Adhyaya 133

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल परं तीर्थचतुष्टयम् । येषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹೀಪಾಲ, ನಂತರ ಪರಮವಾದ ತೀರ್ಥಚತುಷ್ಟಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವುಗಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 2

कौबेरं वारुणं याम्यं वायव्यं तु ततः परम् । यत्र सिद्धा महाप्राज्ञा लोकपाला महाबलाः

ಕೌಬೇರ, ವಾರುಣ, ಯಾಮ್ಯ ಮತ್ತು ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಯವ್ಯ—ಇವು ನಾಲ್ಕು ತೀರ್ಥಗಳು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠರಾದ, ಲೋಕಪಾಲರಾದ, ಸಿದ್ಧರೂ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞರೂ ಇರುವ ದೇವರುಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं लोकपालैश्च तपश्चीर्णं पुरानघ । नर्मदातटमाश्रित्य ह्येतन्मे वक्तुमर्हसि

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪುರಾನಘ (ನಿಷ್ಪಾಪ), ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಾಲರು ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದರು? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अधिष्ठानं समिच्छन्ति ह्यचलं निर्बले सति । संसारे सर्वभूतानां तृणबिन्दुवदस्थिरे

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಬಲವಿಲ್ಲದಾಗ ಜೀವಿಗಳು ಅಚಲವಾದ ಆಧಾರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಹನಿಯಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ।

Verse 5

कदलीसारनिःसारे मृगतृष्णेव चञ्चले । स्थावरे जङ्गमे सर्वे भूतग्रामे चतुर्विधे

ಈ ಭೂತಗ್ರಾಮ—ಚತುರ್ವಿಧ—ಸ್ಥಾವರವಾಗಲಿ ಜಂಗಮವಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಬಾಳೆಕಂಬದ ಸಾರರಹಿತ ಪಿಥಿನಂತೆ ನಿಸ್ಸಾರವೂ, ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಂತೆ ಚಂಚಲವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 6

धर्मो माता पिता धर्मो धर्मो बन्धुः सुहृत्तथा । आधारः सर्वभूतानां त्रैलोक्ये सचराचरे

ಧರ್ಮವೇ ತಾಯಿ, ಧರ್ಮವೇ ತಂದೆ; ಧರ್ಮವೇ ಬಂಧು ಹಾಗೂ ಸತ್ಯಸುಹೃದನು. ಚರಾಚರ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಆಧಾರ.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा तु ते सर्वे लोकपालाः कृतक्षणाः । तपस्ते चक्रुरतुलं मारुताहारतत्पराः

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು ಆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲರು ದೃಢನಿಶ್ಚಯರಾದರು. ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅವರು ಅತುಲ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 8

ततस्तुष्टो महादेवः कृतस्यार्द्धे गते तदा । अनुरूपेण राजेन्द्र युगस्य परमेश्वरः

ಆಮೇಲೆ, ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಕೃತಯುಗದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಕಳೆದಾಗ ಯುಗದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

Verse 9

वरेण छन्दयामास लोकपालान्महाबलान् । यो यमिच्छति कामं वै तं तं तस्य ददाम्यहम्

ಅವನು ವರದಿಂದ ಆ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಬಯಸುವರೋ, ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.”

Verse 10

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोकपाला जगद्धिताः । वरदं प्रार्थयामासुर्देवं वरमनुत्तमम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗದ್ಹಿತಪರರಾದ ಲೋಕಪಾಲರು, ವರದನಾದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಅನುತ್ಕೃಷ್ಟ ವರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.

Verse 11

कुबेर उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । यक्षाणामीश्वरश्चाहं भवामि धनदस्त्विति

ಕುಬೇರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಯಕ್ಷರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಲಿ ಮತ್ತು ‘ಧನದ’ (ಧನದಾತ) ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಲಿ.

Verse 12

ततः प्रोवाच देवेशं यमः संयमने रतः । तत्र प्रधानो भगवान् भवेयं सर्वजन्तुषु

ನಂತರ ಸಂಯಮ-ಶಾಸನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಯಮನು ದೇವೇಶನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಳಗೆ ನಾನು ಪ್ರಧಾನ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಲಿ.

Verse 13

वरुणोऽनन्तरं प्राह प्रणम्य तु महेश्वरम् । क्रीडेयं वारुणे लोके यादोगणसमन्वितः

ಅನಂತರ ವರుణನು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ವಾರುಣ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜಲಚರಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಕ್ರೀಡಿಸಲಿ.

Verse 14

जगादाशु ततो वायुः प्रणम्य तु महेश्वरम् । व्यापकत्वं त्रिलोकेषु प्रार्थयामास भारत

ನಂತರ ವಾಯುವು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಾರತ! ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆ.

Verse 15

तेषां यदीप्सितं काममुमया सह शङ्करः । सर्वेषां लोकपालानः दत्त्वा चादर्शनं गतः

ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರಿಗೂ ಅವರ ಅಭೀಷ್ಟ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು.

Verse 16

गते महेश्वरे देवे यथास्थानं तु ते स्थिताः । स्थापना च कृता सर्वैः स्वनाम्नैव पृथक्पृथक्

ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿರ್ಗಮಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತನ್ನ ಸ್ವನಾಮದಿಂದಲೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪನೆ (ಪೀಠ/ಆಲಯ) ಮಾಡಿದರು.

Verse 17

कुबेरश्च कुबेरेशं यमश्चैव यमेश्वरम् । वरुणो वरुणेशं तु वातो वातेश्वरं नृप

ಓ ನೃಪಾ! ಕುಬೇರನು ಕುಬೇರೇಶನನ್ನು, ಯಮನು ಯಮೇಶ್ವರನನ್ನು, ವರುಣನು ವರುಣೇಶನನ್ನು, ವಾತನು (ವಾಯು) ವಾತೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 18

तर्पणं विदधुः सर्वे मन्त्रैश्च विविधैः शुभैः । सर्वे सर्वेश्वरं देव पूजयित्वा यथाविधि

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿವಿಧ ಶುಭಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ತರ್ಪಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವ ಸರ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ (ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು)।

Verse 19

आह्वयामासुस्तान् विप्रान्सर्वे सर्वेश्वरा इव । क्षान्तदान्तजितक्रोधान्सर्वभूताभयप्रदान्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸರ್ವೇಶ್ವರರೇ ಎಂಬಂತೆ ಆ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು—ಕ್ಷಮಾಶೀಲರು, ದಮನಶೀಲರು, ಕ್ರೋಧಜಿತರು, ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಅಭಯಪ್ರದರು।

Verse 20

वेदविद्याव्रतस्नातान् सर्वशास्त्रविशारदान् । ऋग्यजुःसामसंयुक्तांस्तथाथर्वविभूषितान्

ಅವರು ವೇದವಿದ್ಯೆ ಹಾಗೂ ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತರು, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು—ಋಗ್, ಯಜುಃ, ಸಾಮಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತರು, ಹಾಗೆಯೇ ಅಥರ್ವವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು.

Verse 21

चातुर्विध्यं तु सर्वेषां दानं दास्याम गृह्णत । एवमुक्त्वा तु सर्वेषां विप्राणां दानमुत्तमम्

“ನಾವು ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೆ ಚತುರ್ವಿಧ ದಾನವನ್ನು ನೀಡುವೆವು—ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ।” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಪರಮೋತ್ತಮ ದಾನಕರ್ಮವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 22

तत्र स्थाने ददुस्तेषां भूमिदानमनुत्तमम् । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी

ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಭೂಮಿದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು—ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಇರುವವರೆಗೆ, ಭೂಮಿ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ।

Verse 23

तावद्दानं तु युष्माकं परिपन्थी न कश्चन । राजा वा राजतुल्यो वा लोकपालैरनुत्तमम्

ನಿಮ್ಮ ದಾನವು ಅಕ್ಷುಣ್ಣವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಾರರು—ರಾಜನಾಗಲಿ, ರಾಜಸಮಾನನಾಗಲಿ, ಲೋಕಪಾಲರಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮರಾದವರಾಗಲಿ.

Verse 24

दत्तं लोपयते मूढः श्रूयतां तस्य यो विधिः । शोषयेद्धनदो वित्तं तस्य पापस्य भारत

ಕೊಟ್ಟ ದಾನವನ್ನು ಲೋಪಗೊಳಿಸುವ ಮೂಢನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ಪಾಪಿಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಧನದ ಕುಬೇರನು ಒಣಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

शरीरं वरुणो देवः संततीं श्वसनस्तथा । आयुर्नयति तस्याशु यमः संयमनो महान्

ವರುಣದೇವನು ಅವನ ದೇಹಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಶ್ವಸನನಾದ ವಾಯು ಅವನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಮಹಾ ಸಂಯಮನ ಯಮನು ಅವನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

निःशेषं भस्मसात्कृत्वा हुतभुग्याति भारत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । भक्तिः कार्या नृपैः सर्वैरिच्छद्भिः श्रेय आत्मनः

ಹೇ ಭಾರತ! ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಸ್ಮಮಾಡಿ ಹುತಭುಕ್ ಆದ ಅಗ್ನಿ ಅವನನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಗೌರವ-ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 27

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं भृत्याः पर्णा मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्मान्मूलं यत्नतो रक्षणीयं मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

ರಾಜನು ವೃಕ್ಷ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅದರ ಮೂಲ; ಭೃತ್ಯರು ಅದರ ಎಲೆಗಳು; ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೂಲವನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಮೂಲ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಶವಿಲ್ಲ.

Verse 28

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चावमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವನು ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

ತಾನೇ ನೀಡಿದದ್ದಾಗಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನೀಡಿದದ್ದಾಗಲಿ—ಆ ವಸುಂಧರಾ (ದಾನಭೂಮಿ) ಕಾಪಾಡಲೇಬೇಕು. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಭೂಮಿ ಇರುತ್ತದೋ, ಅವರಿಗೆ ಆಗಲೇ ಅದರ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 30

देवताज्ञामनुस्मृत्य राजानो येऽपि तां नृप । पालयिष्यन्ति सततं तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ಹೇ ನೃಪ! ದೇವತೆಗಳ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ (ಭೂಮಿದಾನವನ್ನು) ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜರಿಗೆ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ದಲ್ಲಿ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 31

स्वदत्ता परदत्ता वा यत्नाद्रक्ष्या युधिष्ठिर । मही महीक्षिता नित्यं दानाच्छ्रेयोऽनुपालनम्

ತಾನೇ ದತ್ತವಾದರೂ ಪರದತ್ತವಾದರೂ—ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ. ರಾಜರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ದಾನಕ್ಕಿಂತ ದಾನದ ಪಾಲನೆ-ರಕ್ಷಣೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 32

आयुर्यशो बलं वित्तं संततिश्चाक्षया नृप । तेषां भविष्यते नूनं ये प्रजापालने रताः

ದೀರ್ಘಾಯು, ಯಶಸ್ಸು, ಬಲ, ಧನ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಸಂತತಿ—ಹೇ ನೃಪ! ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾದವರಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 33

एवमुक्त्वा तु तान् सर्वांल्लोकपालान् द्विजोत्तमान् । पूजयित्वा विधानेन प्रणिपत्य व्यसर्जयन्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 34

गतेषु विप्रमुख्येषु स्नात्वा हुतहुताशनाः । लोकपालाः क्षुधाविष्टाः पर्यटन्भैक्षमात्मनः

ವಿಪ್ರಮಖ್ಯರು ತೆರಳಿದ ನಂತರ ಲೋಕಪಾಲರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಆದರೂ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆದರು.

Verse 35

अस्थिचर्मावशेषाङ्गाः कपालोद्धृतपाणयः । अलब्धग्रासमर्द्धार्धं निर्ययुर्नगराद्बहिः

ಎಲುಬು-ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಪಾಲಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು—ಅರ್ಧಗ್ರಾಸವೂ ಸಿಗದೆ—ಅವರು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 36

शापं दत्त्वा तदा क्रोधाद्ब्राह्मणाय युधिष्ठिर । दरिद्राः सततं मूर्खा भवेयुश्च ययुर्गृहान्

ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಅವರು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಶಾಪವಿಟ್ಟು—“ನೀನು ಸದಾ ದರಿದ್ರನಾಗಿಯೂ ಸದಾ ಮೂಢನಾಗಿಯೂ ಇರಲಿ” ಎಂದರು; ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 37

तदाप्रभृति ते सर्वे ब्राह्मणा धनवर्जिताः । शापदोषेण कौबेर्यां संजाता दुःखभाजनाः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಧನವಿಲ್ಲದವರಾದರು; ಶಾಪದೋಷದಿಂದ ಕುಬೇರನ ಅಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ದುಃಖಪಾತ್ರರಾದರು.

Verse 38

न धनं पैतृकं पुत्रैर्न पिता पुत्रपौत्रिकम् । भुञ्जते सकलं कालमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“ಪುತ್ರರು ಪೈತೃಕ ಧನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯೂ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರ ಧನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸರ್ವಕಾಲವೂ ಹೀಗೆಯೇ”—ಎಂದು ಶಂಕರ (ಶಿವ) ಹೇಳಿದರು.

Verse 39

कुबेरेशे नरः स्नात्वा यस्तु पूजयते शिवम् । गन्धधूपनमस्कारैः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಕುಬೇರೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಗಂಧ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗದ ಸಮಾನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

यमतीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पश्यति यमेश्वरम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत सप्तजन्मान्तरार्जितैः

ಯಮತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಯಮೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

पूर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा तु पितृतर्पणम् । यः करोति तिलैः स्नानं तस्य पुण्यफलं शृणु

ಪೌರ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ತಿಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಿತೃತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 42

सुतृप्तास्तेन तोयेन पितरश्च पितामहाः । स्वर्गस्था द्वादशाब्दानि क्रीडन्ति प्रपितामहाः

ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥ ಪ್ರಪಿತಾಮಹರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 43

वरुणेशे नरः स्नात्वा ह्यर्चयित्वा महेश्वरम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

ವರುಣೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದವನು ವಾಜಪೇಯ ಯಜ್ಞದ ಸಮೃದ್ಧ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

मृतां कालेन महता लोके यत्र जलेश्वरः । स गच्छेत्तत्र यानेन गीयमानोऽप्सरोगणैः

ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಜಲೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ದಿವ್ಯವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳು ಅವನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 45

वातेश्वरे नरः स्नात्वा सम्पूज्य च महेश्वरम् । जायते कृतकृत्योऽसौ लोकपालानवेक्षयन्

ವಾತೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 46

किं तस्य बहुभिर्यज्ञैर्दानैर्वा बहुदक्षिणैः । स्नात्वा चतुष्टये लोके अवाप्तं जन्मनः फलम्

ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳೋ, ಬಹುದಕ್ಷಿಣೆಯ ದಾನಗಳೋ ಏಕೆ? ಚತುಷ್ಟಯ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಮಾನವಜನ್ಮದ ನಿಜ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 47

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । नित्यं वसन्ति कौरिल्यां लोकपालान्निमन्त्र्य ये

ಅವರು ಧನ್ಯರು, ಅವರು ಮಹಾತ್ಮರು; ಅವರ ಜನ್ಮ ಸುಜೀವಿತ—ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಕೌರಿಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸಿಸುವವರು.

Verse 48

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यमायुर्विवर्धनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ಈ ವೃತ್ತಾಂತವು ಪುಣ್ಯಕರ, ಪಾಪಹರ, ಮಂಗಳಕರ ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವರ್ಧಕ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.