Adhyaya 122

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं तीर्थं मृत्युविनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು: ಎಲೈ ರಾಜನೇ! ನಂತರ ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ, ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ 'ಕೋಹನಸ್ವ' ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

पुरा तत्र द्विजः कश्चिद्वेदवेदाङ्गपारगः । पत्नीपुत्रसुहृद्वर्गैः स्वकर्मनिरतोऽवसत्

ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ವೇದ ಮತ್ತು ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । ब्राह्मणस्य तु यत्कर्म उत्पत्तिः क्षत्रियस्य तु । वैश्यस्यापि च शूद्रस्य तत्सर्वं कथयस्व मे

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು— ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕರ್ಮ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮ, ಹಾಗೆಯೇ ವೈಶ್ಯ ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ— ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

धर्मस्यार्हस्य कामस्य मोक्षस्य च परं विधिम् । निखिलं ज्ञातुमिच्छामि नान्यो वेत्ता मतिर्मम

ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಮ ವಿಧಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಜ್ಞಾತನಿಲ್ಲ।

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । उत्पत्तिकारणं ब्रह्मा देवदेवः प्रकीर्तितः । प्रथमं सर्वभूतानां चराचरजगद्गुरुः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು— ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರಣನೆಂದು ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವದೇವನೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳಿಗೆ ಅವನೇ ಆದಿಗುರು।

Verse 6

द्विजातयो मुखाज्जाताः क्षत्रिया बाहुयन्त्रतः । ऊरुप्रदेशाद्वैश्यास्तु शूद्राः पादेष्वथाभवन्

ದ್ವಿಜರು ಮುಖದಿಂದ ಜನಿಸಿದರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಭುಜಗಳಿಂದ; ಊರುಪ್ರದೇಶದಿಂದ ವೈಶ್ಯರು, ಪಾದಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರು ಉದ್ಭವಿಸಿದರು।

Verse 7

ततस्त्वन्ये पृथग्वर्णाः पृथग्धर्मान् समाचरन् । पर्यायेण समुत्पन्ना ह्यनुलोमविलोमतः

ಅನಂತರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವರ್ಣಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಿಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು; ಅವು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅನುಲೋಮ ಮತ್ತು ವಿಲೋಮ ಸಂಯೋಗಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿದವು।

Verse 8

तेषां धर्मं प्रवक्ष्यामि श्रुतिस्मृत्यर्थचोदितम् । येन सम्यक्कृतेनैव सर्वे यान्ति परां गतिम्

ಶ್ರುತಿ‑ಸ್ಮೃತಿಗಳ ಭಾವಾರ್ಥದಿಂದ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

गतिर्ध्यानं विना भक्तैर्ब्राह्मणैः प्राप्यते नृप । अध्यापयन्यतो वेदान्वेदं वापि यथाविधि

ಹೇ ನೃಪ! ಭಕ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧ್ಯಾನವಿಲ್ಲದೆ ಉನ್ನತ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯರು; ಅವರು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವೇದಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದರಿಂದ, ಅಥವಾ ತಾವೇ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ (ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ).

Verse 10

कुलजां रूपसम्पन्नां सर्वलक्षणलक्षिताम् । उद्वाहयेत्ततः पत्नीं गुरुणानुमते तदा

ನಂತರ ಗುರುವಿನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ, ಸತ್ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ರೂಪಸಂಪನ್ನಳಾದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 11

ततः स्मार्तं विवाहाग्निं श्रौतं वा पूजयेत्क्रमात् । प्रतिग्रहधनो भूत्वा दम्भलोभविवर्जितः

ನಂತರ ಅವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಮಾರ್ತ ವಿಧಿಯ ವಿವಾಹಾಗ್ನಿಯನ್ನು, ಅಥವಾ ಶ್ರೌತಾಗ್ನಿಯನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಪ್ರತಿಗ್ರಹದಿಂದ ಬಂದ ಧನದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರೂ ದಂಭ‑ಲೋಭಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 12

पञ्चयज्ञविधानानि कारयेद्वै यथाविधि । वनं गच्छेत्ततः पश्चाद्द्वितीयाश्रमसेवनात्

ಅವನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಗಳ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ದ್ವಿತೀಯಾಶ್ರಮವಾದ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಬೇಕು.

Verse 13

पुत्रेषु भार्यां निक्षिप्य सर्वसङ्गविवर्जितः । इष्टांल्लोकानवाप्नोति न चेह जायते पुनः

ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪುತ್ರರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಸರ್ವಸಂಗತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವನು ಇಷ್ಟಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 14

क्षत्रियस्तु स्थितो राज्ये पालयित्वा वसुंधराम् । शश्वद्धर्ममनाश्चैव प्राप्नोति परमां गतिम्

ಆದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಪಾಲಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

वैश्यधर्मो न सन्देहः कृषिगोरक्षणे रतः । सत्यशौचसमोपेतो गच्छते स्वर्गमुत्तमम्

ವೈಶ್ಯಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಗೋಸಂರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವುದು; ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶೌಚದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಉತ್ತಮ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

न शूद्रस्य पृथग्धर्मो विहितः परमेष्ठिना । न मन्त्रो न च संस्कारो न विद्यापरिसेवनम्

ಶೂದ್ರನಿಗೆ ಪರಮೇಷ್ಠಿಯು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿಧಿಸಿಲ್ಲ; ವೇದಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರಣೆಯಿಲ್ಲ, ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 17

न शब्दविद्यासमयो देवताभ्यर्चनानि च । यथा जातेन सततं वर्तितव्यमहर्निशम्

ಶಬ್ದವಿದ್ಯೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಭವಿಲ್ಲ, (ವೈದಿಕ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ) ದೇವತಾರ್ಚನೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ಜನಿಸಿದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.

Verse 18

स धर्मः सर्ववर्णानां पुरा सृष्टः स्वयम्भुवा । मन्त्रसंस्कारसम्पन्नास्त्रयो वर्णा द्विजातयः

ಸರ್ವ ವರ್ಣಗಳ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭುವು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಮಂತ್ರ-ಸಂಸ್ಕಾರಸಂಪನ್ನರಾದ ಮೂರು ವರ್ಣಗಳು ‘ದ್ವಿಜ’ರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

तेषां मतमनादृत्य यदि वर्तेत कामतः । स मृतो जायते श्वा वै गतिरूर्ध्वा न विद्यते

ಅವರ ನಿಯಮವನ್ನು ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇವಲ ಕಾಮವಶವಾಗಿ ನಡೆಯುವವನು ಮರಣಾನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಯಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಊರ್ಧ್ವಗತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 20

न तेषां प्रेषणं नित्यं तेषां मतमनुस्मरन् । यशोभागी स्वधर्मस्थः स्वर्गभागी स जायते

ಅವರಿಂದ ಸದಾ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಅವರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದವನು ಕೀರ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗಫಲದ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

एवं गुणगणाकीर्णोऽवसद्विप्रः स भारत । हनस्वेति हनस्वेति शृणोति वाक्यमीदृशम्

ಓ ಭಾರತ! ಹೀಗೆ ಗುಣಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ‘ಹೊಡೆ! ಹೊಡೆ!’ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

ततो निरीक्षते चोर्ध्वमधश्चैव दिशो दश । वेपमानः स भीतश्च प्रस्खलंश्च पदे पदे

ನಂತರ ಅವನು ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಹಾಗೂ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ತಡಕಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

शृङ्खलायुधहस्तैश्च पाशैश्चैव सुदारुणैः । वेष्टितं महिषारूढं नरं पश्यति मन्मुखम्

ಅವನು ತನ್ನ ಎದುರು ಮಹಿಷಾರೂಢನಾದ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಶೃಂಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅನುಚರರು ಹಾಗೂ ಅತಿಭೀಕರ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಅವನು ಸುತ್ತುವರಿದಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

कृष्णांजनचयप्रख्यं कृष्णाम्बरविभूषितम् । रक्ताक्षमायतभुजं सर्वलक्षणलक्षितम्

ಅವನು ಕಪ್ಪು ಅಂಜನದ ರಾಶಿಯಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ; ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಭೀಕರ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು।

Verse 25

दृष्ट्वा तं तु समायान्तं निरीक्ष्यात्मानमात्मना । जपञ्जाप्यं च परमं शतरुद्रीयसंस्तवम्

ಅವನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಒಳಗಿನಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಪರಮ ಜಪ್ಯ ಮಂತ್ರವಾದ ರುದ್ರನ ಶತರುದ್ರೀಯ ಸ್ತವವನ್ನು ಜಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 26

ततः प्रोवाच भगवान्यमः संयमनो महान् । शृणु वाक्यमतो ब्रह्मन्यमोऽहं सर्वजन्तुषु

ನಂತರ ಮಹಾ ಸಂಯಮನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು; ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿಸುವ ಯಮನು ನಾನೇ.”

Verse 27

संहरस्व महाभाग रुद्रजाप्यं सुदुर्भिदम् । येनाहं कालपाशैस्त्वां संयमामि गतव्यथः

“ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಅತಿದುರ್ಜೇಯವಾದ ಆ ರುದ್ರಜಪವನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಅದರಿಂದ ನೀನು ವ್ಯಥಾರಹಿತನಾಗುತ್ತೀ, ಮತ್ತು ನಾನು ಕಾಲಪಾಶಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಯಮಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 28

तच्छ्रुत्वा निष्ठुरं वाक्यं यमस्य मुखनिर्गतम् । महाभयसमोपेतो ब्राह्मणः प्रपलायितः

ಯಮನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಓಡಿ ಹೋದನು।

Verse 29

तस्य मार्गे गताः सर्वे यमेन सह किंकराः । तिष्ठ तिष्ठेति तं विप्रमूचुस्ते सोऽप्यधावत

ಅವನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯಮನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಕಿಂಕರರೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು; “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು” ಎಂದು ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು, ಆದರೆ ಅವನು ಇನ್ನೂ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು।

Verse 30

त्वरमाणः परिश्रान्तो हा हतोऽहं दुरात्मभिः । रक्ष रक्ष महादेव शरणागतवत्सल

ತ್ವರೆಯಿಂದ ಓಡಿ ದಣಿದವನು—“ಹಾ! ದುಷ್ಟಾತ್ಮರಿಂದ ನಾನು ಹತನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ!” ಎಂದು ಅಳಲಿದನು।

Verse 31

एवमुक्त्वापतद्भूमौ लिङ्गमालिङ्ग्य भारत । गतसत्त्वः स विप्रेन्द्रः समाश्रित्य सुरेश्वरम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು; ಲಿಂಗವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ಸುರೇಶ್ವರನ ಶರಣು ಸೇರಿದನು।

Verse 32

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ देवदेवो महेश्वरः । को हनिष्यति माभैस्त्वं हुङ्कारमकरोत्तदा

ಅವನನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು—“ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವರು? ಭಯಪಡಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಘೋರ ಹೂಂಕಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 33

तेन ते किंकराः सर्वे यमेन सह भारत । हुङ्कारेण गताः सर्वे मेघा वातहता यथा

ಆ ಹೂಂಕಾರದಿಂದ, ಹೇ ಭಾರತ, ಯಮನೊಡನೆ ಇದ್ದ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಕಿಂಕರರು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚದುರಿದ ಮೇಘಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ದೂರ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 34

तदाप्रभृति तत्तीर्थं कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ಕೋಹನಸ್ವ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು। ಅದು ಪರಮ ಪುಣ್ಯಕರ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನುತ್ತಮ।

Verse 35

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमाप्नोत्यनुत्तमम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞದ ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र प्राणत्यागं करोति यः । न पश्यति यमं देवमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ಮೃತ್ಯುದೇವ ಯಮನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ಎಂದು ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 37

अग्निप्रवेशं यः कुर्याज्जले वा नृपसत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम्

ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವವನು ಅಥವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವವನು, ಮೂರು ನೂರು ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅಗ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

एवं वरुणलोकेऽपि वसित्वा कालमीप्सितम् । इह लोकमनुप्राप्तो महाधनपतिर्भवेत्

ಹೀಗೆಯೇ ವರುಣಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಕಾಲ ವಾಸಿಸಿ, ನಂತರ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದವನು ಮಹಾಧನದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 122

। अध्याय

॥ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತಿ ॥