Adhyaya 147

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹೀಪಾಲ! ನಂತರ ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಶೋಭನ, ಅನುತ್ತಮ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಕರ್ತರ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ (ಪಿತೃಕಾರ್ಯ) ನೆರವೇರಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन

ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಗರ್ಭವಾಸದ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 5

गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः

ಗರ್ಭವಾಸವು ದುಃಖಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಸುಖಕ್ಕಾಗಿಯಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆ ತೀರ್ಥದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಸಂಭವವಿಲ್ಲ.

Verse 147

। अध्याय

॥ ಅಧ್ಯಾಯ ॥