Adhyaya 132

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ‘ವಾರಾಹ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಹರ.

Verse 2

तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः

ಅಲ್ಲಿ ಜಗದ್ದಾತ ದೇವರು ವಾರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಸಂಸಾರಾರ್ಣವದಿಂದ ತಾರಿಸುವವನು.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಧರಣೀಧರ (ವಾರಾಹ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ವಿಶಿಷ್ಟ ಗಂಧ-ಮಾಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ‘ಜಯ’ ಮೊದಲಾದ ಮಂಗಳಘೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ—

Verse 4

उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः

ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಪರನಾಗಿ (ಮಾನವನು) ವೃಷಲರು, ಪಾಪಕರ್ಮಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅಂಧಪಿಶಾಚಿಗಳಂತಹ ತಾಮಸಿಕ ಸಂಗವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 5

आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्

ಸಂಭಾಷಣೆ, ದೇಹಸ್ಪರ್ಶ, ಜೊತೆಯ ಉಸಿರಾಟ ಮತ್ತು ಸಹಭೋಜನದಿಂದ ಪಾಪವು ಸೋಂಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂಥವರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು.

Verse 6

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಭಾರತ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಥಾಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 7

प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः

ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು ಅಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಗುರುವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु

ಹಾವುಗಳು ಸುಪರ್ಣನಾದ ಗರುಡನನ್ನು ಕಂಡು ಭಯಂಕರ ವಿಷ ಮತ್ತು ಉಗ್ರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ, ವರಾಹರೂಪಧಾರಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಮುಖದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 9

नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅಂಧಕಾರ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಧರಾಧರನ (ವಿಷ್ಣುವಿನ) ಮುಖದರ್ಶನದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ತರ ಪಾಪಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 10

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

ಜನಾರ್ದನನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳೇನು ಬೇಕು? “ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ” ಎಂಬ ಮಂತ್ರವು ಸರ್ವಾರ್ಥಸಾಧಕ.

Verse 11

एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय

ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದೇ ಪ್ರಣಾಮವೂ ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧಗಳ ಅವಭೃತಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಮಾಡಿದವನು ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕೃಷ್ಣಪ್ರಣಾಮಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 12

ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ನಾರಾಯಣರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ,

Verse 13

ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्

ಅವರು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ನಿರ್ಮಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಕ್ಷರ-ಅಕ್ಷರ ಎರಡರಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾದುದೇ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದ.

Verse 132

अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ”—ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯ-ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಗುರುತು.