Adhyaya 158

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं तीर्थं सङ्गमेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापभयापहम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ‘ಸಂಗಮೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವ ಪಾಪಭಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 2

धनदस्तत्र विश्रान्तो मुहूर्तं नृपसत्तम । पितृलोकात्समायातः कैलासं धरणीधरम्

ಅಲ್ಲಿ ಧನದ (ಕುಬೇರ), ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು. ಪಿತೃಲೋಕದಿಂದ ಬಂದು ಧರಣೀಧರ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 3

प्रत्ययार्थं नृपश्रेष्ठ ह्यद्यापि धरणीतले । कृष्णवर्णा हि पाषाणा दृश्यन्ते स्फटिकोज्ज्वलाः

ಪ್ರತ್ಯಯಾರ್ಥವಾಗಿ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇಂದಿಗೂ ಧರಣೀತಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣವರ್ಣದ ಕಲ್ಲುಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಅವು ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಉಜ್ವಲವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 4

विन्ध्यनिर्झरनिष्क्रान्ता पुण्यतोया सरिद्वरा । प्रविष्टा नर्मदातोये सर्वपापप्रणाशने

ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದ ನಿರ್ಝರಗಳಿಂದ ಹೊರಟ, ಪುಣ್ಯಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿಯಾದ ನರ್ಮದೆಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 5

सङ्गमे तत्र यः स्नात्वा पूजयेत्सङ्गमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸಂಗಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

घण्टापताकावितनं यो ददेत्सङ्गमेश्वरे । हंसयुक्तविमानस्थो दिव्यस्त्रीशतसंवृतः

ಸಂಗಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಗಂಟೆಗಳು, ಪತಾಕೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿತಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಹಂಸಯುಕ್ತ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ನೂರಾರು ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

स रुद्रपदमाप्नोति रुद्रस्यानुचरो भवेत् । दधि भक्ते न देवस्य यः कुर्याल्लिङ्गपूरणम्

ಅವನು ರುದ್ರಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ರುದ್ರನ ಅನುಚರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಮೊಸರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಸೇವಿಸುವವನು—

Verse 8

सिक्थसंख्यं शिवे लोके स वसेत्कालमीप्सितम् । श्रीफलैः पूरयेल्लिङ्गं निःस्वो भूत्वा भवस्य तु

ಅವನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಾಲವರೆಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಮೇಣದ ಹನಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಅಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ. ದರಿದ್ರನಾದರೂ ಭವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಪೂಜಿಸುವವನು ಕೂಡ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

सोऽपि तत्फलमाप्नोति गतः स्वर्गे नरेश्वर । अक्षया सन्ततिस्तस्य जायते सप्तजन्मसु

ಅವನು ಕೂಡ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು, ಓ ನರೇಶ್ವರ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅಕ್ಷಯವಾದ ಸಂತತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

स्नपनं देवदेवस्य दध्ना मधुघृतेन वा । यः करोति विधानेन तस्य पुण्यफलं शृणु

ಯಾರು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ದೇವಾಧಿದೇವನಿಗೆ ಮೊಸರಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಸ್ನಪನ (ಅಭಿಷೇಕ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 11

धृतक्षीरवहा नद्यो यत्र वृक्षा मधुस्रवाः । तत्र ते मानवा यान्ति सुप्रसन्ने महेश्वरे

ಎಲ್ಲಿ ನದಿಗಳು ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹರಿಯುತ್ತವೋ, ಎಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಜೇನನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೋ—ಮಹೇಶ್ವರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ ಆ ಮಾನವರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यस्तु दद्यान्महेश्वरे । तत्सर्वं सप्तजन्मानि ह्यक्षयं फलमश्नुते

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಅದರ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

सर्वेषामेव पात्राणां महापात्रं महेश्वरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयो महेश्वरः

ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರರೊಳಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಮಹಾಪಾತ್ರನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 14

ब्रह्मचर्यस्थितो नित्यं यस्तु पूजयते शिवम् । इह जीवन्स देवेशो मृतो गच्छेदनामयम्

ಯಾವನು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ದೇವೇಶನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನಿರಾಮಯ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

शिवे तु पूजिते पार्थ यत्फलं प्राप्यते बुधैः । योगीन्द्रे चैव तत्पार्थ पूजिते लभते फलम्

ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಶಿವನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪಡೆಯುವ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಯೋಗೀಂದ್ರನ ಪೂಜೆಯಿಂದಲೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । येषां गृहेषु भुञ्जन्ति शिवभक्तिरता नराः

ಅವರು ಧನ್ಯರು, ಅವರು ಮಹಾತ್ಮರು; ಅವರ ಜನ್ಮ ಸುಜೀವಿತ—ಯಾರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರತರಾದ ಜನರು ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೋ।

Verse 17

संनिरुध्येन्द्रियग्रामं यत्रयत्र वसेन्मुनिः । तत्र तत्र कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಇಂದ್ರಿಯಸಮೂಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕுரುಕ್ಷೇತ್ರ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಕರತೀರ್ಥಗಳ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 18

यत्फलं वेदविदुषि भोजिते शतसंख्यया । तत्फलं जायते पार्थ ह्येकेन शिवयोगिना

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ನೂರು ವೇದಜ್ಞರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲ ಒಬ್ಬನೇ ಶಿವಯೋಗಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 19

यत्र भुञ्जति भस्माङ्गी मूर्खो वा यदि पण्डितः । तत्र भुञ्जति देवेशः सपत्नीको वृषध्वजः

ಭಸ್ಮಧಾರಿ ಭಕ್ತನು ಎಲ್ಲಿ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಮೂರ್ಖನಾಗಲಿ ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ—ಅಲ್ಲಿಯೇ ದೇವೇಶ ವೃಷಧ್ವಜ ಶಿವನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

विप्राणां वेदविदुषां कोटिं संभोज्य यत्फलम् । भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिनाम्

ವೇದಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಶಿವಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಭಿಕ್ಷಾಮಾತ್ರ ನೀಡಿದರೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 21

सङ्गमेश्वरमासाद्य प्राणत्यागं करोति यः । न तस्य पुनरावृत्तिः शिवलोकात्कदाचन

ಸಂಗಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸೇರಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಶಿವಲೋಕದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಪುನರಾಗಮನವಿಲ್ಲ।

Verse 158

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನ/ವಿಭಾಗ ಸೂಚಕ).