Adhyaya 159

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थं परमपावनम् । नर्मदायां सुदुष्प्रापं सिद्धं ह्यनरकेश्वरम्

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಪರಮಪಾವನ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ, ದುರ್ಲಭಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ, ಸಿದ್ಧ ‘ಅನರಕೇಶ್ವರ’ ತೀರ್ಥವದು.

Verse 2

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पापकर्मापि भारत । न पश्यति महाघोरं नरकद्वारसंज्ञिकम्

ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನೂ ‘ನರಕದ್ವಾರ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮಹಾಘೋರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । शुभाशुभफलैस्तात भुक्तभोगा नरास्त्विह । जायन्ते लक्षणैर्यैस्तु तानि मे वद सत्तम

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಾತ, ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಶುಭಾಶುಭ ಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಯಾವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಅವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 4

यथा निर्गच्छते जीवस्त्यक्त्वा देहं न पश्यति । तथा गच्छन्पुनर्देहं पञ्चभूतसमन्वितः

ಜೀವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಪಂಚಭೂತಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

त्वगस्थिमांसमेदोऽसृक्केशस्नायुशतैः सह । विण्मूत्ररेतःसङ्घाते का संज्ञा जायते नृणाम्

ಚರ್ಮ, ಅಸ್ಥಿ, ಮಾಂಸ, ಮೇದ, ರಕ್ತ, ಕೇಶ ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಸ್ನಾಯುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಲ–ಮೂತ್ರ–ರೇತಸ್ಸಿನ ಗುಡ್ಡೆಯಾದ ಈ ದೇಹಸಂಘಾತದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ‘ಸಂಜ್ಞೆ’ ಅಥವಾ ನಿಜವಾದ ಗುರುತು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ?

Verse 6

एवमुक्तः स मार्कण्डः कथयामास योगवित् । ध्यात्वा सनातनं सर्वं देवदेवं महेश्वरम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಯೋಗವಿತ್ ಮಾರ್ಕಂಡನು ದೇವದೇವನಾದ, ಸರ್ವಸ್ವರೂಪ ಸನಾತನ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । शृणु पार्थ महाप्रश्नं कथयामि यथाश्रुतम् । सकाशाद्ब्रह्मणः पूर्वमृषिदेवसमागमे

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಈ ಮಹಾಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಋಷಿ-ದೇವರ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ।

Verse 8

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्नपापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳಿಗಾಗಿ ಗುರುವೇ ಶಾಸ್ತಾ; ದುರುಾತ್ಮರಿಗಾಗಿ ರಾಜನೇ ಶಾಸ್ತಾ. ಆದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಪಾಪಿಗಳಿಗಾಗಿ ವೈವಸ್ವತ ಯಮನೇ ನಿಜವಾದ ದಂಡನಾಯಕನು.

Verse 9

अचीर्णप्रायश्चित्तानां यमलोके ह्यनेकधा । यातनाभिर्वियुक्तानामनेकां जीवसन्ततिम्

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸದವರು ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಯಾತನೆಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಬಳಿಕ ಅವರು ಅನೇಕ ಜೀವಸಂತತಿಗಳಾಗಿ—ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದ ಪ್ರವಾಹಗಳಾಗಿ—ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

गत्वा मनुष्यभावे तु पापचिह्ना भवन्ति ते । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

ಅವರು ಪುನಃ ಮಾನವಭಾವಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಪಾಪಲಕ್ಷಣಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಹೇ ನೃಪಾ! ಆ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಈಗ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 11

सहित्वा यातनां सर्वां गत्वा वैवस्वतक्षयम् । विस्तीर्णयातना ये तु लोकमायान्ति चिह्निताः

ಎಲ್ಲ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿ ವೈವಸ್ವತ (ಯಮ)ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ದೀರ್ಘ ದಂಡನೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಚಿಹ್ನಿತರಾಗಿ ಪುನಃ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

गद्गदोऽनृतवादी स्यान्मूकश्चैव गवानृते । ब्रह्महा जायते कुष्ठी श्यावदन्तस्तु मद्यपः

ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುವವನು ತಡತಡಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಗೋವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನು ಮೂಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮದ್ಯಪನು ಕಪ್ಪಾದ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

कुनखी स्वर्णहरणाद्दुःश्चर्मा गुरुतल्पगः । संयोगी हीनयोनिः स्याद्दरिद्रोऽदत्तदानतः

ಚಿನ್ನ ಕದ್ದರೆ ವಿಕೃತ ನಖಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಗುರುಶಯ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದವನು ಭೀಕರ ಚರ್ಮರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಯೋಗ ಮಾಡುವವನು ಹೀನ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೊಡಬೇಕಾದ ದಾನ ಕೊಡದವನು ದರಿದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

ग्रामशूकरतां याति ह्ययाज्ययाजको नृप । खरो वै बहुयाजी स्याच्छ्वानिमन्त्रितभोजनात्

ಹೇ ನೃಪಾ! ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯನಿಗಾಗಿ ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ಗ್ರಾಮಶೂಕರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನಾದರೂ ಶ್ವಾನ-ನಿಮಂತ್ರಣದ ಅಶುದ್ಧ ಭೋಜನವನ್ನು ತಿಂದರೆ ಗಧೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

अपरीक्षितभोजी स्याद्वानरो विजने वने । वितर्जकोऽथ मार्जारः खद्योतः कक्षदाहतः

ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾನರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೂಷಿಸುವವನು ಬೆಕ್ಕಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪೊದೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವವನು ಖದ್ಯೋತ (ಜ್ಯೋತಿಪುಟ) ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

अविद्यां यः प्रयच्छेत बलीवर्दो भवेद्धि सः । अन्नं पर्युषितं विप्रे ददानः क्लीबतां व्रजेत्

ಅವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬಲೀವರ್ಧ (ಎತ್ತು) ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹಳೆಯ ಅನ್ನವನ್ನು ನೀಡುವವನು ನಪುಂಸಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

मात्सर्यादथ जात्यन्धो जन्मान्धः पुस्तकं हरन् । फलान्याहरतोऽपत्यं म्रियते नात्र संशयः

ಮಾತ್ಸರ್ಯದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಜನ್ಮಾಂಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕದ್ದವನು ಅಂಧನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಫಲಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನ ಸಂತಾನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 18

मृतो वानरतां याति तन्मुक्तोऽथ गलाडवान् । अदत्त्वा भक्षयंस्तानि ह्यनपत्यो भवेन्नरः

ಅವನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ವಾನರತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಅದರಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಮೇಲೆ ಗಂಟಲು ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾನೆ. ಕೊಡದೆ (ಪಾಲು/ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ) ಆ ಫಲಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವನು ಸಂತಾನಹೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

हरन्वस्त्रं भवेद्गोधा गरदः पवनाशनः । प्रव्राजी गमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः

ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕದ್ದವನು ಗೋಧಾ (ಉಡುಂಬ) ಆಗುತ್ತಾನೆ. ವಿಷಕೊಡುವವನು ಪವನಾಶನ (ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಆಹಾರಮಾಡುವ) ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಪ್ರವ್ರಜ್ಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವವನು ಮರುಪಿಶಾಚನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

वातको जलहर्ता च धान्यहर्ता च मूषकः । अप्राप्तयौवनां गच्छन् भवेत्सर्प इति श्रुतिः

ಪರದೋಷವನ್ನು ಹೇಳಿ ಚಾಡಿ ಮಾಡುವವನು ಹಾಗೂ ನೀರನ್ನು ಕಳವು ಮಾಡುವವನು ವಾತರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಧಾನ್ಯಹರ್ತನು ಇಲಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಯೌವನಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು ಸರ್ಪನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

Verse 21

गुरुदाराभिलाषी च कृकलासो भवेच्चिरम् । जलप्रस्रवणं यस्तु भिन्द्यान्मत्स्यो भवेन्नरः

ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕೃಕಲಾಸ (ಹಲ್ಲಿ) ಆಗುತ್ತಾನೆ. ನೀರು ಹರಿಯುವ ಹೊರಹಾದಿಯನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು ಮನುಷ್ಯ ಮೀನು ಆಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

अविक्रेयान् विक्रयन् वै विकटाक्षो भवेन्नरः । अयोनिगो वृको हि स्यादुलूकः क्रयवञ्चनात्

ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುವವನು ವಿಕಟಾಕ್ಷ (ವಿಕೃತ ಕಣ್ಣುಗಳ) ಮನುಷ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು ತೋಳನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕ್ರಯವಂಚನೆ ಮಾಡುವವನು ಗೂಬೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

मृतस्यैकादशाहे तु भुञ्जानः श्वोपजायते । प्रतिश्रुत्य द्विजायार्थमददन्मधुको भवेत्

ಮೃತನ ಏಕಾದಶಾಹದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ನಾಯಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಿ ನೀಡಿ ಕೊಡದವನು ಜೇನುನೊಣ (ಮಧುಕ) ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

राज्ञीगमाद्भवेद्दुष्टतस्करो विड्वराहकः । परिवादी द्विजातीनां लभते काच्छपीं तनुम्

ರಾಜ್ಞಿಯನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸಿದವನು ದುಷ್ಟ ಕಳ್ಳನಾಗಿ, ಮಲಭಕ್ಷಕ ವರಾಹನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ದ್ವಿಜಾತಿಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನು ಕಚ್ಛಪ (ಆಮೆ) ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

व्रजेद्देवलको राजन्योनिं चाण्डालसंज्ञिताम् । दुर्भगः फलविक्रेता वृश्चिको वृषलीपतिः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ದೇವಾಲಯದ ಸೇವಕನು ಅಯೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರೆ ಚಾಂಡಾಲಸಂಜ್ಞಿತ ರಾಜನ್ಯಯೋನಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಹಣ್ಣು ಮಾರುವವನು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ವೃಷಲಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನು ವೃಶ್ಚಿಕಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

मार्जारोऽग्निं पदा स्पृष्ट्वा रोगवान्परमांसभुक् । सोदर्यागमनात्षण्ढो दुर्गन्धश्च सुगन्धहृत्

ಪಾದದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ—ರೋಗಿಯಾಗಿಯೂ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕನಾಗಿಯೂ. ಸಹೋದರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಷಣ್ಢಯೋನಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಸುಗಂಧವನ್ನು ಕದ್ದವನು ದುರ್ಗಂಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

ग्रामभट्टो दिवाकीर्तिर्दैवज्ञो गर्दभो भवेत् । कुपण्डितः स्यान्मार्जारो भषणो व्यास एव च

ಗ್ರಾಮದ ಚಾಟುಕಾರಿ, ಹಗಲು ಮಾತ್ರ ಕೀರ್ತಿ ಪಡೆದವನು, ಹಾಗೂ ದೈವಜ್ಞ (ಜ್ಯೋತಿಷಿ)—ಇವರು ಗಧೆಯ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಕುಪಂಡಿತನು ಬೆಕ್ಕಾಗುತ್ತಾನೆ; ‘ವ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕೇವಲ ಬಡಬಡಿಸುವವನು ಸಹ ಅದೇ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

स एव दृश्यते राजन्प्रकाशात्परमर्मणाम् । यद्वा तद्वापि पारक्यं स्वल्पं वा यदि वा बहु

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಂತರಂಗದ ಪರಮ ಮರ್ಮಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಅದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ—ವಿಷಯವು ಪರಕೀಯವಾಗಿರಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬಹಳವಾಗಿರಲಿ.

Verse 29

कृत्वा वै योनिमाप्नोति तैरश्चीं नात्र संशयः । एवमादीनि चान्यानि चिह्नानि नृपसत्तम

ಇಂತೆ ಮಾಡಿದವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿರ್ಯಕ್-ಯೋನಿ (ಪಶುಜನ್ಮ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 30

स्वकर्मविहितान्येव दृश्यन्ते यैस्तु मानवाः । ततो जन्म ततो मृत्युः सर्वजन्तुषु भारत

ಮಾನವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಫಲಗಳನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ಜನನ, ಅದರಿಂದಲೇ ಮರಣ—ಹೇ ಭಾರತ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ।

Verse 31

जायते नात्र सन्देहः समीभूते शुभाशुभे । स्त्रीपुंसोः सम्प्रयोगेण विषुद्धे शुक्रशोणिते

ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮಫಲಗಳು ಪರಿಪಕ್ವವಾದಾಗ ಜನನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧ ಶುಕ್ರ-ಶೋಣಿತ ಇದ್ದಾಗ।

Verse 32

पञ्चभूतसमोपेतः सषष्ठः परमेश्वरः । इन्द्रियाणि मनः प्राणा ज्ञानमायुः सुखं धृतिः

ಪಂಚ ಮಹಾಭೂತಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ‘ಷಷ್ಠ’ ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೇಹಧಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣಗಳು, ಜ್ಞಾನ, ಆಯು, ಸುಖ ಮತ್ತು ಧೃತಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

धारणं प्रेरणं दुःखमिच्छाहङ्कार एव च । प्रयत्न आकृतिर्वर्णः स्वरद्वेषौ भवाभवौ

ಅವನೇ ಧಾರಣೆ, ಪ್ರೇರಣೆ, ದುಃಖ, ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಪ್ರಯತ್ನ, ದೇಹಾಕೃತಿ ಮತ್ತು ವರ್ಣ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಗ-ದ್ವೇಷಗಳು ಹಾಗೂ ಭವ-ಅಭವ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

तस्येदमात्मनः सर्वमनादेरादिमिच्छतः । प्रथमे मासि स क्लेदभूतो धातुविमूर्छितः

ಇದೆಲ್ಲವೂ ಆ ಆತ್ಮನದೇ—ಅನಾದಿಯಾದರೂ ಆದಿಯನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು. ಮೊದಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಭ್ರೂಣವು ತೇವಯುಕ್ತ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ; ಧಾತುಗಳು ಆಗ ಇನ್ನೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಅರೂಪಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ।

Verse 35

मास्यर्बुदं द्वितीये तु तृतीये चेन्द्रियैर्युतः । आकाशाल्लाघवं सौक्ष्म्यं शब्दं श्रोत्रबलादिकम् । वायोस्तु स्पर्शनं चेष्टां दहनं रौक्ष्यमेव च

ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭವು ಅರ್ಭುದದಂತೆ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶತತ್ತ್ವದಿಂದ ಲಾಘವ, ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣಬಲಾದಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ವಾಯುತತ್ತ್ವದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶ, ಚಲನೆ ಮತ್ತು ರೌಕ್ಷ್ಯ (ಒಣತನ) ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 36

पित्तात्तु दर्शनं पक्तिमौष्ण्यं रूपं प्रकाशनम् । सलिलाद्रसनां शैत्यं स्नेहं क्लेदं समार्दवम्

ಪಿತ್ತತತ್ತ್ವದಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಶಕ್ತಿ, ಪಚನ, ಉಷ್ಣತೆ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶನ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಜಲತತ್ತ್ವದಿಂದ ರಸನೆ (ರುಚಿ), ಶೈತ್ಯ, ಸ್ನಿಗ್ಧತೆ, ಕ್ಲೇದ (ಆರ್ದ್ರತೆ) ಮತ್ತು ಮೃದುತ್ವ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 37

भूमेर्गन्धं तथा घ्राणं गौरवं मूर्तिमेव च । आत्मा गृह्णात्यजः पूर्वं तृतीये स्पन्दते च सः

ಪೃಥ್ವೀತತ್ತ್ವದಿಂದ ಗಂಧ, ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯ, ಗಂಭೀರತೆ (ಭಾರ) ಮತ್ತು ಸ್ಥೂಲಮೂರ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅಜ (ಅಜನ್ಮ) ಆತ್ಮನು ಮೊದಲು ಇವುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಚಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

दौर्हृदस्याप्रदानेन गर्भो दोषमवाप्नुयात् । वैरूप्यं मरणं वापि तस्मात्कार्यं प्रियं स्त्रियाः

ದೌರ್ಹೃದ (ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಹೃದಯಾಕಾಂಕ್ಷೆ) ಪೂರೈಸದಿದ್ದರೆ ಗರ್ಭವು ದೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು—ವೈರೂಪ್ಯ ಅಥವಾ ಮರಣವೂ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಆದುದನ್ನು ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಒದಗಿಸಬೇಕು।

Verse 39

स्थैर्यं चतुर्थे त्वङ्गानां पञ्चमे शोणितोद्भवः । षष्ठे बलं च वर्णश्च नखरोम्णां च सम्भवः

ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ; ಐದನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶೋಣಿತ (ರಕ್ತ) ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಲ ಮತ್ತು ವರ್ಣ (ಕಾಂತಿ) ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ; ಜೊತೆಗೆ ನಖ ಮತ್ತು ರೋಮಗಳೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 40

मनसा चेतनायुक्तो नखरोमशतावृतः । सप्तमे चाष्टमे चैव त्वचावान् स्मृतिवानपि

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚೇತನ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನೂರಾರು ನಖ-ರೋಮಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಆ ಗರ್ಭವು ಏಳನೇ ಮತ್ತು ಎಂಟನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದುತ್ತದೆ.

Verse 41

पुनर्गर्भं पुनर्धात्रीमेनस्तस्य प्रधावति । अष्टमे मास्यतो गर्भो जातः प्राणैर्वियुज्यते

ಪಾಪವು ಮರುಮರು ಗರ್ಭದತ್ತವೂ ಅದನ್ನು ಧರಿಸುವ ತಾಯಿಯತ್ತವೂ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಂಟನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಶಿಶು ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾಗಿ ಉಳಿಯಲಾರನು.

Verse 42

नवमे दशमे वापि प्रबलैः सूतिमारुतैः । निर्गच्छते बाण इव यन्त्रच्छिद्रेण सज्वरः

ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಥವಾ ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಸವದ ಪ್ರಬಲ ವಾಯುಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ, ಯಂತ್ರದ ರಂಧ್ರದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಬಾಣದಂತೆ ಶಿಶು ಹೊರಬರುತ್ತಾನೆ—ಜ್ವರಪೀಡಿತ ವ್ಯಥೆಯೊಂದಿಗೆ.

Verse 43

शरीरावयवैर्युक्तो ह्यङ्गप्रत्यङ्गसंयुतः । अष्टोत्तरं मर्मशतं तत्रास्था तु शतत्रयम्

ಅಂಗ-ಪ್ರತ್ಯಂಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹಾವಯವಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ (ಮಾನವದೇಹದಲ್ಲಿ) ನೂರ ಎಂಟು ಮರ್ಮಸ್ಥಾನಗಳಿವೆ; ಅದರೊಳಗೆ ಮೂರು ನೂರು ಎಲುಬುಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 44

सप्त शिरःकपालानि विहितानि स्वयम्भुवा । तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च रोम्णामङ्गेषु भारत

ಸ್ವಯಂಭೂ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ) ಏಳು ಶಿರಃಕಪಾಲಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಹೇ ಭಾರತ, ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ರೋಮಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮೂರುವರೆ ಕೋಟಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 45

द्वासप्ततिसहस्राणि हृदयादभिनिसृताः । हितानाम हि ता नाड्यस्तासां मध्ये शशिप्रभा

ಹೃದಯದಿಂದ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ನಾಡಿಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ. ಅವೇ ‘ಹಿತಾ’ ನಾಡಿಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಒಂದು ನಾಡಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 46

एवं प्रवर्तते चक्रं भूतग्रामे चतुर्विधे । उत्पत्तिश्च विनाशश्च भवतः सर्वदेहिनाम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಚತುರ್ವಿಧ ಭೂತಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವು ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೂ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿನಾಶ—ಎರಡೂ—ಇದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 47

गतिरूर्ध्वा च धर्मेण ह्यधर्मेण त्वधोगतिः । जायते सर्ववर्णानां स्वधर्मचलनान्नृप

ಧರ್ಮದಿಂದ ಗತಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ; ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಅಧೋಗತಿ. ಓ ನೃಪನೇ! ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳಿಗೂ ಈ ಫಲವು ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ಚಲಿಸಿದುದರಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 48

देवत्वे मानवत्वे च दानभोगादिकाः क्रियाः । दृश्यन्ते या महाराज तत्सर्वं कर्मजं फलम्

ದೇವತ್ವದಲ್ಲಾಗಲಿ ಮಾನವತ್ವದಲ್ಲಾಗಲಿ—ದಾನ, ಭೋಗ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕರ್ಮಜನ್ಯ ಫಲವೇ.

Verse 49

स्वकर्म विहिते घोरे कामक्सोधार्जिते शुभे । निमज्जेन्नरके घोरे यस्योत्तारो न विद्यते

ತನ್ನ ಕರ್ಮಗಳು ಭಯಂಕರವಾಗಿದರೆ—‘ಶುಭ’ವೆಂದು ತೋಚಿದರೂ ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅರ್ಜಿತವಾಗಿದ್ದರೆ—ಮಾನವನು ಉದ್ಧಾರವಿಲ್ಲದ ಆ ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 50

उत्तारणाय जन्तूनां नर्मदातटसंस्थितम् । एवमेतन्महातीर्थं नरकेश्वरमुत्तमम्

ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಧಾರಾರ್ಥ ನರ್ಮದಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಈ ಮಹಾತೀರ್ಥ. ಹೀಗೆ ಪರಮೋತ್ತಮ ‘ನರಕೇಶ್ವರ’ ತೀರ್ಥವು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 51

नरकापहं महापुण्यं महापातकनाशनम् । तत्तीर्थं सर्वतीर्थानामुत्तमं भुवि दुर्लभम्

ಆ ತೀರ್ಥವು ನರಕಾಪಹ, ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕ. ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದುದು; ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 52

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि नरकं नैव पश्यति

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಮಹಾಪಾತಕಯುಕ್ತನಾದರೂ ನರಕವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 53

तत्र तीर्थे तु यो दद्याद्धेनुं वैतरणीं शुभाम् । स मुच्यते सुखेनैव वैतरण्यां न संशयः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ‘ವೈತರಣೀ ಧೇನು’ವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನು ಸುಖದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ವೈತರಣೀ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 54

युधिष्ठिर उवाच । यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । किंरूपा किंप्रमाणा सा कथं सा वहति द्विज

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜ! ಯಮನ ಮಹಾಘೋರ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ‘ವೈತರಣೀ’ ನದಿ ಯಾವ ರೂಪದದು, ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟು, ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 55

कथं तस्याः प्रमुच्यन्ते केषां वासस्तु संततम् । केषां तु सानुकूला सा ह्येतद्विस्तरतो वद

ಅದರಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ? ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ನಿರಂತರ ವಾಸವಿದೆ? ಅದು ಯಾರಿಗೆ ಅನುಕೂಲ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 56

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र महाबाहो शृणु सर्वं मयोदितम् । या सा वैतरणी नाम यमद्वारे महासरित्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮಪುತ್ರ, ಮಹಾಬಾಹೋ! ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳು. ಯಮದ್ವಾರದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಮಹಾನದಿಗೆ ‘ವೈತರಣಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು।

Verse 57

अगाधा पाररहिता दृष्टमात्रा भयावहा । पूयशोणिततोया सा मांसकर्दमनिर्मिता

ಅದು ಅಗಾಧ, ಅದರ ಪಾರವಿಲ್ಲ; ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ನೀರು ಪುಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತ; ಅದು ಮಾಂಸದ ಕೆಸರಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 58

तत्तोयं भ्रमते तूर्णं तापीमध्ये घृतं यथा । कृमिभिः सङ्कुलं पूयं वज्रतुण्डैरयोमुखैः

ಆ ದ್ರವವು ವೇಗವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ, ತೀವ್ರ ತಾಪದ ಮಧ್ಯೆ ತುಪ್ಪ ಸುತ್ತುವಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಯವು ಹುಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ—ಇರಿಮುಖಗಳು, ವಜ್ರದಂತ ತೂಂಡಗಳುಳ್ಳವು।

Verse 59

शिशुमारैश्च मकरैर्वज्रकर्तरिसंयुतैः । अन्यैश्च जलजीवैः सा सुहिंस्रैर्मर्मभेदिभिः

ಅದು ಶಿಶುಮಾರಗಳು ಮತ್ತು ಮಕರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ವಜ್ರದಂತ ಕತ್ತರಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದವು; ಇನ್ನೂ ಇತರ ಜಲಜೀವಿಗಳು—ಅತಿಹಿಂಸ್ರ, ಮರ್ಮಭೇದಿಗಳು।

Verse 60

तपन्ति द्वादशादित्याः प्रलयान्त इवोल्बणाः । पतन्ति तत्र वै मर्त्याः क्रन्दन्तो भृशदारुणम्

ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಪ್ರಳಯಾಂತಕಾಲದಂತೆ ಉಗ್ರವಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

हा भ्रातः पुत्र हा मातः प्रलपन्ति मुहुर्मुहुः । असिपत्त्रवने घोरे पतन्तं योऽभिरक्षति

‘ಹಾ ಸಹೋದರಾ! ಹಾ ಪುತ್ರಾ! ಹಾ ಮಾತೆ!’ ಎಂದು ಅವರು ಮರುಮರು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭೀಕರ ಅಸಿಪತ್ರವನದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವವನನ್ನು ಯಾರು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೋ…

Verse 62

प्रतरन्ति निमज्जन्ति ग्लानिं गच्छन्ति जन्तवः । चतुर्विधैः प्राणिगणैर्द्रष्टव्या सा महानदी

ಜೀವಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ, ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ, ಕ್ಲಾಂತಿಗೂ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಆ ಮಹಾನದಿಯು ಚತುರ್ವಿಧ ಪ್ರಾಣಿಗಣದಿಂದ ದರ್ಶನೀಯ.

Verse 63

तरन्ति तस्यां सद्दानैरन्यथा तु पतन्ति ते । मातरं ये न मन्यन्ते ह्याचार्यं गुरुमेव च

ಅವಳಲ್ಲಿ ಸದ್ದಾನಗಳಿಂದ (ಧರ್ಮದಾನಗಳಿಂದ) ಅವರು ದಾಟುತ್ತಾರೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಚಾರ್ಯ-ಗುರುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸದವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಾಟಲಾರರು।

Verse 64

अवजानन्ति मूढा ये तेषां वासस्तु संततम् । पतिव्रतां साधुशीलामूढां धर्मेषु निश्चलाम्

ಅವಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಮೂಢರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ (ದುಃಖದಲ್ಲಿ) ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ಪತಿವ್ರತೆ, ಸಾಧುಶೀಲ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಚಲಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 65

परित्यजन्ति ये पापाः संततं तु वसन्ति ते । विश्वासप्रतिपन्नानां स्वामिमित्रतपस्विनाम्

ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟ ಸ್ವಾಮಿ, ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುವ ಪಾಪಿಗಳು ಆ ದಂಡಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

स्त्रीबालवृद्धदीनानां छिद्रमन्वेषयन्ति ये । पच्यन्ते तत्र मध्ये वै क्रन्दमानाः सुपापिनः

ಸ್ತ್ರೀ, ಬಾಲ, ವೃದ್ಧ ಮತ್ತು ದೀನರಲ್ಲಿನ ದೋಷದ ಚಿದ್ರವನ್ನು ಹುಡುಕುವವರು ಆ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂಗುತ್ತಾ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 67

श्रान्तं बुभुक्षितं विप्रं यो विघ्नयति दुर्मतिः । कृमिभिर्भक्ष्यते तत्र यावत्कल्पशतत्रयम्

ದುರ್ಮತಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶ್ರಾಂತ ಹಾಗೂ ಹಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವುದಾದರೆ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ನೂರು ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಹುಳುಗಳಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 68

ब्राह्मणाय प्रतिश्रुत्य यो दानं न प्रयच्छति । आहूय नास्ति यो ब्रूते तस्य वासस्तु संततम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡದವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಕರೆದು ‘ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನು—ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವಾಸವಿದೆ।

Verse 69

अग्निदो गरदश्चैव राजगामी च पैशुनी । कथाभङ्गकरश्चैव कूटसाक्षी च मद्यपः

ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವವನು, ವಿಷಕೊಡುವವನು, ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ದುಷ್ಟಭಾವದಿಂದ ಹೋಗುವವನು, ಅಪವಾದಿ; ವಚನಭಂಗ ಮಾಡುವವನು, ಕಪಟಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಮದ್ಯಪ—ಇವರೆಲ್ಲ ದಂಡನೀಯರು।

Verse 70

वज्रविध्वंसकश्चैव स्वयंदत्तापहारकः । सुक्षेत्रसेतुभेदी च परदारप्रधर्षकः

ಸೀಮಾಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡುವವನು, ತಾನೇ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಪಹರಿಸುವವನು, ಉತ್ತಮ ಹೊಲಗಳ ಕಟ್ಟೆ/ಮೇಡನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು, ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ದೂಷಿಸುವವನು—ಇವರು ನಿಂದ್ಯ ಪಾಪಿಗಳು।

Verse 71

ब्राह्मणो रसविक्रेता वृषलीपतिरेव च । गोकुलस्य तृषार्तस्य पालीभेदं करोति यः

‘ರಸ’ (ಮತ್ತಿನ/ಭೋಗಪಾನೀಯ) ಮಾರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು, ಹಾಗೂ ದಾಹದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಗೋಕೂಲದ ಬೇಲಿ/ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು—ಇವು ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳು।

Verse 72

कन्याभिदूषकश्चैव दानं दत्त्वा तु तापकः । शूद्रस्तु कपिलापानी ब्राह्मणो मांसभोजनी

ಕನ್ಯೆಯ ಶೀಲವನ್ನು ಭಂಗಮಾಡಿದವನು, ದಾನಕೊಟ್ಟರೂ ತಾಪ/ಪೀಡೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದವನು—ಇವರೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ। ಹಾಗೆಯೇ ಕಪಿಲಾ-ಮದ್ಯಪಾನಾಸಕ್ತ ಶೂದ್ರ, ಮಾಂಸಭೋಜನದಿಂದ ಬದುಕುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ—ಈ ದಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 73

एते वसन्ति सततं मा विचारं कृथा नृप । सानुकूला भवेद्येन तच्छृणुष्व नराधिप

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ—ಓ ನೃಪ, ಸಂಶಯಿಸಬೇಡ। ಓ ನರಾಧಿಪ, ಅದು (ತೀರ್ಥ-ತರಣ) ನಿನಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 74

अयने विषुवे चैव व्यतीपाते दिनक्षये । अन्येषु पुण्यकालेषु दीयते दानमुत्तमम्

ಅಯನ, ವಿಷುವ, ವ್ಯತೀಪಾತ, ದಿನಾಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ—ಉತ್ತಮ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು।

Verse 75

कृष्णां वा पाटलां वापि कुर्याद्वैतरणीं शुभाम् । स्वर्णशृङ्गीं रूप्यखुरां कांस्यपात्रस्य दोहिनीम्

ಕೃಷ್ಣವರ್ಣದಾಗಲಿ ಪಾಟಲವರ್ಣದಾಗಲಿ ಶುಭವಾದ ‘ವೈತರಣೀ’ ಧೇನುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು; ಸ್ವರ್ಣಶೃಂಗಗಳು, ರಜತಖುರಗಳುಳ್ಳದಾಗಿ, ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದೋಹನಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 76

कृष्णवस्त्रयुगाच्छन्नां सप्तधान्यसमन्विताम् । कुर्यात्सद्रोणशिखर आसीनां ताम्रभाजने

ಎರಡು ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಸಪ್ತಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿ, ದ್ರೋಣಮಾನದ ಶಿಖರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ತಾಮ್ರಪಾತ್ರದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 77

यमं हैमं प्रकुर्वीत लोहदण्डसमन्वितम् । इक्षुदण्डमयं बद्ध्वा ह्युडुपं पट्टबन्धनैः

ಕಬ್ಬಿಣದ ದಂಡದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಯಮನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಇಕ್ಷುದಂಡಗಳಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಉಡುಪ (ದೋಣಿ/ತೆಪ್ಪ) ನಿರ್ಮಿಸಿ ಪಟ್ಟಬಂಧಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಬೇಕು.

Verse 78

उडुपोपरि तां धेनुं सूर्यदेहसमुद्भवाम् । कृत्वा प्रकल्पयेद्विद्वाञ्छत्त्रोपानद्युगान्विताम्

ಆ ಉಡುಪದ (ತೆಪ್ಪದ) ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಧೇನುವನ್ನು ಇಟ್ಟು; ವಿದ್ವಾಂಸನು ಅವಳಿಗೆ ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಉಪಾನಹ (ಪಾದರಕ್ಷೆ) ಜೋಡಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 79

अङ्गुलीयकवासांसि ब्राह्मणाय निवेदयेत् । इममुच्चारयेन्मन्त्रं संगृह्यास्याश्च पुच्छकम्

ಉಂಗುರ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಧೇನುವಿನ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 80

ॐ यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । तर्तुकामो ददाम्येनां तुभ्यं वैतरणि नमः । इत्यधिवासनमन्त्रः

ॐ ಯಮದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಮಹಾಭಯಂಕರವಾದ ವೈತರಣೀ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ನಾನು ಈ (ದಾನ/ಧೇನು) ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ವೈತರಣೀ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।—ಇದು ಅಧಿವಾಸನ ಮಂತ್ರ।

Verse 81

गावो मे चाग्रतः सन्तु गावो मे सन्तु पृष्ठतः । गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇರಲಿ; ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಇರಲಿ। ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ; ನಾನು ಹಸುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು।

Verse 82

ॐ विष्णुरूप द्विजश्रेष्ठ भूदेव पङ्क्तिपावन । सदक्षिणा मया दत्ता तुभ्यं वैतरणि नमः । इति दानमन्त्रः

ॐ ವಿಷ್ಣುರೂಪನಾದ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ, ಭೂದೇವಾ, ಪಂಕ್ತಿಪಾವನಾ! ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಡನೆ ಈ ದಾನವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಓ ವೈತರಣೀ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।—ಇದು ದಾನಮಂತ್ರ।

Verse 83

ब्राह्मणं धर्मराजं च धेनुं वैतरणीं शिवाम् । सर्वं प्रदक्षिणीकृत्य ब्राह्मणाय निवेदयेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ ಧರ್ಮರಾಜನನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಶುಭವಾದ ವೈತರಣೀ ಧೇನುವನ್ನೂ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು।

Verse 84

पुच्छं संगृह्य सुरभेरग्रे कृत्वा द्विजं ततः

ನಂತರ ಸುರಭಿ (ಧೇನು)ಯ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು।

Verse 85

धेनुके त्वं प्रतीक्षस्व यमद्वारे महाभये । उत्तितीर्षुरहं धेनो वैतरण्यै नमोऽस्तु ते । इत्यनुव्रजमन्त्रः

ಹೇ ಧೇನು! ಮಹಾಭಯಕರ ಯಮದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯು. ಹೇ ಧೇನು! ನಾನು ವೈತರಣಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ವೈತರಣಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಇದೇ ‘ಅನುವ್ರಜ’ ಮಂತ್ರ.

Verse 86

अनुव्रजेत गच्छन्तं सर्वं तस्य गृहं नयेत् । एवं कृते महीपाल सरित्स्यात्सुखवाहिनी

ಹೋಗುತ್ತಿರುವವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೋಗಿ, ದಾನದ್ರವ್ಯವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆ ನದಿ ಸುಖವಾಹಿನಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 87

तारयते तया धेन्वा सा सरिज्जलवाहिनी । सर्वान्कामानवाप्नोति ये दिव्या ये च मानुषाः

ಆ ಧೇನುವಿನಿಂದ ಆ ನದಿ ಜಲವಾಹಿನಿಯಾಗಿ ತಾರಿಸುತ್ತದೆ. ದಿವ್ಯವೂ ಮಾನವವೂ ಆದ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 88

रोगी रोगाद्विमुक्तः स्याच्छाम्यन्ति परमापदः । स्वस्थे सहस्रगुणितमातुरे शतसंमितम्

ರೋಗಿ ರೋಗದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪರಮ ಆಪತ್ತುಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ. ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಪುಣ್ಯ ಸಹಸ್ರಗುಣ, ಅತುರಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಶತಗುಣ ಎಂದು ಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 89

मृतस्यैव तु यद्दानं परोक्षे तत्समं स्मृतम् । स्वहस्तेन ततो देयं मृते कः कस्य दास्यति । इति मत्वा महाराज स्वदत्तं स्यान्महाफलम्

ಮೃತನಿಗಾಗಿ ಅವನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದಾನವು ಸಮಮಾತ್ರ (ಮಿತ) ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು—ಮರಣವಾದ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಸ್ವಯಂ ನೀಡಿದ ದಾನ ಮಹಾಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 90

इत्येवमुक्तं तव धर्मसूनो दानं मया वैतरणीसमुत्थम् । शृणोति भक्त्या पठतीह सम्यक्स याति विष्णोः पदमप्रमेयम्

ಹೇ ಧರ್ಮಸೂನೋ! ವೈತರಣೀಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಈ ದಾನವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವನೋ ಅಥವಾ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪಠಿಸುವನೋ, ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಪ್ರಮೇಯ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 91

श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्राप्ते चाश्वयुजे मासि तस्मिन्कृष्णा चतुर्दशी । स्नात्वा कृत्वा ततः श्राद्धं सम्पूज्य च महेश्वरम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 92

पितृभ्यो दीयते दानं भक्तिश्रद्धासमन्वितैः । पश्चाज्जागरणं कुर्यात्सत्कथाश्रवणादिभिः

ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸತ್ಕಥಾಶ್ರವಣ ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯಾಚರಣೆಗಳಿಂದ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 93

ततः प्रभातसमये स्नात्वा वै नर्मदाजले । तर्पणं विधिवत्कृत्वा पित्ःणां देवपूर्वकम्

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತಕಾಲದಲ್ಲಿ ನರ್ಮದಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ಮೊದಲು ದೇವರಿಗೆ, ನಂತರ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ.

Verse 94

सौवर्णे घृतसंयुक्तं दीपं दद्याद्द्विजातये । पश्चात्संभोजयेद्विप्रान् स्वयं चैव विमत्सरः

ಸುವರ್ಣ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಘೃತಸಂಯುಕ್ತ ದೀಪವನ್ನು ದ್ವಿಜನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮತ್ಸರವಿಲ್ಲದೆ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಾನೂ ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 95

एवं कृते नरश्रेष्ठ न जन्तुर्नरकं व्रजेत् । अवश्यमेव मनुजैर्द्रष्टव्या नारकी स्थितिः

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ವಿಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವ ಜೀವಿಯೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನರಕಸ್ಥಿತಿಯ ದರ್ಶನ ಅವಶ್ಯ—ಭಯಬೋಧಕ್ಕೂ ಧರ್ಮಶಿಕ್ಷಾರ್ಥಕ್ಕೂ.

Verse 96

अनेन विधिना कृत्वा न पश्येन्नरकान्नरः । तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां विधिना नृप

ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನು ನರಕಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ನೃಪನೇ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಪುರುಷರಿಗೆ ಸಹ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 97

मन्वन्तरं शिवे लोके वासो भवति दुर्लभे । विमानेनार्कवर्णेन किंकिणीशतशोभिना

ಪೂರ್ಣ ಮನ್ವಂತರದವರೆಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಸೂರ್ಯವರ್ಣದ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ಕಿಂಕಿಣಿಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ.

Verse 98

स गच्छति महाभाग सेव्यमानोऽप्सरोगणैः । भुनक्ति विविधान्भोगानुक्तकालं न संशयः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಅವನು ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳಿಂದ ಸೇವಿತನಾಗಿ ಆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹೇಳಿದ ಕಾಲದವರೆಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 99

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ನಿಯತ ಕಾಲ ಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ನೂರು ಶರತ್ತುಗಳು—ಅಂದರೆ ನೂರು ವರ್ಷ—ಬದುಕುತ್ತಾನೆ.

Verse 100

प्राप्य चाश्वयुजे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पूजयित्वा महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि मुच्यते नात्र संशयः

ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಮಹಾಪಾತಕಭಾರ ಹೊಂದಿದವನೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 101

अष्टाविंशतिकोट्यो वै नरकाणां युधिष्ठिर । विमुक्ता नरकैर्दुःखैः शिवलोकं व्रजन्ति ते

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ! ನರಕಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಕೋಟಿ ಇವೆ. ಆ ನರಕದುಃಖಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಶಿವಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 102

तत्र भुक्त्वा महाभोगान्दिव्यैश्वर्यसमन्वितान् । लभन्ते मानुषं जन्म दुर्लभं भुवि मानवाः

ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯೈಶ್ವರ್ಯಸಹಿತ ಮಹಾಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮಾನವರು ನಂತರ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।