Adhyaya 136

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹೀಪಾಲ! ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಾಹಲ್ಯೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತಿ ತಪಸ್ವಿನಿ ಅಹಲ್ಯಾ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 2

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत्साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः । सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः

ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು, ಸాక్షಾತ್ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ. ಸತ್ಯಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ವಾನಪ್ರಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ‘ಅಹಲ್ಯಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು. ರೂಪ-ಯೌವನಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 4

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः

ಅವಳ ಅತಿರೂಪದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ದೇವರಾಜ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು, ಬಲಸೂದನನು, ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು ಲೋಭಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು।

Verse 5

मां भजस्व वरारोहे देवराजमनिन्दिते । क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ವರಾರೋಹೆ, ಓ ಅನಿಂದಿತೆ! ದೇವರಾಜನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು; ನನ್ನೊಡನೆ ಕ್ರೀಡಿಸು, ನೀನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತೆಯಾಗುವೆ।”

Verse 6

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने

“ಓ ಸುಲೋಚನೆ! ಶೌಚಾಚಾರದಿಂದ ಕೃಶನಾದ, ತಪಸ್ಸು-ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ? ನೀನು ಕಷ್ಟಪಡುವಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ।”

Verse 7

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात्सुचञ्चला । मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ವರಾರೋಹೆ, ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವದ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಳು; ಕಾಮವು ಅವಳನ್ನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಲుషಿತಗೊಳಿಸಿತು।

Verse 8

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः

ಅವಳ ಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ದೇವ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು, ದುಷ್ಟಭಾವದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಗೌತಮನನ್ನು ವಂಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 9

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके

ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಂಬಿದ್ದ ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು ಮಂದಿರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ರಮಿಸಿದನು।

Verse 10

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः

ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಭಾರತ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌತಮನು ದೇವರಾಜನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದನು।

Verse 11

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रोऽयमिति चिन्तयन्

ಗೌತಮನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪುರಂದರನು ಭೀತಿಭೀತನಾದನು। ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡು ಹೊರಟನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌತಮನು ‘ಇವನೇ ಶಕ್ರ’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 12

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । अजितेन्द्रियोऽसि यस्मात्त्वं तस्माद्बहुभगो भव

ಆಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಾವೇಶಗೊಂಡ ಗೌತಮನು ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು—‘ನೀನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಬಹುಭಗ, ಅನೇಕ ಗುರುತುಗಳವನು ಆಗು।’

Verse 13

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणादेव वेष्टितः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ, ಹೇ ಭಾರತ, ದೇವೇಂದ್ರನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಹಸ್ರ ‘ಭಗ’ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಆವೃತನಾದನು।

Verse 14

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले

ಅವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶ್ರೀಹೀನನಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗೌತಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 15

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात्त्वं दुष्टचारिणी । प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्मादश्ममयी भव

ಆಮೇಲೆ ಅಹಲ್ಯೆಯಿಗೂ ಶಾಪವಾಯಿತು—‘ನೀನು ದುಷ್ಟಾಚಾರಿಣಿ; ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರೂ ಶಕ್ರನಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅಶ್ಮಮಯಿಯಾಗು.’

Verse 16

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि

ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ರಾಮನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗುವವು।

Verse 17

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम्

ಹೀಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಧೀಮಂತನಾದ ರಾಮನು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡನು; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವಳು ಆ ಅಶ್ಮಮಯ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಳು।

Verse 18

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि

ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಪಾಪರಹಿತಳಾಗಿ ಮತ್ತು ಮತ್ಸರರಹಿತಳಾಗಿ, ಅವಳು ನರ್ಮದಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ವಿಧಿಯಂತೆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು।

Verse 19

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम्

ಅವಳು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಕಠೋರ ಕೃಚ್ಛ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದಳು. ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಅವಳಿಗೆ ಅನುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 20

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम्

ಮತ್ತೆ ಅವನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿ ಅಡಗಿಹೋದನು; ಉಮಾಪತಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸುಖವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಿದನು. ದೇವನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಅಹಲ್ಯಾ ಜಗದ್ಗುರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ…

Verse 21

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

ಅವಳು (ಲಿಂಗಕ್ಕೆ) ‘ಅಹಲ್ಯೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮವಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರೋ…

Verse 22

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः

ಅವನು ಮೃತನಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ವಿಹರಿಸಿ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ…

Verse 23

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಧನಧಾನ್ಯದ ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ.

Verse 24

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रमहल्यातीर्थसेवनात्

ಅಹಲ್ಯಾ-ತೀರ್ಥಸೇವೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಮಲ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಧೀಮಂತನಾಗಿ, ವೇದವಿದ್ಯಾಶ್ರಯನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ರೂಪ-ಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಧಿವಿವರ್ಜಿತನಾಗಿ, ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 136

। अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ”—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಗುರುತು.