Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನಂತರ ‘ಅಯೋನಿಜ’ ಎಂಬ ಪರಮ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಯೋನಿಜನ್ಮದ ಸಂಕಟವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಈಶ್ವರನಾದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಿ— “ಹೇ ಅಯೋನಿಜ ಮಹಾದೇವ! ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರ…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

ಅದೇ ರೀತಿ, ಹೇ ದೇವಾ! ಜನ್ಮ-ಯೋನಿಯ ಸಂಕಟದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡು. ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿ ಮತ್ತು ಧೂಪ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

ಆ ದೇವನಿಗಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಿಂಗ-ಪೂರಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಸಿಕ್ಥ ಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟು (ವರ್ಷ) ದೇವದೇವನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

ಅಯೋನಿಜ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಸುಗಂಧಜಲದಿಂದ, ಅಥವಾ ಜೇನು, ಹಾಲು, ಮೊಸರಿನಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಅಪಾರ ಶ್ರೀಮಂಗಳವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿ ಅಥವಾ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

ಮನೋಹರವಾದ ಶಿವಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವರು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ಅವರು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

ಹೇ ಭಾರತ! ಯಾರು ಆ ದೇವನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸದಾ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಾನೋ—

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

ಆ ಆಚರಣೆಯ ಫಲವು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು—ದೇವದೇವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಲಭಿಸಿದದ್ದು—ಅದನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

ಹೇ ಅಯೋನಿಜ ಮಹಾದೇವ! ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಶರ್ವಾ, ಜನ್ಮದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಯೋನಿಸಂಕಟದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು।

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

ಕಂಠವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳೇನು ಬೇಕು? ದೇವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ?

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

ಯಾರು ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಮಂತ್ರಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡರೋ, ಅವರಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ತ ಅಧ್ಯಯನ, ಸಮಸ್ತ ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದವು.

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

ದ್ವಿಜನೇ! ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೊರೆಯದ ಫಲವು, ಷಡಕ್ಷರ (ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ) ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶೈವಯೋಗಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿದಷ್ಟೇ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ, ದಾಂತರೂ ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಗಳೂ ಆದ ಆ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಅದರ ಫಲವು ಹಿಂದಿನದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

ಯತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆ ಭಿಕ್ಷೆ ಮೇರೂಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಸಮಾನ, ಆ ನೀರು ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಉಪಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 126

। अध्याय

॥ ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯಃ ಸಮಾಪ್ತಃ ॥