Adhyaya 15

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो मातृसहस्रैश्च रौद्रैश्च परिवारिता । कालरात्रिर्जगत्सर्वं हरते दीप्तलोचना

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆಗ ಸಹಸ್ರ ರೌದ್ರ ಮಾತೃಕೆಯರಿಂದ ಪರಿವೃತಳಾಗಿ, ದೀಪ್ತ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ಕಾಲರಾತ್ರಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹರಣಮಾಡತೊಡಗಿದಳು.

Verse 2

ततस्ता मातरो घोरा ब्रह्मविष्णुशिवात्मिकाः । वाय्विन्द्रानलकौबेरा यमतोयेशशक्तयः

ಆಗ ಆ ಘೋರ ಮಾತೃಕೆಯರು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರ ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿಯರು; ಹಾಗೆಯೇ ವಾಯು, ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಕುಬೇರ, ಯಮ, ವರುಣ (ಜಲಾಧಿಪ), ಈಶರ ಶಕ್ತಿಗಳೂ.

Verse 3

स्कन्दक्रोडनृसिंहानां विचरन्त्यो भयानकाः । चक्रशूलगदाखड्गवज्रशक्त्यृष्टिपट्टिशैः

ಅವರು ಸ್ಕಂದ, ವರಾಹ, ನರಸಿಂಹರಂತೆ ಭಯಾನಕರಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಚಕ್ರ, ಶೂಲ, ಗದೆ, ಖಡ್ಗ, ವಜ್ರ, ಶಕ್ತಿ, ಋಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಿಶಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು.

Verse 4

खट्वाङ्गैरुल्मुकैर्दीप्तैर्व्यचरन्मातरः क्षये । उमासंनोदिता सर्वाः प्रधावन्त्यो दिशो दश

ಖಟ್ವಾಂಗಗಳನ್ನೂ ದೀಪ್ತ ಉಲ್ಮುಕಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದು, ಕ್ಷಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತೃಕೆಯರು ಸಂಚರಿಸಿದರು; ಉಮೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು.

Verse 5

तासां चरणविक्षेपैर्हुङ्कारोद्गारनिस्वनैः । त्रैलोक्यमेतत्सकलं विप्रदग्धं समन्ततः

ಅವರ ಪಾದಪ್ರಹಾರಗಳೂ ಹೂಂಕಾರ-ಗರ್ಜನೆಯ ನಾದಗಳೂ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ದಗ್ಧಮಾಡಿದಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 6

हाहारवाक्रन्दितनिस्वनैश्च प्रभिन्नरथ्यागृहगोपुरैश्च । बभूव घोरा धरणी समन्तात्कपालकोशाकुलकर्बुराङ्गी

‘ಹಾಹಾ’ ಎಂಬ ಆಕ್ರಂದನ-ನಾದಗಳೂ, ಬೀದಿ-ಮನೆ-ಗೋಪುರಗಳ ಭಂಗವೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಘೋರವಾಯಿತು—ಕಪಾಲರಾಶಿಗಳಿಂದ ಆವರಿತ, ಚಿತ್ತರಿಸಿದ ಅಂಗವಂತೆ।

Verse 7

यदेतच्छतसाहस्रं जम्बूद्वीपं निगद्यते । सर्वमेव तदुच्छन्नं समाधृष्य नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ‘ಶತಸಾಹಸ್ರ’ ವಿಸ್ತಾರವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಜಂಬೂದ್ವೀಪವು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ದಾಳಿಗೊಳಗಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಚ್ಛನ್ನವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು।

Verse 8

जम्बुं शाकं कुशं क्रौञ्चं गोमेदं शाल्मलिस्तथा । पुष्करद्वीपसहिता ये च पर्वतवासिनः

ಜಂಬು, ಶಾಕ, ಕುಶ, ಕ್ರೌಂಚ, ಗೋಮೇದ, ಶಾಲ್ಮಲಿ—ಪುಷ್ಕರದ್ವೀಪ ಸಹಿತ—ಪರ್ವತವಾಸಿಗಳೂ ಸಹ ಆ ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 9

ते ग्रस्ता मृत्युना सर्वे भूतैर्मातृगणैस्तथा । महासुरकपालैश्च मांसमेदोवसोत्कटैः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮೃತ್ಯುವಿಂದ ಗ್ರಸಿತರಾದರು—ಭೂತಗಣಗಳಿಂದಲೂ ಮಾತೃಗಣಗಳಿಂದಲೂ—ಮಾಂಸ, ಮೇದ, ಮಜ್ಜೆಯಿಂದ ಭೀಕರವಾದ ಮಹಾಸುರ ಕಪಾಲಗಳೊಂದಿಗೆ।

Verse 10

रुधिरोद्गारशोणाङ्गी महामाया सुभीषणा । पिबन्ती रुधिरं तत्र महामांसवसाप्रिया

ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತೋದ್ಗಾರದಿಂದ ಶೋಣವರ್ಣಾಂಗಿಯಾದ, ಅತಿಭೀಕರ ಮಹಾಮಾಯೆ ರಕ್ತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಹಾಮಾಂಸ ಮತ್ತು ವಸೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು।

Verse 11

कपालहस्ता विकटा भक्षयन्ती सुरासुरान् । नृत्यन्ती च हसन्ती च विपरीता महारवा

ಕಪಾಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ವಿಕಟರೂಪಿಣಿ ಅವಳು ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಅಸುರರನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ, ವಿಪರೀತಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾರವದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿದಳು।

Verse 12

त्रैलोक्यसंत्रासकरी विद्युत्संस्फोटहासिनी । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां भक्षयित्वा च मेदिनीम्

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುವವಳು, ವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ಫೋಟದಂತೆ ನಗುವವಳು, ಸಪ್ತದ್ವೀಪ-ಸಮುದ್ರಪರ್ಯಂತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೂ ತೃಪ್ತಳಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 13

ततः स्वस्थानमगमद्यत्र देवो महेश्वरः । नर्मदातीरमाश्रित्यावसन्मातृगणैः सह

ನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಮಾತೃಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದಳು।

Verse 14

अमराणां कटे तुङ्गे नृत्यन्ती हसितानना । अमरा देवताः प्रोक्ताः शरीरं कटमुच्यते

ಅಮರರ ಉನ್ನತ ‘ಕಟ’ದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಹಸಿತಾನನಳಾಗಿದ್ದಳು; ‘ಅಮರ’ ಎಂದರೆ ದೇವತೆಗಳು, ‘ಕಟ’ ಎಂದರೆ ಶರೀರ—ಎಂದು ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 15

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ। (ಅಧ್ಯಾಯ-ಸೂಚನೆ)

Verse 16

अमरंकट इत्येवं तेन प्रोक्तो मनीषिभिः । महापवित्रो लोकेषु शम्भुना स विनिर्मितः

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಮನುಷ್ಯಜ್ಞರು ಅದನ್ನು ‘ಅಮರಂಕಟ’ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಪವಿತ್ರ; ಸ್ವಯಂ ಶಂಭುವೇ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 17

नित्यं संनिहितस्तत्र शङ्करो ह्युमया सह । ततोऽहं नियतस्तत्र तस्य पादाग्रसंस्थितः

ಅಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಯತವಾಗಿ, ಅವನ ಪಾದಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

Verse 18

प्रह्वः प्रणतभावेन स्तौमि तं नीललोहितम् । ततस्तालकसम्पातैर्गणैर्मातृगणैः सह

ನಾನು ಪ್ರಹ್ವನಾಗಿ, ಪ್ರಣತಭಾವದಿಂದ ಆ ನೀಲಲೋಹಿತನ (ಶಿವನ) ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ ಗಣಗಳೂ ಮಾತೃಗಣಗಳೂ ಸೇರಿ ಭಾರೀ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

संप्रनृत्यति संहृष्टो मृत्युना सह शङ्करः । खट्वाङ्गैरुल्मुकैश्चैव पट्टिशैः परिघैस्तथा

ಸಂಹೃಷ್ಟನಾದ ಶಂಕರನು ಮೃತ್ಯುವಿನೊಂದಿಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಖಟ್ವಾಂಗಗಳು, ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಉಲ್ಮುಕಗಳು, ಪಟ್ಟಿಶಗಳು ಹಾಗೂ ಪರಿಘಗಳು (ಲೋಹಗದೆಗಳು) ಸಹ ಇವೆ.

Verse 20

मांसमेदोवसाहस्ता हृष्टा नृत्यन्ति संघशः । वामना जटिला मुण्डा लम्बग्रीवोष्ठमूर्द्धजाः

ಅವರು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಕೈಗಳು ಮಾಂಸ, ಮೇದಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಸೆಯಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿವೆ. ಅವರು ಬೌನರು, ಜಟಾಧಾರಿಗಳು, ಮುಂಡಿತರು, ದೀರ್ಘಗ್ರೀವರು, ಹೊರಚಾಚಿದ ತುಟಿಗಳವರು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕೂದಲ್ಗುಚ್ಛಗಳವರು.

Verse 21

महाशिश्नोदरभुजा नृत्यन्ति च हसन्ति च । विकृतैराननैर्घोरैरर्भुजोल्बणमुखादिभिः

ಮಹಾಶಿಶ್ನ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಚಂಡ ಭುಜಗಳಿರುವ ಅವರು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮುಖಗಳು ವಿಕೃತವೂ ಘೋರವೂ—ಕೆಲವರದು ಅತಿವಿಕರಾಳ ಬಾಯಿಗಳು, ಇನ್ನವರದು ಬೇರೆ ಭಯಾನಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು.

Verse 22

अमरं कण्टकं चक्रुः प्राप्ते कालविपर्यये । तेषां मध्ये महाघोरं जगत्सन्त्रासकारणम्

ಕಾಲಕ್ರಮವು ತಲೆಕೆಳಗಾದಾಗ ಅಮರರೂ ಕಂಟಕದಂತೆ ಪೀಡಾಕಾರಕರಾದರು. ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದುದು—ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿನ ಭೀತಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ—ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಕಟ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 23

मृत्युं पश्यामि नृत्यन्तं तडित्पिङ्गलमूर्द्धजम् । तस्य पार्श्वे स्थितां देवीं विमलाम्बरभूषिताम्

ನಾನು ಮೃತ್ತ್ಯುವನ್ನೇ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಕೂದಲು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪಿಂಗಲವರ್ಣ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ದೇವಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 24

कुण्डलोद्घुष्टगण्डां तां नागयज्ञोपवीतिनीम् । विचित्रैरुपहारैश्च पूजयन्तीं महेश्वरम्

ಆ ದೇವಿಯ ಗಂಡಸ್ಥಳಗಳು ಕುಂಡಲಗಳ ಘೋಷದಿಂದ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವಳು ನಾಗವನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತದಂತೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳು ವಿಚಿತ್ರ ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 25

अपश्यं नर्मदां तत्र मातरं विश्ववन्दिताम् । नानातरङ्गां सावर्तां सुवेलार्णवसंनिभाम्

ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಶ್ವವಂದಿತ ಮಾತೆ ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದೆನು. ಅವಳು ಅನೇಕ ಅಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ಭ್ರಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಎತ್ತರದ ತೀರಗಳಿಂದ ಸೀಮಿತ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 26

महासरःसरित्पातैरदृश्यां दृश्यरूपिणीम् । वन्द्यमानां सुरैः सिद्धैर्मुनिसङ्घैश्च भारत

ಓ ಭಾರತ, ಮಹಾಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಪಾತಗಳ ಆವರಣದಿಂದ ಅವಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಅദೃಶ್ಯಳಂತೆ ಇದ್ದರೂ, ದೃಶ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇವರುಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಮುನಿಸಂಘಗಳು ಅವಳನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 27

एतस्मिन्नन्तरे घोरां सप्तसप्तकसंज्ञिताम् । महावीच्यौघफेनाढ्यां कुर्वन्तीं सजलं जगत्

ಈ ನಡುವೆ ‘ಸಪ್ತ-ಸಪ್ತಕ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಿತಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಮಹಾ ಅಲೆಗಳ ಪ್ರವಾಹದ ನುರಿಗೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅದು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಜಲಮಯವಾಗಿ ಮಾಡಿತು।

Verse 28

दृष्टवान्नर्मदां देवीं मृगकृष्णाम्बरां पुनः । सधूमाशनिनिर्ह्रादैर्वहन्तीं सप्तधा तदा

ಮತ್ತೆ ನಾನು ಮೃಗಚರ್ಮದಂತೆ ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾದ ದೇವಿ ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಆಗ ಅವಳು ಧೂಮಗರ್ಜನೆ ಹಾಗೂ ಮಿಂಚಿನ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಏಳು ಧಾರೆಗಳಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿದಳು।

Verse 29

इति संहारमतुलं दृष्टवान्राजसत्तम । नष्टचन्द्रार्ककिरणमभूदेतच्चराचरम्

ಹೀಗೆ, ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಅತുല ಸಂಹಾರವನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರ ಕಿರಣಗಳು ನಾಶವಾಗಿ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವರಿತವಾಯಿತು।

Verse 30

महोत्पातसमुद्भूतं नष्टनक्षत्रमण्डलम् । अलातचक्रवत्तूर्णमशेषं भ्रामयंस्ततः

ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲವು ನಾಶವಾಯಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಶೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ಅಲಾತಚಕ್ರದಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸುತ್ತತೊಡಗಿತು.

Verse 31

विमानकोटिसंकीर्णः स किंनरमहोरगः । महावातः सनिर्घातो येनाकम्पच्चराचरम्

ಆಕಾಶವು ಕೋಟಿಕೋಟಿ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಘೋರ ಗರ್ಜನೆಯೊಡನೆ ಮಹಾವಾಯುವು ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಪಿಸಿತು.

Verse 32

रुद्रवक्त्रात्समुद्भूतः संवर्तो नाम विश्रुतः । वायुः संशोषयामास विततन् सप्तसागरान्

ರುದ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ‘ಸಂವರ್ತ’ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಾಯು ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಏಳು ಸಾಗರಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

Verse 33

उद्धूलिताङ्गः कपिलाक्षमूर्द्धजो जटाकलापैरवबद्धमूर्द्धजः । महारवो दीप्तविशालशूलधृक्स पातु युष्मांश्च दिने दिने हरः

ಧೂಳಿನಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಅಂಗಗಳಿರುವ, ಕಪಿಲ ಕೇಶವನ್ನು ಜಟಾಜೂಟವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ, ಮಹಾಗರ್ಜನೆ ಮಾಡುವ, ದೀಪ್ತ ವಿಶಾಲ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಹರು—ಅವನು ನಿಮಗೆ ದಿನೇದಿನೇ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಿ.

Verse 34

शूली धनुष्मान्कवची किरीटी श्मशानभस्मोक्षितसर्वगात्रः । कपालमालाकुलकण्ठनालो महाहिसूत्रैरवबद्धमौलिः

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ, ಧನುರ್ಧಾರಿ, ಕವಚಧಾರಿ, ಕಿರೀಟಧಾರಿ—ಶ್ಮಶಾನಭಸ್ಮದಿಂದ ಲೇಪಿತ ಸರ್ವಗಾತ್ರ; ಕಪಾಲಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ ಕಂಠ, ಮಹಾಸರ್ಪ-ಸೂತ್ರಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತ ಮೌಳಿ.

Verse 35

स गोनसौघैः परिवेष्टिताङ्गो विषाग्निचन्द्रामरसिन्धुमौलिः । पिनाकखण्टूवाङ्गकरालपाणिः स कृत्तिवासा डमरुप्रणादः

ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಸರ್ಪಸಮೂಹಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ವಿಷ, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ದೇವನದಿ ಗಂಗೆಯು ವಿರಾಜಿಸಿತು. ಭಯಂಕರ ಹಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಪಿನಾಕ ಮತ್ತು ಖಟ್ವಾಂಗ; ಅವರು ಕೃತ್ತಿವಾಸ, ಡಮರುನಾದ ಮೊಳಗಿತು.

Verse 36

स सप्तलोकान्तरनिःसृतात्मा महभुजावेष्टितसर्वगात्रः । नेत्रेण सूर्योदयसन्निभेन प्रवालकाङ्कूरनिभोदरेण

ಸಪ್ತಲೋಕಗಳ ಮಧ್ಯಂತರಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಅವರ ಸತ್ತ್ವವು ಉಕ್ಕಿಬಂದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮಹಾಬಾಹುಗಳು ಅವರ ಸರ್ವಾಂಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಉದಯಸೂರ್ಯಸಮಾನ ನೇತ್ರ, ಪ್ರವಾಳಾಂಕುರಸಮಾನ ಉದರ ಹೊಂದಿ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

Verse 37

सन्ध्याभ्ररक्तोत्पलपद्मरागसिन्दूरविद्युत्प्रकरारुणेन । ततेन लिङ्गेन च लोचनेन चिक्रीडमानः स युगान्तकाले

ಯುಗಾಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು—ಸಂಧ್ಯಾಮೇಘದ ರಕ್ತಿಮ, ರಕ್ತೋತ್ಪಲ, ಪದ್ಮರಾಗ, ಸಿಂಧೂರ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭೆಯಂತಹ ಅರುಣಿಮೆಯಿಂದ ಅವರ ರೂಪ ತುಂಬಿತ್ತು; ಪ್ರಕಟ ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ನೇತ್ರದಿಂದ ಅವರು ಲೀಲೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದರು.

Verse 38

हिरण्मयेनैव समुत्सृजन् स दण्डेन यद्वद्भगवान् समेरुः । पादाग्रविक्षेपविशीर्णशैलः कुर्वञ्जगत्सोऽपि जगाम तत्र

ಸುವರ್ಣಮಯ ದಂಡವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಸ್ವತಃ ಭಗವಾನ್ ಮೇರುವಿನಂತೆ ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದರು. ಪಾದಾಗ್ರದ ತಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಪರ್ವತಗಳು ಚೂರುಚೂರಾದವು; ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ ಅವರು ಅತ್ತ ತಲುಪಿದರು.

Verse 39

संहर्तुकामस्त्रिदिवं त्वशेषं प्रमुञ्चमानो विकृताट्टहासम् । जहार सर्वं त्रिदिवं महात्मा संक्षोभयन्वै जगदीश एकः

ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ವಿಕಟ ಅಟ್ಟಹಾಸವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ—ಏಕೈಕ ಜಗದೀಶ—ಸರ್ವ ತ್ರಿದಿವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕದಡಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 40

तं देवमीशानमजं वरेण्यं दृष्ट्वा जगत्संहरणं महेशम् । सा कालरात्रिः सह मातृभिश्च गणाश्च सर्वे शिवमर्चयन्ति

ಆ ದೇವನಾದ ಈಶಾನ—ಅಜ, ವರೇಣ್ಯ, ಜಗತ್ಸಂಹಾರಕ ಮಹೇಶ್ವರ—ಎಂದು ದರ್ಶನಮಾಡಿ, ಕಾಲರಾತ್ರಿ ಮಾತೃಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

नन्दी च भृङ्गी च गणादयश्च तं सर्वभूतं प्रणमन्ति देवम् । जागद्वरं सर्वजनस्य कारणं हरं स्मरारातिमहर्निशं ते

ನಂದಿ, ಭೃಂಗಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಗಣಗಳು, ಸರ್ವಭೂತಮಯನಾದ ಆ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಜಗದ್ವರ, ಸರ್ವಜನಕಾರಣ, ಸ್ಮರಾರಾತಿಯಾದ ಹರ; ಅವನನ್ನು ನೀನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೀಯೆ।