अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance

Verse 1

श्रीसूत उवाच । इति स विजितमन्योर्यादवेनोपमन्योरधिगतमभिधाय ज्ञानयोगं मुनिभ्यः । प्रणतिमुपगतेभ्यस्तेभ्य उद्भावितात्मा सपदि वियति वायुः सायमन्तर्हितो ऽभूत्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಉಪಮನ್ಯುವಿನಿಂದ ಯಾದವನು (ಕೃಷ್ಣನು) ಪಡೆದ ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ ಜ್ಞಾನಯೋಗವನ್ನು ಮುನಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಪ್ರಣಾಮದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಆ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಅಂತರಾತ್ಮ ಉನ್ನತಗೊಂಡ ವಾಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋಯಿತು।

Verse 2

ततः प्रभातसमये नैमिषीयास्तपोधनाः । सत्रान्ते ऽवभृथं कर्तुं सर्व एव समुद्ययुः

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ತಪೋಧನರಾದ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಸತ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಭೃಥಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟರು।

Verse 3

तदा ब्रह्मसमादेशाद्देवी साक्षात्सरस्वती । प्रसन्ना स्वादुसलिला प्रावर्तत नदीशुभा

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ದೇವಿ—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸರಸ್ವತಿ—ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ, ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಆ ಶುಭ ನದಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು।

Verse 4

सरस्वतीं नदीं दृष्ट्वा मुनयो हृष्टमानसाः । समाप्य सत्रं प्रारब्धं चक्रुस्तत्रावगाहनम्

ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷಚಿತ್ತರಾದರು. ಆರಂಭಿಸಿದ ಸತ್ರವನ್ನು ಸಮಾಪಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವಗಾಹನ (ಸ್ನಾನ) ಮಾಡಿದರು।

Verse 5

अथ संतर्प्य देवादींस्तदीयैः सलिलैः शिवैः । स्मरन्तः पूर्ववृत्तान्तं ययुर्वाराणसीं प्रति

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಶಿವಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲಗಳಿಂದ ದೇವತಾದಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತರ್ಪಣಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ವಾರಾಣಸಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 6

तदा ते हिमवत्पादात्पंततीं दक्षिणामुखीम् । दृष्ट्वा भागीरथी तत्र स्नात्वा तत्तीरतो ययुः

ಆಗ ಅವರು ಹಿಮವತ್ಪಾದದಿಂದ ಇಳಿದು ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಭಾಗೀರಥಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 7

ततो वाराणसीं प्राप्य मुदितास्सर्व एव ते । तदोत्तरप्रवाहायां गंगायामवगाह्य च

ನಂತರ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ಮತ್ತು ಗಂಗೆಯ ಉತ್ತರಪ್ರವಾಹ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 8

अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वाभ्यर्च्य विधानतः । प्रयातुमुद्यतास्तत्र ददृशुर्दिवि भास्वरम्

ಅವಿಮುಕ್ತೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 9

सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोदिव्यं महाद्भुतम् । आत्मप्रभावितानेन व्याप्तसर्वदिगन्तरम्

ಅದು ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು—ದಿವ್ಯವಾದ ಮಹಾ ಅದ್ಭುತ ತೇಜಸ್ಸು—ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮಧ್ಯಂತರವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು।

Verse 10

अथ पाशुपताः सिद्धाः भस्मसञ्छन्नविग्रहाः । मुनयो ऽभ्येत्य शतशो लीनाः स्युस्तत्र तेजसि

ಆಮೇಲೆ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಆವೃತ ದೇಹಗಳಿರುವ ಸಿದ್ಧ ಪಾಶುಪತರು ನೂರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು; ಆ ಮುನಿಗಳು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಲೀನರಾದರು।

Verse 11

तथा विलीयमानेषु तपस्विषु महात्मसु । सद्यस्तिरोदधे तेजस्तदद्भुतमिवाभवत्

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹೀಗೆ ಲೀನರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಆ ತೇಜಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಂತರಧಾನವಾಯಿತು; ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವೆನಿಸಿತು।

Verse 12

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नैमिषीया महर्षयः । किमेतदित्यजानन्तो ययुर्ब्रह्मवनं प्रति

ಆ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ಇದು ಏನೆಂದು ಅರಿಯದೆ—ವಿವರಣೆಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮವನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 13

प्रागेवैषां तु गमनात्पवनो लोकपावनः । दर्शनं नैमिषीयाणां संवादस्तैर्महात्मनः

ಅವರ ಹೊರಟುಹೋಗುವ ಮೊದಲುಲೇ ಲೋಕಪಾವನ ವಾಯುದೇವನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತೆರಳಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಸಂವಾದ ನಡೆಯಿತು।

Verse 14

शद्धां बुद्धिं ततस्तेषां सांबे सानुचरे शिवे । समाप्तिं चापि सत्रस्य दीर्घपूर्वस्य सत्रिणाम्

ನಂತರ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅವರು ಅಂಬಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹಾಗೂ ಅವನ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಶಿವನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಯಜಮಾನರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸತ್ರವೂ ಯಥಾವಿಧಿ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 15

विज्ञाप्य जगतां धात्रे ब्रह्मणे ब्रह्मयोनये । स्वकार्ये तदनुज्ञातो जगाम स्वपुरं प्रति

ಜಗತ್ತಿನ ಧಾತೃ, ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ತಿಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಪುರದತ್ತ ಹೊರಟನು।

Verse 16

अथ स्थानगतो ब्रह्मा तुम्बुरोर्नारदस्य च । परस्पर स्पर्धितयोर्गाने विवदमानयोः

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬುರು ಮತ್ತು ನಾರದರು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಗಾಯನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 17

तदुद्भावितगानोत्थरसैर्माध्यस्थमाचरन् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सुखमास्ते निषेवितः

ಅಂತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಗಾನದ ರಸಗಳಿಂದ ಆನಂದಿಸಿ ಅವರು ಸಮತ್ವ-ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಗೂ ಅಪ್ಸರಸರು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

तदानवसरादेव द्वाःस्थैर्द्वारि निवारिताः । मुनयो ब्रह्मभवनाद्बहिः पार्श्वमुपाविशन्

ಆ ಸಮಯವು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಕಾರಣ ದ್ವಾರಸ್ಥರು ಅವರನ್ನು ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ತಡೆದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮುನಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಭವನದ ಹೊರಗೆ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮ ಹಾಗೂ ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು.

Verse 19

अथ तुम्बुरुणा गाने समतां प्राप्य नारदः । साहचर्येष्वनुज्ञातो ब्रह्मणा परमेष्ठिना

ಆಗ ನಾರದನು ತುಂಭುರುನೊಂದಿಗೆ ದಿವ್ಯಗಾನದಲ್ಲಿ ಸಮತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ದೇವಪರಿಚಾರಕರ ಸಹಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಅನುಮತಿ ಪಡೆದನು.

Verse 20

त्यक्त्वा परस्परस्पर्धां मैत्रीं च परमां गतः । सह तेनाप्सरोभिश्च गन्धर्वैश्च समावृतः

ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ಪರಮ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಸೇರಿ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.

Verse 21

उपवीणयितुं देवं नकुलीश्वरमीश्वरम् । भवनान्निर्ययौ धातुर्जलदादंशुमानिव

ದೇವಾಧಿದೇವನಾದ ನಕುಲೀಶ್ವರ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವೀಣೆಯನ್ನು ವಾದಿಸಲು ಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ತನ್ನ ಭವನದಿಂದ ಮೋಡದಿಂದ ಸೂರ್ಯ ಹೊರಬರುವಂತೆ ಹೊರಟನು.

Verse 22

तं दृष्ट्वा षट्कुलीयास्ते नारदं मुनिगोवृषम् । प्रणम्यावसरं शंभोः पप्रच्छुः परमादरात्

ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ವೃಷಭನಾದ ನಾರದನನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಷಟ್ಕುಲೀಯ ಭಕ್ತರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ನಂತರ ಪರಮ ಆದರದಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

Verse 23

स चावसर एवायमितोंतर्गम्यतामिति । वदन्ययावन्यपरस्त्वरया परया युतः

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಇದೇ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ; ಇಲ್ಲಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗೋಣ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಮಹಾ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದನು.

Verse 24

ततो द्वारि स्थिता ये वै ब्रह्मणे तान्न्यवेदयन् । तेन ते विविशुर्वेश्म पिंडीभूयांडजन्मनः

ನಂತರ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅವರ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆಗ ಅಂಡಜನ್ಮರಾದ ಆ ಸತ್ತ್ವಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿ ಆ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 25

प्रविश्य दूरतो देवं प्रणम्य भुवि दंडवत् । समीपे तदनुज्ञाताः परिवृत्योपतस्थिरे

ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರು ದೂರದಿಂದಲೇ ದೇವರಿಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಆತನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದವರು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸುತ್ತುವರಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 26

तांस्तत्रावस्थितान् पृष्ट्वा कुशलं कमलासनः । वृत्तांतं वो मया ज्ञातं वायुरेवाह नो यतः

ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಕಮಲಾಸನ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—“ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ತ ವೃತ್ತಾಂತ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ವಾಯುದೇವನೇ ನಮಗೆ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 27

भवद्भिः किं कृतं पश्चान्मारुतेंतर्हिते सति । इत्युक्तवति देवेशे मुनयो ऽवभृथात्परम्

ದೇವೇಶನು ಕೇಳಿದನು—“ವಾಯುದೇವನು ಅಂತರ್ಧಾನವಾದ ನಂತರ ನೀವು ಏನು ಮಾಡಿದರು?” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಮುನಿಗಳು ಅವಭೃಥಸ್ನಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರಿದರು.

Verse 28

गंगातीर्थेस्य गमनं यात्रां वाराणसीं प्रति । दर्शनं तत्र लिंगानां स्थापितानां सुरेश्वरैः

ಗಂಗಾತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು, ವಾರಾಣಸಿಯತ್ತ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವುದು, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ವರರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಶಿವಲಿಂಗಗಳ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವುದು—ಇದು ಪವಿತ್ರ ಉಪಾಸನಾ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.

Verse 29

अविमुक्तेश्वरस्यापि लिंगस्याभ्यर्चनं सकृत् । आकाशे महतस्तस्य तेजोराशेश्च दर्शनम्

ಅವಿಮುಕ್ತೇಶ್ವರನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರವೂ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಮಹಾ ಪ್ರಭುವಿನ ದಿವ್ಯ ತೇಜೋರಾಶಿಯ ದರ್ಶನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 30

मुनीनां विलयं तत्र निरोधं तेजसस्ततः । याथात्म्यवेदनं तस्य चिंतितस्यापि चात्मभिः

ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಸೀಮಿತ ಅಹಂಭಾವ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಮನಸ್ಸು‑ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ತೇಜಸ್ಸು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳಿಗೂ ಅವರ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 31

सर्वं सविस्तरं तस्मै प्रणम्याहुर्मुहुर्मुहुः । मुनिभिः कथितं श्रुत्वा विश्वकर्मा चतुर्मुखः

ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಮರುಮರು ಹೇಳಿದರು. ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನೂ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಗಮನದಿಂದ ಆಲಿಸಿದರು।

Verse 32

कंपयित्वा शिरः किंचित्प्राह गंभीरया गिरा । प्रत्यासीदति युष्माकं सिद्धिरामुष्मिकी परा

ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆ ಅಲುಗಿಸಿ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮಗೆ ಪರಲೋಕಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ।”

Verse 33

भवद्भिर्दीर्घसत्रेण चिरमाराधितः प्रभुः । प्रसादाभिमुखो भूत इति भुतार्थसूचितम्

ನೀವು ದೀರ್ಘ ಯಜ್ಞಸತ್ರದಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಈಗ ಅವರು ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು ಅಭಿಮುಖರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಎಂದು ಘಟನೆಯ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 34

वाराणस्यां तु युष्माभिर्यद्दृष्टं दिवि दीप्तिमत् । तल्लिंगसंज्ञितं साक्षात्तेजो माहेश्वरं परम्

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಂಡ ದಿವ್ಯ ದೀಪ್ತಿಮಯ ತೇಜಸ್ಸೇ ‘ಲಿಂಗ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಸాక్షಾತ್ ಪರಮ ಮಾಹೇಶ್ವರ ತೇಜಸ್ಸೇ ಆಗಿದೆ.

Verse 35

तत्र लीनाश्च मुनयः श्रौतपाशुपतव्रताः । मुक्ता बभूवुः स्वस्थाश्च नैष्ठिका दग्धकिल्बिषाः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದ, ಶ್ರೌತ ಹಾಗೂ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ಮುನಿಗಳು ಮುಕ್ತರಾದರು; ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ನೈಷ್ಠಿಕರಾಗಿ, ಅವರ ಪಾಪಗಳು ದಗ್ಧವಾದವು.

Verse 36

प्राप्यानेन यथा मुक्तिरचिराद्भवतामपि । स चायमर्थः सूच्येत युष्मद्दृष्टेन तेजसा

ಇದನ್ನು ಪಡೆದರೆ ನಿಮಗೂ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದೇ ಸತ್ಯಾರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು.

Verse 37

तत्र वः काल एवैष दैवादुपनतः स्वयम् । प्रयात दक्षिणं मेरोः शिखरं देवसेवितम्

ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗಿ ಈ ಕಾಲವೇ ದೈವವಶದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಆಗಮಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಮೇರೂಪರ್ವತದ ದಕ್ಷಿಣ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿರಿ.

Verse 38

सनत्कुमारो यत्रास्ते मम पुत्रः परो मुनिः । प्रतीक्ष्यागमनं साक्षाद्भूतनाथस्य नंदिनः

ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ಪರಮ ಮುನಿ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಭೂತನಾಥ ಶಿವನ ಸೇವಕಾಧಿಪತಿ ನಂದಿಯ ಸాక్షಾತ್ ಆಗಮನವನ್ನು ಅವನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

पुरा सनत्कुमारोपि दृष्ट्वापि परमेश्वरम् । अज्ञानात्सर्वयोगीन्द्रमानी विनयदूषितः

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಾನೇ ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅಹಂಕಾರಗೊಂಡನು; ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ವಿನಯ ಮಲಿನವಾಯಿತು.

Verse 40

अभ्युत्थानादिकं युक्तमकुर्वन्नतिनिर्भयः । ततो ऽपराधात्क्रुद्धेन महोष्ट्रो नंदिना कृतः

ಅತಿನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ಅವನು ಎದ್ದು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಮೊದಲಾದ ಯುಕ್ತ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ನಂದಿ ಅವನನ್ನು ಮಹಾ ಒಂಟೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 41

अथ कालेन महता तदर्थे शोचता मया । उपास्य देवं देवीञ्च नंदिनं चानुनीय वै

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಅದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತ ನಾನು ದೇವನನ್ನೂ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಉಪಾಸಿಸಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಂದಿಯನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅನುನಯಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದೆ.

Verse 42

कथंचिदुष्ट्रता तस्य प्रयत्नेन निवारिता । प्रापितो हि यथापूर्वं सनत्पूर्वां कुमारताम्

ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹೇಗೋ ಅವನ ಒಂಟೆ-ಸಮಾನ ಸ್ಥಿತಿ (ಅಧೋಗತಿ) ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಅವನು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಸನತ್ಕುಮಾರನ ನಿರ್ಮಲ ಕುಮಾರತ್ವವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದನು.

Verse 43

तदाह च महादेवः स्मयन्निव गणाधिपम् । अवज्ञाय हि मामेव तथाहंकृतवान्मुनिः

ಆಗ ಮಹಾದೇವನು ನಗುವಿನಂತೆ ಗಣಾಧಿಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಮುನಿಯು ನನ್ನನ್ನೇ ಅವಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 44

अतस्त्वमेव याथात्म्यं ममास्मै कथयानघ । ब्रह्मणः पूर्वजः पुत्रो मां मूढ इव संस्मरन्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಅನಘ, ನೀನೇ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೇಳು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೊದಲಜನ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಂತೆ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

मयैव शिष्यते दत्तो मम ज्ञानप्रवर्तकः । धर्माध्यक्षाभिषेकं च तव निर्वर्तयिष्यति

ಇವನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವನು—ನನ್ನ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವವನು. ಇವನು ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನೆರವೇರಿಸುವನು।

Verse 46

स एवं व्याहृतो भूयस्सर्वभूतगणाग्रणीः । यत्पराज्ञापनं मूर्ध्ना प्रातः प्रतिगृहीतवान्

ಹೀಗೆ ಪುನಃ ಸಂಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸರ್ವಭೂತಗಣಗಳ ಅಗ್ರಣಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿರಸ್ಸು ವಾಲಿಸಿ ಆ ಪರಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 47

तथा सनत्कुमारो ऽपि मेरौ मदनुशासनात् । प्रसादार्थं गणस्यास्य तपश्चरति दुश्चरम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸನತ್ಕುಮಾರನೂ ನನ್ನ ಅನುಶಾಸನದಿಂದ ಮೇರೂಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಈ ಗಣದ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಶ್ಚರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 48

द्रष्टव्यश्चेति युष्माभिः प्राग्गणेशसमागमात् । तत्प्रसादार्थमचिरान्नंदी तत्रागमिष्यति

‘ಗಣೇಶನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ನೀವು ಅವನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕಾಗಿ ನಂದಿ ಶೀಘ್ರವೇ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುವನು.’

Verse 49

इति सत्वरमादिश्य प्रेषिता विश्वयोगिना । कुमारशिखरं मेरोर्दक्षिणं मुनयो ययुः

ಹೀಗೆ ವಿಶ್ವಯೋಗಿಯು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆದೇಶಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ, ಮುನಿಗಳು ಮೇರುಪರ್ವತದ ದಕ್ಷಿಣ ಶಿಖರವಾದ ‘ಕುಮಾರಶಿಖರ’ದತ್ತ ಹೊರಟರು।