Adhyaya 108

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रोहिणीतीर्थमुत्तमम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु सर्वपापहरं परम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ, ಓ ಮಹೀಪಾಲ! ಉತ್ತಮನಾದ ರೋಹಿಣೀ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಪರಮವಾಗಿ ಹರಣಮಾಡುವುದು.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । रोहिणीतीर्थमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕವಾದ ರೋಹಿಣೀ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे । उदधौ च शयानस्य देवदेवस्य चक्रिणः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಭಯಾನಕ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರಜಂಗಮವೆಲ್ಲ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವದೇವ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಜಲದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 4

नाभौ समुत्थितं पद्मं रविमण्डलसन्निभम् । कर्णिकाकेसरोपेतं पत्रैश्च समलंकृतम्

ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಂತೆ ಒಂದು ಪದ್ಮವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಅದು ಕರ್ಣಿಕಾ-ಕೇಸರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ದಳಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 5

तत्र ब्रह्मा समुत्पन्नश्चतुर्वदनपङ्कजः । किं करोमीति देवेश आज्ञा मे दीयतां प्रभो

ಅಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಮುಖನಾದ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಪ್ರಭೋ, ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ।”

Verse 6

एवमुक्तस्तु देवेशः शङ्खचक्रगदाधरः । उवाच मधुरां वाणीं तदा देवं पितामहम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ದೇವೇಶನು, ಆಗ ದೇವಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದನು।

Verse 7

सरस्वत्यां महाबाहो लोकं कुरु ममाज्ञया । भूतग्राममशेषस्य उत्पादनविधिक्षयम्

“ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ! ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು; ಅಶೇಷ ಭೂತಸಮೂಹದ ಉತ್ಪತ್ತಿವಿಧಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೊಳಿಸು।”

Verse 8

एतच्छ्रुतं तु वचनं पद्मनाभस्य भारत । चिन्तयामास भगवान्सप्तर्षीन्हितकाम्यया

ಹೇ ಭಾರತ! ಪದ್ಮನಾಭನ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 9

क्रमात्ते चिन्तिताः प्राज्ञाः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । प्राचेतसो वसिष्ठश्च भृगुर्नारद एव च

ನಂತರ ಅವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆ ಪ್ರಾಜ್ಞರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು—ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು, ಪ್ರಾಚೇತಸ, ವಸಿಷ್ಠ, ಭೃಗು ಮತ್ತು ನಾರದ।

Verse 10

यज्ञे प्राचेतसो दक्षो महातेजाः प्रजापतिः । दक्षस्यापि तथा जाताः पञ्चाशद्दुहितरोऽनघ

ಯಜ್ಞದಿಂದ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಪ್ರಾಚೇತಸ ದಕ್ಷನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಹೇ ಅನಘ! ದಕ್ಷನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಐವತ್ತು ಪುತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಿದರು।

Verse 11

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । तथैव स महाभागः सप्तविंशतिमिन्दवे

ಅವನು ಹತ್ತು (ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು) ಧರ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಿದನು, ಹದಿಮೂರು ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನು ಇಂದುವಾದ ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 12

रोहिणीनाम या तासां मध्ये तस्य नराधिप । अनिष्टा सर्वनारीणां भर्तुश्चैव विशेषतः

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಅವರಲ್ಲಿ ರೋಹಿಣೀ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೂ ಅಪ್ರಿಯಳಾದಳು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತನ್ನ ಭರ್ತಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಪ್ರಿಯಳಾದಳು।

Verse 13

ततः सा परमं कृत्वा वैराग्यं नृपसत्तम । आगत्य नर्मदातीरे चचार विपुलं तपः

ಆಮೇಲೆ ಆಕೆ ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ನರ್ಮದಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 14

एकरात्रैस्त्रिरात्रैश्च षड्द्वादशभिरेव च । पक्षमासोपवासैश्च कर्शयन्ति कलेवरम्

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಮೂರು ರಾತ್ರಿ, ಆರು ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ರಾತ್ರಿಗಳ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಮಾಸಪರ್ಯಂತ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ಅವರು ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

आराधयन्ती सततं महिषासुरनाशिनीं । देवीं भगवतीं तात सर्वार्तिविनिवारणीम्

ಹೇ ತಾತ, ಆಕೆ ಸದಾ ಮಹಿಷಾಸುರನಾಶಿನಿ, ಸರ್ವ ಆರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಭಗವತಿ ದೇವಿಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 16

स्नात्वा स्नात्वा जले नित्यं नर्मदायाः शुचिस्मिता । ततस्तुष्टा महाभागा देवी नारायणी नृप

ನರ್ಮದೆಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮರುಮರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ—ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆಯಾದ ಆಕೆ—ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ನೃಪ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ದೇವಿ ನಾರಾಯಣಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದಳು।

Verse 17

प्रसन्ना ते महाभागे व्रतेन नियमेन च । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रोहिणी शशिनः प्रिया

‘ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ನಿನ್ನ ವ್ರತ ಮತ್ತು ನಿಯಮದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.’ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯೆ ರೋಹಿಣೀ…

Verse 18

यथा भवामि न चिरात्तथा भवतु मानदे । एवमस्त्विति सा चोक्त्वा भवानी भक्तवत्सला

“ನಾನು ಶೀಘ್ರವೇ ಹೇಗಾಗಬೇಕೋ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಹೇ ಮಾನದ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲಾ ಭವಾನಿ “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ವರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 19

स्तूयमाना मुनिगणैस्तत्रैवान्तरधीयत । तदाप्रभृति तत्तीर्थं रोहिणी शशिनः प्रिया

ಮುನಿಗಣರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಅವಳು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ‘ರೋಹಿಣಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 20

संजाता सर्वकालं तु वल्लभा नृपसत्तम । तत्र तीर्थे तु या नारी नरो वा स्नानि भक्तितः

ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ! ಅವಳು ಸರ್ವಕಾಲವೂ ವಲ್ಲಭಳಾಗಿ ಆಯಿತು. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯಾದರೂ ಪುರುಷನಾದರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 21

वल्लभा जायते सा तु भर्तुर्वै रोहिणी यथा । तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करोति वै

ಅವಳು ರೋಹಿಣಿಯಂತೆ ಪತಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ…

Verse 22

सप्तजन्मानि दाम्पत्यवियोगो न भवेत्क्वचित्

ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ದಾಂಪತ್ಯವಿಯೋಗವು ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 108

। अध्याय

ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತಿ.