಗದ ಸೂಚಕ)