Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಉವಾಚ—ಧರ್ಮಪುತ್ರಾ! ಅನಂತರ ಉತ್ತರ ನರ್ಮದಾ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ, ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕರವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರ್ಕಟೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಅನಾವರ್ತ ಗತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

ಆ ತೀರ್ಥದ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಶುಭ ಅಥವಾ ಅಶುಭ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಹರ್ಷದಿಂದಾಗಲಿ ಪ್ರಮಾದದಿಂದಾಗಲಿ ಮಾಡಿದುದೆಲ್ಲ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಮತ್ತು ಮರೀಚಿಗಳು, ಕರುನಂದನನೇ, ಇಂದಿಗೂ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯರು; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹೊರದೂಡಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಆತ್ಮವನ್ನು—ಅಕ್ಷಯ, ಅವ್ಯಯ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು—ಕಾಣದವನಂತೆ.

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವಿ ನಾರಾಯಣೀ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಇಂದಿಗೂ ಅರ್ಬುದಕಾಲದವರೆಗೆ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಅವನ ಪಿತಾಮಹರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 137

। अध्याय

ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತ.