Adhyaya 127
ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ರೇವಾಖಂಡದ ಯಾತ್ರಾ-ಉಪದೇಶ ಭಾಗವಾಗಿ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ರಾಜನಿಗೆ—ಅನುತ್ತಮವಾದ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವಾದ ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗು ಎಂದು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಷದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸಿ, ಆ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಿಲ್ಬಿಷ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ಆಚಾರ-ಅಶುದ್ಧಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಕನ್ಯಾದಾನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅಗ್ನೀಷ್ಟೋಮ, ಅತಿರಾತ್ರ ಮೊದಲಾದ ಸೋಮಯಾಗಗಳ ಫಲದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಅನೇಕ ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವೆಂದು ಫಲಶ್ರುತಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದಾತನ ಪುಣ್ಯವು ವಂಶಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂತಾನದ ನಿರಂತರತೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ (ಕೇಶಸಂಖ್ಯೆಯ ಉಪಮೆಯಿಂದ) ದಾತನು ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶೈವಭಾವದಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರಂತರತೆ, ದಾನಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಒಂದಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಅನಂತರ ಅನುತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम
ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ವತಃ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು (ವಿವಾಹಾರ್ಥ) ದಾನಮಾಡುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು, ಹೇ ನರೋತ್ತಮ।
Verse 3
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्
ಯಥಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಪುರುಷನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಹಾಗೂ ಅತಿರಾತ್ರ ಯಾಗಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತೆ ನೂರರ ಮೇಲೆ ನೂರುಪಟ್ಟು ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 4
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्
ಆಕೆಯ ಪುತ್ರ-ಪ್ರಪೌತ್ರರು ದೇಹದ ರೋಮಗಳಷ್ಟು ಅಸಂಖ್ಯರಾಗಿರುವ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ, ದಾತನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 127
। अध्याय
ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯಸಮಾಪ್ತಿ.