Adhyaya 148

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थमङ्गारकं शिवम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ! ನಂತರ ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ‘ಅಂಗಾರಕ’ ಶಿವತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 2

चतुर्थ्यङ्गारकदिने संकल्प्य कृतनिश्चयः । स्नायादस्तं गते सूर्ये सन्ध्योपासनतत्परः

ಚತುರ್ಥೀ ತಿಥಿ ಅಂಗಾರಕವಾರ (ಮಂಗಳವಾರ)ದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 3

पूजयेल्लोहितं भक्त्या गन्धमाल्यविभूषणैः । संस्थाप्यस्थण्डिले देवं रक्तचन्दनचर्चितम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಂಧ, ಮಾಲೆ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಲೋಹಿತ (ಕುಜ/ಅಂಗಾರಕ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಂಡಿಲದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ರಕ್ತಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿಸಬೇಕು.

Verse 4

अङ्गारकायेति नमः कर्णिकायां प्रपूजयेत् । कुजाय भूमिपुत्राय रक्ताङ्गाय सुवाससे

ಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅಂಗಾರಕಾಯ ನಮಃ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಕುಜ, ಭೂಮಿಪುತ್ರ, ರಕ್ತಾಂಗ ಮತ್ತು ಸುವಾಸ (ಸು-ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ)ಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 5

हरकोपोद्भवायेति स्वेदजायातिबाहवे । सर्वकामप्रदायेति पूर्वादिषु दलेषु च

ಪೂರ್ವದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಇತರ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ‘ಹರಕೋಪೋದ್ಭವ’, ‘ಸ್ವೇದಜ’, ‘ಅತಿಬಾಹು’, ‘ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 6

एवं सम्पूज्य विधिवद्दद्यादर्घ्यं विधानतः । भूमिपुत्र महावीर्य स्वेदोद्भव पिनाकिनः

ಹೀಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—‘ಭೂಮಿಪುತ್ರಾ! ಮಹಾವೀರ್ಯಾ! ಪಿನಾಕಿ (ಶಿವ) ಯ ಸ್ವೇದೋದ್ಭವಾ!’ ಎಂದು।

Verse 7

अङ्गारक महातेजा लोहिताङ्ग नमोऽस्तु ते । करकं वारिसंयुक्तं शालितंदुलपूरितम्

ಹೇ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಅಂಗಾರಕಾ! ಹೇ ಲೋಹಿತಾಂಗ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕರಕ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಿದಾಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 8

सहिरण्यं सवस्त्रं च मोदकोपरि संस्थितम् । ब्राह्मणाय निवेद्यं तत्कुजो मे प्रीयतामिति

ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ಸಹಿತ, ಅದನ್ನು ಮೋದಕಗಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿ—‘ಕುಜನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು।

Verse 9

अर्घं दत्त्वा विधानेन रक्तचन्दनवारिणा । रक्तपुष्पसमाकीर्णं तिलतंदुलमिश्रितम्

ವಿಧಾನದಂತೆ ಕೆಂಪು ಚಂದನಸುಗಂಧಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಹೂಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿದಾಣ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 10

कृत्वा ताम्रमये पात्रे मण्डले वर्तुले शुभे । कृत्वा शिरसि तत्पात्रं जानुभ्यां धरणीं गतः

ಶುಭ ವೃತ್ತಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 11

मन्त्रपूतं महाभाग दद्यादर्घ्यं विचक्षणः । ततो भुञ्जीत मौनेन क्षारतिलाम्लवर्जितम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ವಿವೇಕಿ ಮಂತ್ರಪೂತವಾದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಕ್ಷಾರ, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಹುಳಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮೌನದಿಂದ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 12

स्निग्धं मृदुसमधुरमात्मनः श्रेय इच्छता । एवं चतुर्थे सम्प्राप्ते चतुर्थ्यङ्गारके नृप

ಹೇ ನೃಪ, ತನ್ನ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸ್ನಿಗ್ಧ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಸಮಮಧುರವಾದುದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು। ಹೀಗೆ ಚತುರ್ಥಿ ಬಂದಾಗ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಂಗಳವಾರದ (ಅಂಗಾರಕ) ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ—ಇದೇ ವಿಧಿ।

Verse 13

सौवर्णं कारयेद्देवं यथाशक्ति सुरूपिणम् । स्थापयेत्ताम्रके पात्रे गुडपीठसमन्विते

ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸುರೂಪವಾದ ಸ್ವರ್ಣದ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಬೆಲ್ಲದ ಪೀಠವಿರುವ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 14

गन्धपुष्पादिभिर्देवं पूजयेद्गुडसंस्थितम् । ईशान्यां स्थापयेद्देवं गुडतोयसमन्वितम्

ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಬೆಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನಾದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಲ್ಲ-ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 15

कासारेण तथाग्नेय्यां स्थापयेत्करकं परम् । रक्ततन्दुलसंमिश्रं नैरृत्यां वायुगोचरे

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಸಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರಕ (ಕಲಶ)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನೈಋತ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ವಾಯುಗೋಚರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ರಕ್ತ ತಂಡುಲ (ಕೆಂಪು ಅಕ್ಕಿ) ಮಿಶ್ರಿತ (ಪಾತ್ರ)ವನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

Verse 16

स्थापयेन्मोदकैः सार्धं चतुर्थं करकं बुधः । सूत्रेण वेष्टितग्रीवं गन्धमाल्यैरलंकृतम्

ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಮೋದಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಕರಕ (ಕಲಶ)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅದರ ಗ್ರೀವ (ಕತ್ತು) ಸೂತ್ರದಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟು, ಗಂಧ-ಮಾಲ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರಬೇಕು.

Verse 17

शङ्खतूर्यनिनादेन जयशब्दादिमङ्गलैः । रक्ताम्बरधरं विप्रं रक्तमाल्यानुलेपनम्

ಶಂಖ-ತೂರ್ಯಗಳ ನಿನಾದದಿಂದಲೂ ‘ಜಯ’ ಮೊದಲಾದ ಮಂಗಳಶಬ್ದಗಳಿಂದಲೂ, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಕೆಂಪು ಮಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಅನುಲೇಪನ ಹೊಂದಿದ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 18

वेदिमध्यगतं वापि महदासनसंस्थितम् । सुरूपं सुभगं शान्तं सर्वभूतहिते रतम्

ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮಹದಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿಸಬೇಕು—ಸುರೂಪ, ಸುಭಗ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸರ್ವಭೂತಹಿತದಲ್ಲಿ ರತನಾದವನು.

Verse 19

वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम् । पूजयित्वा यथान्यायं वाचयेत्पाण्डुनन्दन

ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ! ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ವ್ರತ-ಸ್ನಾನಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನಾದವನನ್ನು ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 20

रक्तां गां च ततो दद्याद्रक्तेनानडुहा सह । प्रीयतां भूमिजो देवः सर्वदैवतपूजितः

ನಂತರ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ ಹಸುವನ್ನು ಕೆಂಪು ಎಮ್ಮೆಯೊಂದಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ—“ಸರ್ವದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತ ಭೂಮಿಜ ದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 21

विप्रं प्रदक्षिणीकृत्य पत्नीपुत्रसमन्वितः । पितृमातृसुहृत्सार्द्धं क्षमाप्य च विसर्जयेत्

ಪತ್ನಿ-ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿ ನಂತರ ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 22

एवं कृतस्य तस्याथ तस्मिंस्तीर्थे विशेषतः । यत्पुण्यं फलमुद्दिष्टं तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ ಆ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ—ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 23

सप्त जन्मानि राजेन्द्र सुरूपः सुभगो भवेत् । तीर्थस्यास्य प्रभावेन नात्र कार्या विचारणा

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಂದರನಾಗಿ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಈ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವ; ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಬೇಡ.

Verse 24

अकामो वा सकामो वा तत्र तीर्थे मृतो नरः । अङ्गारकपुरं याति देवगन्धर्वपूजितः

ನಿಷ್ಕಾಮನಾಗಲಿ ಸಕಾಮನಾಗಲಿ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮೃತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ದೇವ-ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಅಙ್ಗಾರಕಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

उपभुज्य यथान्यायं दिव्यान्भोगाननुत्तमान् । इह मानुष्यलोके वै राजा भवति धार्मिकः

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅನುತ್ತಮ ದಿವ್ಯಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅವನು ಈ ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

सुरूपः सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वलोकनमस्कृतः

ಅವನು ಸುಂದರರೂಪನಾಗಿ, ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜೀವಿಸಿ, ಸರ್ವಜನರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 148

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತ.