शिवपुराण-प्रशंसा (Praise of the Śiva Purāṇa) / Śivapurāṇa Māhātmya
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ಗುರುಸ್ಮರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ-ಹಿತದ ಉಪದೇಶಭಾವದಿಂದ ಕೇಳಲಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಧಿಕಾರಪೂರ್ವಕ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ। ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ವೇದಾಂತ-ಸಾರವೆಂದು, ಶೈವ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಿ, ಪಾಪಸಮೂಹವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಮರಣಾತೀತ ಪರಮಾರ್ಥ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುವ ರಕ್ಷಕ ಸಾಧನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ। “ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗದವರೆಗೆ” ಎಂಬ ಷರತ್ತುಪೂರ್ಣ ಪುನರಾವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಕಲಿಯುಗದ ದೋಷಗಳು ಚಿತ್ರಿತವಾಗುತ್ತವೆ—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ವೃದ್ಧಿ, ಅಶುಭ ಉಪದ್ರವಗಳ ನಿರ್ಬಂಧರಹಿತ ಸಂಚಾರ, ಶಾಸ್ತ್ರ-ಮತಗಳ ಕಲಹ, ಮಹಾತ್ಮರಿಗೂ ಶಿವತತ್ತ್ವ ದುರ್ಬೋಧವಾಗಿರುವುದು, ಯಮದೂತರು ದಂಡನೆಗಾಗಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸುವುದು। ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಶಿವಪುರಾಣದ ಪ್ರಕಟನೆ, ಉಪದೇಶ, ಶ್ರವಣ-ಪಠನದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ತಿರುಗಿ, ಸುಸದ್ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶಿವನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ವರೂಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ। ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಶೈವ ಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವನ್ನೂ, ಶಿವಜ್ಞಾನವು ಈ ಪುರಾಣಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಲಭ್ಯವೆಂಬ ಜ್ಞಾನಪ್ರತಿಪತ್ತಿಯನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । साधुपृष्टं साधवो वस्त्रैलोक्यहितकारकम् । गुरुं स्मृत्वा भवत्स्नेहाद्वक्ष्ये तच्छृणुतादरात्
ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸಾಧುಗಳೇ, ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಅದು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಹಿತಕರ. ಗುರುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।
Verse 2
इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां द्वितीयोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।
Verse 3
कलिकल्मषविध्वंसि यस्मिञ्छिवयशः परम् । विजृम्भते सदा विप्राश्चतुर्वर्गफलप्रदम्
ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಯಾವ ಪವಿತ್ರ ಪಠಣದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪರಮ ಯಶಸ್ಸು ಸದಾ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೋ, ಅದು ಕಲಿಯುಗದ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।
Verse 4
तस्याध्ययनमात्रेण पुराणस्य द्विजोत्तमाः । सर्वोत्तमस्य शैवस्य ते यास्यंति सुसद्गतिम्
ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ ಪುರಾಣವನ್ನು—ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶೈವ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು—ಕೇವಲ ಅಧ್ಯಯನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಪರಮ ಶುಭ ಸದುಗತಿಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು, ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।
Verse 5
तावद्विजृंभते पापं ब्रह्महत्यापुरस्सरम् । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ (ಪ್ರಚಾರವಾಗಿ) ಹೊರಹೊಮ್ಮುವವರೆಗೆ ಪಾಪವು—ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ—ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ।
Verse 6
तावत्कलिमहोत्पाताः संचरिष्यंति निर्भयाः । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ, ಕಲಿಯುಗದ ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ—ಅಯ್ಯೋ!
Verse 7
तावत्सर्वाणि शास्त्राणि विवदंति परस्परम् । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ—ಅಯ್ಯೋ!
Verse 8
तावत्स्वरूपं दुर्बोधं शिवस्य महतामपि । यावच्छिवपुराणं हि नो देष्यति जगत्यहो
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉಪದೇಶವಾಗಿ ದೊರೆಯುವವರೆಗೆ, ಶಿವನ ಸ್ವರೂಪವು ಮಹಾತ್ಮರಿಗೂ ದುರಬೋಧವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ—ಅಯ್ಯೋ!
Verse 9
तावद्यमभटाः क्रूराः संचरिष्यंति निर्भयाः । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ ಯಮನ ಕ್ರೂರ ದೂತರು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವರು।
Verse 10
तावत्सर्वपुराणानि प्रगर्जंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಪುರಾಣಗಳು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ।
Verse 11
तावत्सर्वाणि तीर्थानि विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति जगत्यहो
ಅಹೋ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸುವ ತನಕ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಗಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ।
Verse 12
तावत्सर्वाणि मंत्राणि विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸುವ ತನಕ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಗಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ।
Verse 13
तावत्सर्वाणि क्षेत्राणि विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸುವ ತನಕ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಗಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ।
Verse 14
तावत्सर्वाणि पीठानि विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಪೀಠಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ।
Verse 15
तावत्सर्वाणि दानानि विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವಪುರಾಣವು ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ದಾನಗಳು ವಿವಾದದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ।
Verse 16
तावत्सर्वे च ते देवा विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಶಿವಪುರಾಣವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಕಟವಾಗದಿರುವವರೆಗೆ, ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಭೂಮಿತಳದಲ್ಲಿ ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
Verse 17
तावत्सर्वे च सिद्धान्ता विवदंति महीतले । यावच्छिवपुराणं हि नोदेष्यति महीतले
ಶಿವಪುರಾಣವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವವರೆಗೆ, ಭೂಮಿತಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೂ ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.
Verse 18
अस्य शैवपुराणस्य कीर्तनश्रवणाद्द्विजाः । फलं वक्तुं न शक्नोमि कार्त्स्न्येन मुनिसत्तमाः
ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ—ಈ ಶೈವಪುರಾಣದ ಕೀರ್ತನ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 19
तथापि तस्य माहात्म्यं वक्ष्ये किंचित्तु वोनघाः । चित्तमाधाय शृणुत व्यासेनोक्तं पुरा मम
ಆದರೂ, ಹೇ ನಿರ್ದೋಷಿಗಳೇ, ಅವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಾತ್ರ ಹೇಳುವೆನು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಕೇಳಿರಿ—ಇದನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.
Verse 20
एतच्छिवपुराणं हि श्लोकं श्लोकार्द्धमेव च । यः पठेद्भक्तिसंयुक्तस्स पापान्मुच्यते क्षणात्
ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಶಿವಪುರಾಣದ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನಾಗಲಿ, ಅರ್ಧಶ್ಲೋಕವನ್ನಾಗಲಿ ಪಠಿಸುವವನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 21
एतच्छिवपुराणं हि यः प्रत्यहमतंद्रि तः । यथाशक्ति पठेद्भक्त्या स जीवन्मुक्त उच्यते
ಯಾರು ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವರು ಜೀವन्मುಕ್ತರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
Verse 22
एतच्छिवपुराणं हि यो भक्त्यार्चयते सदा । दिने दिनेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्
ಯಾರು ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
Verse 23
एतच्छिवपुराणं यस्साधारणपदेच्छया । अन्यतः शृणुयात्सोऽपि मत्तो मुच्येत पातकात्
ಯಾರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಫಲದ ಆಸೆಯಿಂದಲೂ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ—ಅವರೂ ನನ್ನಿಂದ (ಶಿವನಿಂದ) ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
Verse 24
एतच्छिवपुराणं यो नमस्कुर्याददूरतः । सर्वदेवार्चनफलं स प्राप्नोति न संशयः
ಯಾರು ಈ ಶಿವಪುರಾಣಕ್ಕೆ ದೂರದಿಂದಲೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸರ್ವದೇವಾರ್ಚನೆಯ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
Verse 25
एतच्छिवपुराणं वै लिखित्वा पुस्तकं स्वयम् । यो दद्याच्छिवभक्तेभ्यस्तस्य पुण्यफलं शृणु
ಯಾರು ಸ್ವತಃ ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಬರೆದು ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
Verse 26
अधीतेषु च शास्त्रेषु वेदेषु व्याकृतेषु च । यत्फलं दुर्लभं लोके तत्फलं तस्य संभवेत्
ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ವೇದಗಳನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳ ವಿವೃತ ಉಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪಡೆದವನಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಫಲವೇ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 27
एतच्छिवपुराणं हि चतुर्दश्यामुपोषितः । शिवभक्तसभायां यो व्याकरोति स उत्तमः
ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು, ಶಿವಭಕ್ತರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।
Verse 28
प्रत्यक्षरं तु गायत्रीपुरश्चर्य्याफलं लभेत् । इह भुक्त्वाखिलान्कामानं ते निर्वाणतां व्रजेत्
ಈ (ಮಂತ್ರದ) ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೂ ಗಾಯತ್ರೀ ಪುರಶ್ಚರ್ಯೆಯ ಸಮಾನ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।
Verse 29
उपोषितश्चतुर्दश्यां रात्रौ जागरणान्वितः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि तस्य पुण्यं वदाम्यहम्
ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣದೊಂದಿಗೆ ಪಠಿಸುವವನಾಗಲಿ ಕೇಳುವವನಾಗಲಿ—ಅವನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।
Verse 30
कुरुक्षेत्रादिनिखिलपुण्यतीर्थेष्वनेकशः । आत्मतुल्यधनं सूर्य्यग्रहणे सर्वतोमुखे
ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುವ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪುನಃಪುನಃ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಸಮಾನ ಧನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ—ಇಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾದ ಶೈವಪುಣ್ಯ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ.
Verse 31
विप्रेभ्यो व्यासमुख्येभ्यो दत्त्वायत्फलमश्नुते । तत्फलं संभवेत्तस्य सत्यं सत्यं न संशयः
ವ್ಯಾಸಪ್ರಮುಖರಾದ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಯಾವ ಫಲ ದೊರಕುವುದೋ, ಅದೇ ಫಲ ದಾತನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 32
एतच्छिवपुराणं हि गायते योप्यहर्निशम् । आज्ञां तस्य प्रतीक्षेरन्देवा इन्द्र पुरो गमाः
ಯಾರು ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಇಂದ್ರಪ್ರಮುಖ ದೇವರುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಾರೆ।
Verse 33
एतच्छिवपुराणं यः पठञ्छृण्वन्हि नित्यशः । यद्यत्करोति सत्कर्म तत्कोटिगुणितं भवेत्
ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಈ ಶಿವಪುರಾಣವನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸತ್ಕರ್ಮವೂ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಫಲಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 34
समाहितः पठेद्यस्तु तत्र श्रीरुद्र संहिताम् । स ब्रह्मघ्नोऽपि पूतात्मा त्रिभिरेवादिनैर्भवेत्
ಯಾರು ಸಮಾಹಿತ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾತಕಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಕೇವಲ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರಾಗುತ್ತಾರೆ।
Verse 35
तां रुद्र संहितां यस्तु भैरवप्रतिमांतिके । त्रिः पठेत्प्रत्यहं मौनी स कामानखिलां ल्लभेत्
ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಭೈರವಪ್ರತಿಮೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಆ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮೂರು ಬಾರಿ ಪಠಿಸುವವನು, ಶಿವಕೃಪೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 36
तां रुद्र संहितां यस्तु सपठेद्वटबिल्वयोः । प्रदक्षिणां प्रकुर्वाणो ब्रह्महत्या निवर्तते
ವಟವೃಕ್ಷ ಮತ್ತು ಬಿಲ್ವವೃಕ್ಷಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಎಂಬ ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 37
कैलाससंहिता तत्र ततोऽपि परमस्मृता । ब्रह्मस्वरूपिणी साक्षात्प्रणवार्थप्रकाशिका
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸಸಂಹಿತೆ ಇನ್ನೂ ಪರಮವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅದು ಸాక్షಾತ್ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಿ; ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದ ನಿಜಾರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 38
कैलाससंहितायास्तु माहात्म्यं वेत्ति शंकरः । कृत्स्नं तदर्द्धं व्यासश्च तदर्द्धं वेद्म्यहं द्विजाः
ಕೈಲಾಸಸಂಹಿತೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಂಕರನೇ ತಿಳಿದಿರುವನು. ಆ ಸಂಪೂರ್ಣದ ಅರ್ಧವನ್ನು ವ್ಯಾಸನು ತಿಳಿದಿರುವನು; ವ್ಯಾಸನಿಗೆ ತಿಳಿದ ಅರ್ಧದ ಅರ್ಧವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿರುವೆನು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ।
Verse 39
तत्र किंचित्प्रवक्ष्यामि कृत्स्नं वक्तुं न शक्यते । यज्ज्ञात्वा तत्क्षणाल्लोकश्चित्तशुद्धिमवाप्नुयात्
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುವೆನು; ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 40
न नाशयति यत्पापं सा रौद्री संहिता द्विजाः । तन्न पश्याम्यहं लोके मार्गमाणोऽपि सर्वदा
ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ರೌದ್ರೀ ಸಂಹಿತೆ ನಾಶಮಾಡದ ಪಾಪವೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಸದಾ ಹುಡುಕಿದರೂ ಹಾಗೆಯೇ.
Verse 41
शिवेनोपनिषत्सिंधुमन्थनोत्पादितां मुदा । कुमारायार्पितां तां वै सुधां पीत्वाऽमरो भवेत्
ಶಿವನು ಉಪನಿಷತ್-ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿ ಆನಂದದಿಂದ ಹೊರತಂದ, ಕುಮಾರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಆ ಸುಧೆಯನ್ನು ಯಾರು ಪಾನಮಾಡುವರೋ ಅವರು ಅಮರರಾಗುವರು।
Verse 42
ब्रह्महत्यादिपापानां निष्कृतिं कर्तुमुद्यतः । मासमात्रं संहितां तां पठित्वा मुच्यते ततः
ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾದವನು, ಆ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಪಠಿಸಿದರೆ ನಂತರ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 43
दुष्प्रतिग्रहदुर्भोज्यदुरालापादिसंभवम् । पापं सकृत्कीर्तनेन संहिता सा विनाशयेत्
ಅಯೋಗ್ಯರಿಂದ ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ, ನಿಷಿದ್ಧ/ಅಶುದ್ಧ ಭೋಜನ, ಕಠೋರ ವಚನ ಇತ್ಯಾದಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಆ ಸಂಹಿತೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಕೀರ್ತಿಸಿದರೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।
Verse 44
शिवालये बिल्ववने संहितां तां पठेत्तु यः । स तत्फलमवाप्नोति यद्वाचोऽपि न गोचरे
ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ವವನದಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು, ವಾಣಿಗೂ ಅತೀತವಾದ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 45
संहितां तां पठन्भक्त्या यः श्राद्धे भोजयेद्द्विजान् । तस्य ये पितरः सर्वे यांति शंभोः परं पदम्
ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವವನ ಎಲ್ಲಾ ಪಿತೃಗಳು ಶಂಭುವಿನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।
Verse 46
चतुर्दश्यां निराहारो यः पठेत्संहितां च ताम् । बिल्वमूले शिवः साक्षात्स देवैश्च प्रपूज्यते
ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸವಿದ್ದು ಆ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು, ಬಿಲ್ವಮೂಲದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವಸ್ವರೂಪನಾಗುತ್ತಾನೆ; ದೇವತೆಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 47
अन्यापि संहिता तत्र सर्वकामफलप्रदा । उभे विशिष्टे विज्ञेये लीलाविज्ञानपूरिते
ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಹಿತೆಯೂ ಇದೆ; ಅದು ಸರ್ವ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ವಿಶಿಷ್ಟವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಲೀಲೆ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ.
Verse 48
तदिदं शैवमाख्यातं पुराणं वेदसंमितम् । निर्मितं तच्छिवेनैव प्रथमं ब्रह्मसंमितम्
ಇದೇ ಶೈವ ಪುರಾಣ; ಇದು ವೇದಸಮ್ಮತವೆಂದು ಘೋಷಿತವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಶಿವನೇ ರಚಿಸಿ, ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಹಿತೆಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದನು।
Verse 49
विद्येशंच तथारौद्रं वैनायकमथौमिकम् । मात्रं रुद्रै कादशकं कैलासं शतरुद्र कम्
(ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ) ವಿದ್ಯೇಶ್ವರ ಸಂಹಿತೆಯೂ ರೌದ್ರ ಸಂಹಿತೆಯೂ; ಹಾಗೆಯೇ ವೈನಾಯಕ, ಔಮಿಕ, ಮಾತ್ರಾ, ರುದ್ರೈಕಾದಶಕ, ಕೈಲಾಸ ಮತ್ತು ಶತರುದ್ರಕ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಳಗೊಂಡಿವೆ।
Verse 50
कोटिरुद्र सहस्राद्यं कोटिरुद्रं तथैव च । वायवीयं धर्मसंज्ञं पुराणमिति भेदतः
ವರ್ಗೀಕರಣದ ಪ್ರಕಾರ ಇದನ್ನು ‘ಧರ್ಮ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ವಾಯವೀಯ ಪುರಾಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಹಸ್ರ-ಕೋಟಿರುದ್ರಾದಿ ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕೋಟಿರುದ್ರವೆಂದೂ ಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 51
संहिता द्वादशमिता महापुण्यतरा मता । तासां संख्यां ब्रुवे विप्राः शृणुतादरतोखिलम्
ಈ ಸಂಹಿತೆ ಹನ್ನೆರಡು ವಿಭಾಗಗಳದ್ದಾಗಿ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಈಗ ಅವುಗಳ ಗಣನೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಆದರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿರಿ.
Verse 52
विद्येशं दशसाहस्रं रुद्रं वैनायकं तथा । औमं मातृपुराणाख्यं प्रत्येकाष्टसहस्रकम्
‘ವಿದ್ಯೇಶ್ವರ’ ವಿಭಾಗವು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಶ್ಲೋಕಗಳದ್ದು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ರುದ್ರ’ ಮತ್ತು ‘ವೈನಾಯಕ’ವೂ. ‘ಔಮ’ ಹಾಗೂ ‘ಮಾತೃಪುರಾಣ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಶ್ಲೋಕಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 53
त्रयोदशसहस्रं हि रुद्रै कादशकं द्विजाः । षट्सहस्रं च कैलासं शतरुद्रं तदर्द्धकम्
ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ‘ರುದ್ರೈಕಾದಶ’ ಹದಿಮೂರು ಸಾವಿರ (ಶ್ಲೋಕಗಳ)ದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ಕೈಲಾಸ’ ಆರು ಸಾವಿರದದು; ‘ಶತರುದ್ರ’ ಅದರ ಅರ್ಧ (ಅಂದರೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ)ವಾಗಿದೆ.
Verse 54
कोटिरुद्रं त्रिगुणितमेकादशसहस्रकम् । सहस्रकोटिरुद्रा ख्यमुदितं ग्रंथसंख्यया
ಗ್ರಂಥ-ಗಣನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ‘ಕೋಟಿರುದ್ರ’ ತ್ರಿಗುಣಿತವಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ಸಾವಿರ (ಶ್ಲೋಕಗಳ)ದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸಹಸ್ರ-ಕೋಟಿ-ರುದ್ರ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದೂ ಗ್ರಂಥಸಂಖ್ಯೆಯಂತೆ ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ.
Verse 55
वायवीयं खाब्धिशतं घर्मं रविसहस्रकम् । तदेवं लक्षसंख्याकं शैवसंख्याविभेदतः
ಶೈವ ಸಂಖ್ಯಾ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಖಾಬ್ಧಿ’ಯ ಶತವನ್ನು ‘ವಾಯವೀಯ’ ಎಂದು, ‘ರವಿ’ಯ ಸಹಸ್ರವನ್ನು ‘ಘರ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಶೈವ ಸಂಖ್ಯಾಭೇದಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷ (ಒಂದು ಲಕ್ಷ)ವರೆಗೆ ಸಂಖ್ಯೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 56
व्यासेन तत्तु संक्षिप्तं चतुर्विंशत्सहस्रकम् । शैवं तत्र चतुर्थं वै पुराणं सप्तसंहितम्
ಆ ಪುರಾಣಸಮೂಹವನ್ನು ವ್ಯಾಸರು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶೈವ ಪುರಾಣವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು; ಅದು ಏಳು ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ.
Verse 57
शिवे संकल्पितं पूर्वं पुराणं ग्रन्थसंख्यया । शतकोटिप्रमाणं हि पुरा सृष्टौ सुविस्मृतम्
ಹೇ ಶಿವೇ (ಪಾರ್ವತೀ), ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಗ್ರಂಥಭಾಗಗಳ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು. ಪ್ರಾಚೀನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಶತಕೋಟಿ ಶ್ಲೋಕಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿತ್ತು; ನಂತರ ಬಹಳವಾಗಿ ಮರೆತುಹೋಯಿತು.
Verse 58
व्यस्तेष्टादशधा चैव पुराणे द्वापरादिषु । चतुर्लक्षेण संक्षिप्ते कृते द्वैपायनादिभिः
ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಂತರದ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುರಾಣವನ್ನು ಹದಿನೆಂಟು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅದು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾದಾಗ, ದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ಮೊದಲಾದ ಮುನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರು.
Verse 59
प्रोक्तं शिवपुराणं हि चतुर्विंशत्सहस्रकम् । श्लोकानां संख्यया सप्तसंहितं ब्रह्मसंमितम्
ಶಿವಪುರಾಣವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶ್ಲೋಕಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ಏಳು ಸಂಹಿತೆಗಳಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮಸಮ್ಮತ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
Verse 60
विद्येश्वराख्या तत्राद्या रौद्री ज्ञेया द्वितीयिका । तृतीया शतरुद्रा ख्या कोटिरुद्रा चतुर्थिका
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ‘ವಿದ್ಯೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಎರಡನೆಯದು ‘ರೌದ್ರೀ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮೂರನೆಯದು ‘ಶತರುದ್ರಾ’, ನಾಲ್ಕನೆಯದು ‘ಕೋಟಿರುದ್ರಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
Verse 61
पंचमी चैव मौमाख्या षष्ठी कैलाससंज्ञिका । सप्तमी वायवीयाख्या सप्तैवं संहितामताः
ಪಂಚಮಿಯನ್ನು ‘ಉಮಾ ಸಂಹಿತೆ’ ಎಂದು, ಷಷ್ಠಿಯನ್ನು ‘ಕೈಲಾಸ ಸಂಹಿತೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಪ್ತಮಿಯನ್ನು ‘ವಾಯವೀಯ ಸಂಹಿತೆ’ ಎಂದು—ಹೀಗೆ ಏಳು ಸಂಹಿತೆಗಳು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕೃತ.
Verse 62
ससप्तसंहितं दिव्यं पुराणं शिवसंज्ञकम् । वरीवर्ति ब्रह्मतुल्यं सर्वोपरि गतिप्रदम्
ಏಳು ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ದಿವ್ಯ ಪುರಾಣ ‘ಶಿವಪುರಾಣ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ನಿಂತು ಪರಮಗತಿ (ಮೋಕ್ಷ) ನೀಡುತ್ತದೆ।
Verse 63
एतच्छिवपुराणं हि सप्तसंहितमादरात् । परिपूर्णं पठेद्यस्तु स जीवन्मुक्त उच्यते
ಈ ಶಿವಪುರಾಣವು ಏಳು ಸಂಹಿತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆದರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಠಿಸುವವನು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।
Verse 64
श्रुतिस्मृतिपुराणेतिहासागमशतानि च । एतच्छिवपुराणस्य नार्हंत्यल्पां कलामपि
ಶ್ರುತಿ, ಸ್ಮೃತಿ, ಪುರಾಣ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಆಗಮಗಳ ನೂರಾರು ಗ್ರಂಥಗಳೂ ಈ ಶಿವಪುರಾಣದ ಅಲ್ಪಾಂಶಕ್ಕೂ ಸಮವಾಗಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ।
Verse 65
शैवं पुराणममलं शिवकीर्तितं तद्व्यासेन शैवप्रवणेन न संगृहीतम् । संक्षेपतः सकलजीवगुणोपकारे तापत्रयघ्नमतुलं शिवदं सतां हि
ಈ ಶೈವಪುರಾಣವು ನಿರ್ಮಲವಾದುದು, ಸ್ವಯಂ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಂದ ಕೀರ್ತಿತವಾದುದು; ಶಿವಭಕ್ತನಾದ ವ್ಯಾಸನೂ ಇದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ. ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಇದು ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಉಪಕಾರಕ, ತ್ರಿತಾಪನಾಶಕ, ಅತುಲ ಮತ್ತು ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಶಿವ—ಮಂಗಳ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷ—ಪ್ರದಾಯಕವಾಗಿದೆ।
Verse 66
विकैतवो धर्म इह प्रगीतो वेदांतविज्ञानमयः प्रधानः । अमत्सरांतर्बुधवेद्यवस्तु सत्कॢप्तमत्रैव त्रिवर्गयुक्तम्
ಇಲ್ಲಿ ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದ (ಶುದ್ಧ) ಧರ್ಮವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ—ಅದು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದು ವೇದಾಂತಾನುಭವಜ್ಞಾನಮಯವಾಗಿದೆ. ಅಸೂಯಾರಹಿತ ಅಂತರಂಗವಿರುವ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗಷ್ಟೇ ಈ ತತ್ತ್ವ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಇದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸುಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿ ತ್ರಿವರ್ಗ (ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ)ವನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಿ ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
Verse 67
शैवं पुराणतिलकं खलु सत्पुराणं । वेदांतवेदविलसत्परवस्तुगीतम् । यो वै पठेच्च शृणुयात्परमादरेण शंभुप्रियः स हि लभेत्परमां । गतिं वै
ಈ ಶೈವ ಪುರಾಣವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುರಾಣಗಳ ತಿಲಕ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸತ್ಪುರಾಣ; ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಗಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪರಮ ಆದರದಿಂದ ಓದಿದರೂ ಕೇಳಿದರೂ, ಅವನು ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮಗತಿ (ಮೋಕ್ಷ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Frequently Asked Questions
Rather than a single mythic episode, the chapter advances a theological argument for textual efficacy: the Śiva Purāṇa is declared the Vedānta-essence and the supreme Śaiva Purāṇa whose dissemination curbs Kali-yuga disorders—sin, doctrinal conflict, and spiritual ignorance.
The key “symbol” is the Purāṇa itself as a salvific medium: its presence in the world is treated as an ontological intervention that restrains adharma and clarifies the ‘durbodha’ nature of Śiva—implying revelation (śabda) as a direct instrument of liberation.
No distinct iconographic form (e.g., Liṅga, Sadāśiva, or Pārvatī/Gaurī forms) is foregrounded in the sample verses; the emphasis is on Śiva’s supreme nature and fame (śiva-yaśas) as revealed and stabilized through the Śiva Purāṇa.