Adhyaya 125

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रवितीर्थमनुत्तमम् । यत्र देवः सहस्रांशुस्तपस्तप्त्वा दिवं गतः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ! ನಂತರ ಅನುತ್ತಮ ರವಿತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಾಂಶು ದೇವ (ಸೂರ್ಯ) ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ದಿವ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता सर्वदेवनमस्कृतः । तपस्तपति देवेशस्तापसो भास्करो रविः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಜಗದ್ಧಾತನೂ, ಸರ್ವ ದೇವರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನೂ ಆದ ದೇವೇಶ ರವಿ-ಭಾಸ್ಕರನು ತಾಪಸನಂತೆ ತಪಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

Verse 3

आराध्यः सर्वभूतानां सर्वदेवैश्च पूजितः । प्रत्यक्षो दृश्यते लोके सृष्टिसंहारकारकः

ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆರಾಧ್ಯನು, ಸರ್ವ ದೇವರಿಂದ ಪೂಜಿತನು; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ—ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರದ ಕರ್ತನು.

Verse 4

आदित्यत्वं कथं प्राप्तः कथं भास्कर उच्यते । सर्वमेतत्समासेन कथयस्व ममानघ

ಅವನು ಆದಿತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಅವನನ್ನು ಭಾಸ್ಕರನೆಂದು ಏಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ? ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । महाप्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं सम्प्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಹತ್ತರವಾದುದು. ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

आसीदिदं तमोभूतमप्रज्ञातमलक्षणम् । अप्रतर्क्यमविज्ञेयं प्रसुप्तमिव सर्वतः

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಇದು (ವಿಶ್ವ) ತಮೋಮಯವಾಗಿತ್ತು—ಅಪ್ರಕಟ, ಅಜ್ಞಾತ, ಲಕ್ಷಣರಹಿತ; ತರ್ಕಾತೀತ, ಅವಿಜ್ಞೇಯ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿದ್ರಿಸಿದಂತಿತ್ತು.

Verse 7

ततस्तेजश्च दिव्यं च तप्तपिण्डमनुत्तमम् । आकाशात्तु यथैवोल्का सृष्टिहेतोरधोमुखी

ಅನಂತರ ದಿವ್ಯವೂ ಅನುತ್ತಮವೂ ಆದ ದಹಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪಿಂಡವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಉಲ್ಕೆಯು ಸೃಷ್ಟಿಹೇತುವಾಗಿ ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಬೀಳುವಂತೆ।

Verse 8

तत्तेजसोऽन्तः पुरुषः संजातः सर्वभूषितः । स शिवोऽपाणिपादश्च येन सर्वमिदं ततम्

ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಸರ್ವಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು. ಅವನೇ ಶಿವನು—ಅಪಾಣಿಪಾದನು—ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 9

तस्योत्पन्नस्य भूतस्य तेजो रूपस्य भारत । पश्चात्प्रजापतिर्भूयः कालः कालान्तरेण वै

ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ತೇಜೋರೂಪ ಭೂತವು ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಪುನಃ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕಾಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

Verse 10

अग्निर्जातः स भूतानां मनुष्यासुररक्षसाम् । सर्वदेवाधिदेवश्च आदित्यस्तेन चोच्यते

ಅವನು ಸರ್ವ ಭೂತಗಳಿಗೆ—ಮನುಷ್ಯರು, ಅಸುರರು, ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ—ಅಗ್ನಿಯಾಗಿ ಆದನು; ಮತ್ತು ಸರ್ವದೇವಾಧಿದೇವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ‘ಆದಿತ್ಯ’ (ಸೂರ್ಯ) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 11

आदौ तस्य नमस्कारोऽन्येषां च तदनन्तरम् । क्रियते दैवतैः सर्वैस्तेन सर्वैर्महर्षिभिः

ಮೊದಲು ಅವನಿಗೇ ನಮಸ್ಕಾರ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಇತರರಿಗೆ; ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳೂ ಹಾಗೂ ಸರ್ವ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

तिस्रः सन्ध्यास्त्रयो देवाः सांनिध्याः सूर्यमण्डले । नमस्कृतेन सूर्येण सर्वे देवा नमस्कृताः

ಮೂರು ಸಂಧ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೂರು ದೇವರುಗಳು ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಾದಂತೇ.

Verse 13

न दिवा न भवेद्रात्रिः षण्मासा दक्षिणायनम् । अयनं चोत्तरं चापि भास्करेण विना नृप

ಓ ನೃಪನೇ! ಭಾಸ್ಕರನಿಲ್ಲದೆ ಹಗಲು ಇಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ; ದಕ್ಷಿಣಾಯನದ ಆರು ತಿಂಗಳ ಗತಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಉತ್ತರಾಯನವೂ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಇರದು.

Verse 14

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । न वर्तते विना सूर्यं तेन पूज्यतमो रविः

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ದೇವತಾರ್ಚನೆ—ಇವು ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ರವಿ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 15

शब्दगाः श्रुतिमुख्याश्च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । प्रत्यक्षो भगवान्देवो दृश्यते लोकपावनः

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರು ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದರೂಪವಾಗಿ ಮುಖ್ಯರೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ಆದರೆ ಲೋಕಪಾವನನಾದ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

उत्पत्तिः प्रलयस्थानं निधानं बीजमव्ययम् । हेतुरेको जगन्नाथो नान्यो विद्येत भास्करात्

ಅವನೇ ಉತ್ಪತ್ತಿಯ ಮೂಲ, ಪ್ರಳಯದ ಸ್ಥಾನ, ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯ ಬೀಜ; ಏಕೈಕ ಕಾರಣ, ಜಗನ್ನಾಥ—ಭಾಸ್ಕರನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

Verse 17

एवमात्मभवं कृत्वा जगत्स्थावरजङ्गमम् । लोकानां तु हितार्थाय स्थापयेद्धर्मपद्धतिम्

ಈ ರೀತಿ ಸ್ವಾತ್ಮದಿಂದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 18

नर्मदातटमाश्रित्य स्थापयित्वात्मनस्तनुम् । सहस्रांशुं निधिं धाम्नां जगामाकाशमव्ययम्

ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ಧಾಮಗಳ ನಿಧಿಯಾದ ಸಹಸ್ರಾಂಶು (ಸೂರ್ಯ) ಅವ್ಯಯ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सहस्रकिरणं देवं नाममन्त्रविधानतः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದಿವ್ಯ ನಾಮ-ಮಂತ್ರ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ದೇವನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

तेन तप्तं हुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । तेन सम्यग्विधानेन सम्प्राप्तं परमं पदम्

ಆ (ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆ)ಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಫಲ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳೂ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ; ಆ ಸಮ್ಯಗ್ವಿಧಾನದಿಂದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा ये नर्मदातोये देवं पश्यन्ति भास्करम्

ಧನ್ಯರು ಆ ಮಹಾತ್ಮರು; ಅವರ ಜನ್ಮ ಸುಜೀವಿತವೂ ಸಾರ್ಥಕವೂ ಆಗಿದೆ—ನರ್ಮದಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವ ಭಾಸ್ಕರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವರು।

Verse 22

तथा देवस्य राजेन्द्र ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् । अनन्यभक्त्या सततं त्रिरक्षरसमन्विताः

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ದೇವರ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ಅನನ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ತ್ರ್ಯಕ್ಷರಮಂತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ ಮಾಡುವವರು ಪಾವನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

तेन पूतशरीरास्ते मन्त्रेण गतपातकाः । यत्पुण्यं च भवेत्तेषां तदिहैकमनाः शृणु

ಆ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಅವರ ದೇಹಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅವರ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ। ಈಗ ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು—ಇಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು।

Verse 24

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । प्रदक्षिणीकृता सर्वा पृथिवी नात्र संशयः

ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸಮುದ್ರಗಳು-ಗುಹೆಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು-ಕಾಡುಗಳು-ಉಪವನಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯೇ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 25

मन्त्रमूलमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तेन मन्त्रविहीनं तु कार्यं लोके न सिध्यति

ಚರಾಚರಗಳೊಡನೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಮಂತ್ರವೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗದು।

Verse 26

यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । कार्यार्थं नैव सिध्येत तथा कर्म ह्यमन्त्रकम्

ಮರದ ಆನೆ ಅಥವಾ ಚರ್ಮದ ಜಿಂಕೆ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಅಸಮರ್ಥವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರರಹಿತ ಕರ್ಮವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗದು।

Verse 27

भस्महुतं पार्थ यथा तोयविवर्जितम् । निष्फलं जायते दानं तथा मन्त्रविवर्जितम्

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ಹೇಗೆ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದ ದಾನವೂ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 28

काष्ठपाषाणलोष्टेषु मृन्मयेषु विशेषतः । मन्त्रेण लोके पूजां तु कुर्वन्ति न ह्यमन्त्रतः

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮರ, ಕಲ್ಲು, ಮಣ್ಣುಗಡ್ಡೆ ಹಾಗೂ ಮಣ್ಣಿನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಕದ ಜನರು ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅಮಂತ್ರವಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 29

द्वादशाब्दान्नमस्काराद्भक्त्या यल्लभते फलम् । मन्त्रयुक्तनमस्कारात्सकृत्तल्लभते फलम्

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲ, ಮಂತ್ರಯುಕ್ತ ಒಂದೇ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದಲೂ ಅದೇ ಫಲವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 30

संक्रान्तौ च व्यतीपाते अयने विषुवे तथा । नर्मदाया जले स्नात्वा यस्तु पूजयते रविम्

ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ವ್ಯತೀಪಾತ, ಅಯನ ಹಾಗೂ ವಿಷುವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನರ್ಮದಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು…

Verse 31

द्वादशाब्देन यत्पापमज्ञानज्ञानसंचितम् । तत्क्षणान्नश्यते सर्वं वह्निना तु तुषं यथा

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೋ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇಲೋ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪಳ ಸುಡುವಂತೆ।

Verse 32

चन्द्रसूर्यग्रहे स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्रादित्यमुखं दृष्ट्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ಚಂದ್ರ ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಉಪವಾಸದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಹೊಂದಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನ ಮುಖದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

माघमासे तु सम्प्राप्ते सप्तम्यां नृपसत्तम । सोपवासो जितक्रोध उषित्वा सूर्यमन्दिरे

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಮಾಘಮಾಸ ಬಂದಾಗ ಸಪ್ತಮಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಸೂರ್ಯಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 34

प्रातः स्नात्वा विधानेन ददात्यर्घं दिवाकरे । विधिना मन्त्रयुक्तेन स लभेत्पुण्यमुत्तमम्

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರಯುಕ್ತ ವಿಧಾನದಿಂದ ದಿವಾಕರನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

पितृदेवमनुष्याणां कृत्वा ह्युदकतर्पणम् । मन्दिरे देवदेवस्य ततः पूजां समाचरेत्

ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗಾಗಿ ಉದಕತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದೇವಾಧಿದೇವನ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 36

गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपनैवेद्यशोभनैः । पूजयित्वा जगन्नाथं ततो मन्त्रमुदीरयेत्

ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 37

विष्णुः शक्रो यमो धाता मित्रोऽथ वरुणस्तथा । विवस्वान्सविता पूषा चण्डांशुर्भर्ग एव च

‘ವಿಷ್ಣು, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಯಮ, ಧಾತೃ, ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವರುಣ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಸ್ವಾನ್, ಸವಿತೃ, ಪೂಷನ್, ಚಂಡಾಂಶು ಮತ್ತು ಭರ್ಗ’—

Verse 38

इति द्वादशनामानि जपन्कृत्वा प्रदक्षिणाम् । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

ಹೀಗೆ ಈ ಹನ್ನೆರಡು ನಾಮಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರೆ—ಓ ಪಾರ್ಥ, ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು; ಇದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು.

Verse 39

दरिद्रो व्याधितो मूको बधिरो जड एव च । न भवेत्सप्त जन्मानि इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—“ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ದರಿದ್ರ, ರೋಗಿ, ಮೂಕ, ಬಧಿರ ಅಥವಾ ಜಡಬುದ್ಧಿಯವನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 40

एवं ज्ञात्वा विधानेन जपन्मन्त्रं विचक्षणः । आराधयेद्रविं भक्त्या य इच्छेत्पुण्यमुत्तमम्

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವ ವಿವೇಕಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 41

मन्त्रहीनां तु यः कुर्याद्भक्तिं देवस्य भारत । स विडम्बति चात्मानं पशुकीटपतङ्गवत्

ಆದರೆ ಓ ಭಾರತ, ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೇವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಪಶು, ಕೀಟ ಅಥವಾ ಪತಂಗದಂತೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजते देहमुत्तमम् । स गतस्तत्र देवैस्तु पूज्यमानो महर्षिभिः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಉತ್ತಮ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತರಾಗಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ವಂದಿತರಾಗಿ ಆ ದಿವ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

स्वेच्छया सुचिरं कालमिह लोके नृपो भवेत्

ಅವನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

पुत्रपौत्रसमायुक्तो हस्त्यश्वरथसङ्कुलः । दासीदासशतोपेतो जायते विपुले कुले

ಅವನು ಪುತ್ರಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ರಥಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ನೂರಾರು ದಾಸಿ-ದಾಸರೊಂದಿಗೆ, ಮಹತ್ತಾದ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 125

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತಿ—ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು।