Adhyaya 153

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यद्रवितीर्थमनुत्तमम् । यस्य संदर्शनादेव मुच्यन्ते पातकैर्नराः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅದರ ತಕ್ಷಣವೇ ‘ರವಿತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಅನುತ್ತಮ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದರ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಜನರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 2

रवितीर्थे तु यः स्नात्वा नरः पश्यति भास्करम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं स्वयं देवेन तच्छृणु

ರವಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು) ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಯಂ ದೇವನು ಹೇಳಿದ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 3

नान्धो न मूको बधिरः कुले भवति कश्चन । कुरूपः कुनखी वापि तस्य जन्मानि षोडश

ಅವನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಅಂಧನಾಗಲಿ, ಮೂಕನಾಗಲಿ, ಬಧಿರನಾಗಲಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕುರೂಪನಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಖದ ವೈಕಲ್ಯವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 4

दद्रुचित्रककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिका । नश्यन्ति देवभक्तस्य षण्मासान्नात्र संशयः

ದದ್ರು, ಚಿತ್ರಕ (ಬಿಳಿ ಕಲೆಗಳು), ಕುಷ್ಠ, ಮಂಡಲ (ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಚರ್ಮರೋಗ), ವಿಚರ್ಚಿಕಾ (ಎಕ್ಸಿಮಾ)—ದೇವಭಕ್ತನಿಗೆ ಇವು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 5

चरितं तस्य देवस्य पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तत्कथयितुं शक्यं संक्षेपेण नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದ ಆ ದೇವನ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यद्दानं रविमुद्दिश्य दीयते । विधिना पात्रविप्राय तस्यान्तो नास्ति कर्हिचित्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾತ್ರನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನೀಡುವ ದಾನದ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 7

अयने विषुवे चैव चन्द्रसूर्यग्रहे तथा । रवितीर्थे प्रदत्तानां दानानां फलमुत्तमम्

ಅಯನ, ವಿಷುವ ಹಾಗೂ ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ರವಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನಗಳ ಫಲ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 8

संक्रान्तौ यानि दानानि हव्यकव्यानि भारत । अपामिव समुद्रस्य तेषामन्तो न लभ्यते

ಓ ಭಾರತ! ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ದಾನಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವರು-ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯ ಕರ್ಮಗಳ ಪುಣ್ಯವು ಸಮುದ್ರಜಲದ ಮಿತಿಯಂತೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದು।

Verse 9

येन येन यदा दत्तं येन येन यदा हुतम् । तस्य तस्य तदा काले सविता प्रतिदायकः

ಯಾರು ಯಾವಾಗ ಯಾವ ದಾನ ನೀಡಿದರೂ, ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಹೋಮಾಹುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ—ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸವಿತೃ (ಸೂರ್ಯ) ಪ್ರತಿದಾತನಾಗಿ ತದನುಗುಣ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

सप्त जन्मानि तान्येव ददात्यर्कः पुनः पुनः । शतमिन्दुक्षये दानं सहस्रं तु दिनक्षये

ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅರ್ಕ (ಸೂರ್ಯ) ಅದೇ ಫಲಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೀಡುತ್ತಾನೆ। ಚಂದ್ರಕ್ಷಯದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನ ಶತಗುಣ, ದಿನಕ್ಷಯದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನ ಸಹಸ್ರಗುಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 11

संक्रान्तौ शतसाहस्रं व्यतीपाते त्वनन्तकम्

ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಫಲವು ಲಕ್ಷಗಣವಾಗುತ್ತದೆ; ವ್ಯತೀಪಾತದಲ್ಲಿ ಅದು ಅನಂತ, ಅಪರಿಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । रवितीर्थं कथं तात पुण्यात्पुण्यतरं स्मृतम् । विस्तरेण ममाख्याहि श्रवणौ मम लम्पटौ

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ತಾತಾ! ರವಿತೀರ್ಥವು ಇತರ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯಕರವೆಂದು ಹೇಗೆ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ; ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಕೇಳಲು ಆಕಾಂಕ್ಷಿಸುತ್ತಿವೆ.

Verse 13

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणुष्वावहितो भूत्वा ह्यादित्येश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वव्याधिविनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ಕೇಳು; ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪರಮ ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರನನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು.

Verse 14

पुरा कृतयुगस्यादौ जाबालिर्ब्राह्मणोऽभवत् । वसिष्ठान्वयसम्भूतो वेदशास्त्रार्थपारगः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕೃತಯುಗದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಜಾಬಾಲಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ವಸಿಷ್ಠ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 15

पतिव्रता साधुशीला तस्य भार्या मनस्विनी । ऋतुकाले तु सा गत्वा भर्तारमिदमब्रवीत्

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಪತಿವ್ರತೆ, ಸದುಶೀಲಳು, ದೃಢಮನಸ್ಸಿನವಳು. ಋತುಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 16

वर्तते ऋतुकालो मे भर्तारं त्वामुपस्थिता । भज मां प्रीतिसंयुक्तः पुत्रकामां तु कामिनीम्

ಈಗ ನನ್ನ ಋತುಕಾಲ ಬಂದಿದೆ; ಪತಿದೇವ, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರೀತಿಯೊಡನೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಂಗಮಿಸಿರಿ; ನಾನು ಪುತ್ರಕಾಮನೆಯುಳ್ಳ ಪತ್ನಿ.

Verse 17

एवमुक्तो द्विजः प्राह प्रियेऽद्याहं व्रतान्वितः । गच्छेदानीं वरारोहे दास्य ऋत्वन्तरे पुनः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದ್ವಿಜನು ನುಡಿದನು—ಪ್ರಿಯೆ, ಇಂದು ನಾನು ವ್ರತಬದ್ಧನು. ಹೇ ವರಾರೋಹೆ, ಈಗ ಹೋಗು; ಮತ್ತೊಂದು ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ.

Verse 18

पुनर्द्वितीये सम्प्राप्ते ऋतुकालेऽप्युपस्थिता । पुनः सा छन्दिता तेन व्रतस्थोऽद्येति भारत

ಎರಡನೇ ಋತುಕಾಲ ಬಂದರೂ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಅವನು ಮತ್ತೆ ತಡೆದು—“ಓ ಭಾರತ, ಇಂದು ನಾನು ವ್ರತಸ್ಥನು” ಎಂದನು.

Verse 19

इत्थं वा बहुशस्तेन छन्दिता च पुनः पुनः । निराशा चाभवत्तत्र भर्तारं प्रति भामिनी

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಅವನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಮಿನಿ ಪತಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಿರಾಶಳಾದಳು.

Verse 20

दुःखेन महताविष्टा विधायानशनं मृता । तेन भ्रूणहतेनैव पापेन सहसा द्विजः

ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ ಅವಳು ಅನಶನ ವ್ರತ ಮಾಡಿ ಮೃತಳಾದಳು. ಆ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ಆ ದ್ವಿಜನು ಸಹಸಾ ಗ್ರಸ್ತನಾದನು.

Verse 21

शीर्णघ्राणाङ्घ्रिरभवत्तपः सर्वं ननाश च । दृष्ट्वात्मानं स कुष्ठेन व्याप्तं ब्राह्मणसत्तमः

ಅವನ ಮೂಗು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳು ಕ್ಷಯಗೊಂಡವು; ಅವನ ಸಮಸ್ತ ತಪಸ್ಸು ನಾಶವಾಯಿತು. ತನ್ನನ್ನು ಕುಷ್ಠರೋಗವು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಹಾ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 22

विषादं परमं गत्वा नर्मदातटमाश्रितः । अपृच्छद्भास्करं तीर्थं द्विजेभ्यो द्विजसत्तमः

ಅತಿದುಗುಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅವನು ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭಾಸ್ಕರ-ತೀರ್ಥದ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 23

आरोग्यं भास्करादिच्छेदिति संचिन्त्य चेतसि । कुतस्तद्भास्करं तीर्थं भो द्विजाः कथ्यतां मम

‘ಭಾಸ್ಕರನಿಂದ ನನಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ದೊರಕಲಿ’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—‘ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಆ ಭಾಸ್ಕರ-ತೀರ್ಥ ಎಲ್ಲಿದೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ.’

Verse 24

तपस्तप्याम्यहं गत्वा तस्मिंस्तीर्थे सुभावितः

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟು ಅವನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು—‘ನಾನು ಆ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.’

Verse 25

द्विजा ऊचुः । रेवाया उत्तरे कूले आदित्येश्वरनामतः । विद्यते भास्करं तीर्थं सर्वव्याधिविनाशनम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—‘ರೇವಾ ನದಿಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಾಸ್ಕರ-ತೀರ್ಥವಿದ್ದು, ಅದು ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.’

Verse 26

तत्र याह्यविचारेण गन्तुं चेच्छक्यते त्वया । एवमुक्तो द्विजैर्विप्रो गन्तुं तत्र प्रचक्रमे

ನೀನು ಹೋಗಲು ಶಕ್ತನಾದರೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು. ದ್ವಿಜರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 27

व्याधिना परिभूतस्तु घोरेण प्राणहारिणा । यदा गन्तुं न शक्नोति तदा तेन विचिन्तितम्

ಆದರೆ ಅವನು ಭಯಂಕರವಾದ ಪ್ರಾಣಹಾರಕ ರೋಗದಿಂದ ನಲುಗಿದನು. ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಾರದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 28

सामर्थ्यं ब्राह्मणानां हि विद्यते भुवनत्रये । लिङ्गपातः कृतो विप्रैर्देवदेवस्य शूलिनः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಆ ವಿಪ್ರರೇ ದೇವದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶೂಲಿನನ ಲಿಂಗಾವತರಣವನ್ನು ಮಾಡಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು.

Verse 29

समुद्रः शोषितो विप्रैर्विन्ध्यश्चापि निवारितः । अहमप्यत्र संस्थस्तु ह्यानयिष्यामि भास्करम्

ವಿಪ್ರರು ಸಮುದ್ರವನ್ನೂ ಒಣಗಿಸಿದ್ದಾರೆ, ವಿಂಧ್ಯವನ್ನೂ ತಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಗೊಳಿಸುವೆನು.

Verse 30

तपोबलेन महता ह्यादित्येश्वरसंज्ञितम् । इति निश्चित्य मनसा ह्युग्रे तपसि संस्थितः

‘ಮಹಾ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಇದು ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಅವನು ಉಗ್ರವಾದ ಏಕಾಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 31

वायुभक्षो निराहारो ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यगः । शिशिरे तोयमध्यस्थो वर्षास्वप्रावृताकृतिः

ಅವನು ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿರಾಹಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು; ಶಿಶಿರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ನಿಂತನು; ವರ್ಷಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆವರಣವೂ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದನು।

Verse 32

साग्रे वर्षशते पूर्णे रविस्तुष्टोऽब्रवीदिदम्

ಈ ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 33

सूर्य उवाच । वरं वरय भद्रं ते किं ते मनसि वाञ्छितम् । अदेयमपि दास्यामि ब्रूहि मां त्वं चिरं कृथाः

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ವರವನ್ನು ಬೇಡು, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆ. ಹೇಳು; ನೀನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 34

किमसाध्यं हि ते विप्र इदानीं तपसि स्थितः

ಹೇ ವಿಪ್ರ ಋಷಿಯೇ, ಈಗ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನಿನಗೆ ಏನು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು?

Verse 35

जाबालिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । मम प्रतिज्ञा देवेश ह्यादित्येश्वरदर्शने

ಜಾಬಾಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರದ ದರ್ಶನದಲ್ಲೇ ನಿಬದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 36

कृता तां पारितुं देव न शक्तो व्याधिना वृतः । शुक्लतीर्थेऽत्र तिष्ठ त्वमादित्येश्वरमूर्तिधृक्

ಓ ದೇವಾ! ರೋಗದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ. ಆದಕಾರಣ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿರಿ.

Verse 37

एवमुक्ते तु देवेशो बहुरूपो दिवाकरः । उत्तरे नर्मदाकूले क्षणादेव व्यदृश्यत

ಇಂತೆ ಹೇಳಲಾದಾಗ ದೇವೇಶ್ವರನು, ಬಹುರೂಪಧಾರಿ ದಿವಾಕರನು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

Verse 38

तदाप्रभृति भूपाल तद्धि तीर्थं प्रचक्षते । सर्वपापहरं प्रोक्तं सर्वदुःखविनाशनम्

ಓ ಭೂಪಾಲಾ! ಆ ಸಮಯದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಸರ್ವದುಃಖವಿನಾಶಕವೆಂದು ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 39

यस्तु संवत्सरं पूर्णं नित्यमादित्यवासरे । स्नात्वा प्रदक्षिणाः सप्त दत्त्वा पश्यति भास्करम्

ಯಾರು ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿತ್ಯ ಆದಿತ್ಯವಾರದಲ್ಲಿ (ಭಾನುವಾರ) ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಏಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ದಾನ ನೀಡಿ, ಭಾಸ್ಕರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 40

यत्फलं लभते तेन तच्छृणुष्व मयोदितम् । प्रसुप्तं मण्डलानीह दद्रुकुष्ठविचर्चिकाः

ಅದರಿಂದ ಅವನು ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು. ಇಲ್ಲಿ ದದ್ದುರಿನಂತೆ ವಲಯಾಕಾರದ ಮಚ್ಚೆಗಳು, ಕುಷ್ಠ ಮತ್ತು ವಿಚರ್ಚಿಕಾ (ಕಜ್ಜಿ) ಮೊದಲಾದ ಚರ್ಮರೋಗಗಳು ನಿದ್ರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 41

नश्यन्ति सत्वरं राजंस्तूलराशिरिवानले । धनपुत्रकलत्राणां पूरयेद्वत्सरत्रयात्

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅವರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಯ ರಾಶಿಯಂತೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳೊಳಗೆ ಧನ, ಪುತ್ರ ಹಾಗೂ ಕಲತ್ರಸಂಬಂಧಿ ಸಮೃದ್ಧಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 42

यस्तु श्राद्धप्रदस्तत्र पित्ःनुद्दिश्य संक्रमे । तृप्यन्ति पितरस्तस्य पितृदेवो हि भास्करः

ಅಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೀಡುವವನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಸ್ಕರನೇ ಪಿತೃದೇವನು।

Verse 43

इति ते कथितं सर्वमादित्येश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वरोगविनाशनम्

ಇಂತೆ ನಿನಗೆ ಪರಮ ಆದಿತ್ಯೇಶ್ವರನ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲವೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆತನು ದಿವ್ಯನು, ಸರ್ವಪಾಪಹರನು ಮತ್ತು ಸರ್ವರೋಗವಿನಾಶಕನು।

Verse 153

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯಾಂತ ಸೂಚಕ).