पञ्चाक्षरमाहात्म्यम् / The Greatness of the Pañcākṣarī (Five-Syllable) Mantra

Verse 1

उपमन्युरुवाच । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयीवा गुरुतल्पगः । मातृहा पितृहा वापि वीरहा भ्रूणहापि वा

ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರಾದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನಾಗಿರಲಿ, ಮದ್ಯಪಾನಿಯಾಗಿರಲಿ, ಕಳ್ಳನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಗುರುತಲ್ಪಗ (ಗುರುಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸಿದವನು) ಆಗಿರಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತೃಹಂತಕ, ಪಿತೃಹಂತಕ, ವೀರಹಂತಕ ಅಥವಾ ಭ್ರೂಣಹಂತಕನಾಗಿರಲಿ.

Verse 2

संपूज्यामन्त्रकं भक्त्या शिवं परमकारणम् । तैस्तैः पापैः प्रमुच्येत वर्षैर्द्वादशभिः क्रमात्

ಮಂತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ ಪರಮಕಾರಣನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಆ ಆ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पतितो ऽपि यजेच्छिवम् । भक्तश्चेन्नापरः कश्चिद्भिक्षाहारो जितेंद्रियः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪತಿತನಾದರೂ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದು, ಶಿವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ, ಭಿಕ್ಷಾಹಾರದಿಂದ ಬದುಕಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನಾಗಿದ್ದರೆ.

Verse 4

कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या पञ्चाक्षरेण तु । पूजयेद्यदि देवेशं तस्मात्पापात्प्रमुच्यते

ಅತಿಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಂಚಾಕ್ಷರಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च ये चान्ये व्रतकर्शिताः । तेषामेतैर्व्रतैर्नास्ति शिवलोकसमागमः

ನೀರನ್ನೇ ಆಹಾರಮಾಡುವವರು, ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಆಹಾರಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಠೋರ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಕ್ಷೀಣರಾದ ಇತರರು—ಇಂತಹ ವ್ರತಗಳಷ್ಟರಿಂದ ಶಿವಲೋಕಸಮಾಗಮ ದೊರೆಯದು.

Verse 6

भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव यः शिवं सकृदर्चयेत् । सोपि गच्छेच्छिवस्थानं शिवमन्त्रस्य गौरवात्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಂಚಾಕ್ಷರಮಂತ್ರದಿಂದ ಒಮ್ಮೆ라도 ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದವನು ಕೂಡ, ಶಿವಮಂತ್ರದ ಗೌರವದಿಂದ ಶಿವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

तस्मात्तपांसि यज्ञांश्च सर्वे सर्वस्वदक्षिणाः । शिवमूर्त्यर्चनस्यैते कोट्यंशेनापि नो समाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ತಪಸ್ಸುಗಳೂ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳೂ—ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೇ ನೀಡಿದರೂ ಸಹ—ಶಿವಮೂರ್ತಿಯ ಅರ್ಚನೆಗೆ ಕೋಟ್ಯಾಂಶಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ।

Verse 8

बद्धो वाप्यथ मुक्तो वा पश्चात्पञ्चाक्षरेण चेत् । पूजयन्मुच्यते भक्तो नात्र कार्या विचारणा

ಬಂಧಿತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತನಾಗಿರಲಿ, ನಂತರ ಪಂಚಾಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಆ ಭಕ್ತನು ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 9

अरुद्रो वा सरुद्रो वा सूक्तेन शिवमर्चयेत् । यः सकृत्पतितो वापिमूढो वा मुच्यते नरः

ರುದ್ರಾಚಾರವಿಲ್ಲದವನಾಗಲಿ, ರುದ್ರಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಲಿ, ಈ ಸೂಕ್ತದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಪತಿತನಾದವನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮೂಢನಾಗಲಿ, ಆ ನರನು ಕೂಡ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

षडक्षरेण वा देवं सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । शिवभक्तो जितक्रोधो ह्यलब्धो लब्ध एव च

ಷಡಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸೂಕ್ತಮಂತ್ರದಿಂದಾಗಲಿ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಶಿವಭಕ್ತನು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು; ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಲಭಿಸದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಬಹಳ ಲಭಿಸಿದರೂ, ಸಮಭಾವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

अलब्धाल्लब्ध एवात्र विशिष्टो नात्र संशयः । स ब्रह्मांगेन वा तेन सहंसेन विमुच्यते

ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಅಲಭ್ಯವಾದುದನ್ನು ಪಡೆದವನೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಧಕನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಲಾಭದಿಂದ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕೀಭವಿಸಿ ಅಥವಾ ಹಂಸ (ಅಂತರಾತ್ಮ) ಸಹಿತವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

तस्मान्नित्यं शिवं भक्त्या सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा

ಆದುದರಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸುಕ್ತಸ್ತೋತ್ರ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಿತ್ಯ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ, ಎರಡು ಬಾರಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಅಥವಾ ನಿತ್ಯವ್ರತವಾಗಿ ನಿರಂತರವೂ ಮಾಡಬಹುದು.

Verse 13

ये ऽर्चयंति महादेवं विज्ञेयास्ते महेश्वराः । ज्ञानेनात्मसहायेन नार्चितो भगवाञ्छिवः

ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು ‘ಮಹೇಶ್ವರರು’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ಆತ್ಮಾಶ್ರಿತ ಸ್ವಕೇಂದ್ರ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ನಿಜವಾದ ಆರಾಧನೆ ಆಗದು.

Verse 14

स चिरं संसरत्यस्मिन्संसारे दुःखसागरे । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं मूढो नार्चयते शिवम्

ಅವನು ಈ ದುಃಖಸಾಗರರೂಪ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಜನ್ಮ ಪಡೆದರೂ ಮೋಹಿತನು ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 15

निष्फलं तस्य तज्जन्म मोक्षाय न भवेद्यतः । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं ये ऽर्चयन्ति पिनाकिनम्

ಅವನ ಆ ಜನ್ಮ ನಿಷ್ಫಲವೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮೋಕ್ಷಹೇತುವಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಸ್ಥಿತಿ ಪಡೆದರೂ ಪಿನಾಕಿ (ಶಿವ) ಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದಿದ್ದರೆ।

Verse 16

तेषां हि सफलं जन्म कृतार्थास्ते नरोत्तमाः । भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः

ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರ ಜನ್ಮ ಸಫಲ; ಅವರು ನರೋತ್ತಮರು, ಕೃತಾರ್ಥರು—ಭವ (ಶಿವ) ಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದು, ಭವನೆದುರು ನಮನಚಿತ್ತ ಹೊಂದಿರುವವರು।

Verse 17

भवसंस्मरणोद्युक्ता न ते दुःखस्य भागिनः । भवनानि मनोज्ञानि विभ्रमाभरणाः स्त्रियः

ಭವ (ಶಿವ) ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ದುಃಖದ ಪಾಲುದಾರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರಿಗೆ ನಿವಾಸಗಳೂ ಮನೋಹರವಾಗುತ್ತವೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರೂ—ಸೌಮ್ಯ ಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರು—ಜೀವನದ ಶುಭಾಭರಣಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ।

Verse 18

धनं चातृप्तिपर्यन्तं शिवपूजाविधेः फलम् । ये वाञ्छन्ति महाभोगान्राज्यं च त्रिदशालये

ಶಿವಪೂಜಾವಿಧಿಯ ಫಲವು ಕೊರತೆ ನೀಗುವಷ್ಟು, ತೃಪ್ತಿಯ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಮೃದ್ಧ ಧನ; ಮಹಾಭೋಗಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ತ್ರಿದಶಾಲಯದಲ್ಲಿ (ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ) ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 19

ते वाञ्छन्ति सदाकालं हरस्य चरणाम्बुजम् । सौभाग्यं कान्तिमद्रूपं सत्त्वं त्यागार्द्रभावता

ಅವರು ಸದಾಕಾಲ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಕಾಂತಿಮಯ ಸುಂದರ ರೂಪ, ಶುದ್ಧ ಸತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗಭಾವದಿಂದ ಮೃದುವಾದ ಹೃದಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 20

शौर्यं वै जगति ख्यातिश्शिवमर्चयतो भवेत् । तस्मात्सर्वं परित्यज्य शिवैकाहितमानसः

ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವನಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶೌರ್ಯವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಮಾತ್ರ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 21

शिवपूजाविधिं कुर्याद्यदीच्छेच्छिवमात्मनः । त्वरितं जीवितं याति त्वरितं याति यौवनम्

ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ—ಪತಿ-ಪ್ರಭು ಶಿವನ ಕೃಪೆಯನ್ನು—ಬಯಸಿದರೆ, ಶಿವಪೂಜೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವನ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ, ಯೌವನವೂ ಬೇಗ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

त्वरितं व्याधिरभ्येति तस्मात्पूज्यः पिनाकधृक् । यावन्नायाति मरणं यावन्नाक्रमते जरा

ರೋಗವು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಮರಣ ಇನ್ನೂ ಬಾರದಿರುವಾಗ, ಜರೆಯು ಇನ್ನೂ ಆಕ್ರಮಿಸದಿರುವಾಗ.

Verse 23

यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावत्पूजय शंकरम् । न शिवार्चनतुल्यो ऽस्ति धर्मो ऽन्यो भुवनत्रये

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ವೈಕಲ್ಯ ಬರುವವರೆಗೆ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸು. ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಶಿವಾರ್ಚನೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ.

Verse 24

इति विज्ञाय यत्नेन पूजनीयस्सदाशिवः । द्वारयागं जवनिकां परिवारबलिक्रियाम्

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ದ್ವಾರಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಜವನಿಕಾ (ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಪರದೆ)ಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ, ಹಾಗೂ ಅವರ ಪರಿವಾರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಬಲಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ.

Verse 25

नित्योत्सवं च कुर्वीत प्रसादे यदि पूजयेत् । हविर्निवेदनादूर्ध्वं स्वयं चानुचरो ऽपि वा

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿತ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹವಿಸನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದ ನಂತರ, ಪೂಜಕನು ತಾನೇ ಅಥವಾ ಅವನ ಅನುಚರನೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು.

Verse 26

प्रसादपरिवारेभ्यो बलिं दद्याद्यथाक्रमम् । निर्गम्य सह वादित्रैस्तदाशाभिमुखः स्थितः

ಪ್ರಸಾದ-ಪರಿವಾರದ ಸೇವಕರಿಗೆ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ವಾದ್ಯನಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಬಂದು, ನಿಗದಿತ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು।

Verse 27

पुष्पं धूपं च दीपञ्च दद्यादन्नं जलैः सह । ततो दद्यान्महापीठे तिष्ठन्बलिमुदङ्मुखः

ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಜಲದೊಂದಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮಹಾಪೀಠದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 28

ततो निवेदितं देवे यत्तदन्नादिकं पुरा । तत्सर्वं सावशेषं वा चण्डाय विनिवेदयेत्

ನಂತರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದ ಅನ್ನಾದಿ—ಎಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಉಳಿದವೋ—ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಚಂಡನಿಗೆ ಪುನಃ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು।

Verse 29

हुत्वा च विधिवत्पश्चात्पूजाशेषं समापयेत् । कृत्वा प्रयोगं विधिवद्यावन्मन्त्रं जपं ततः

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ ಪೂಜೆಯ ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಸಿದಂತೆ ಮಂತ್ರಜಪವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು।

Verse 30

नित्योत्सवं प्रकुर्वीत यथोक्तं शिवशासने । विपुले तैजसे पात्रे रक्तपद्मोपशोभिते

ಶಿವಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ (ದೈನಂದಿನ ಪೂಜೆ) ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ವಿಶಾಲವಾದ, ತೇಜಸ್ವಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ತಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಅರ್ಪಣದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

Verse 31

अस्त्रं पाशुपतं दिव्यं तत्रावाह्य समर्चयेत् । शिवस्यारोप्यः तत्पात्रं द्विजस्यालंकृतस्य च

ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಪಾಶುಪತ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶಿವಸಂಬಂಧಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅಲಂಕರಿತ (ಸತ್ಕೃತ) ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 32

न्यस्तास्त्रवपुषा तेन दीप्तयष्टिधरस्य च । प्रासादपरिवारेभ्यो बहिर्मंगलनिःस्वनैः

ನಂತರ ಅಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ದೇಹವಿರುವ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ದೀಪ್ತ ದಂಡಧಾರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಅರಮನೆಯ ಪರಿವಾರಗಳು ಮಂಗಳಧ್ವನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಸಾಗಿದವು.

Verse 33

नृत्यगेयादिभिश्चैव सह दीपध्वजादिभिः । प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा न द्रुतं चाविलम्बितम्

ನೃತ್ಯ-ಗಾನಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೀಪ-ಧ್ವಜಾದಿ ಶುಭಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಅತಿವೇಗವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅನಾವಶ್ಯಕ ವಿಳಂಬವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 34

आदायाभ्यंतरं नीत्वा ह्यस्त्रमुद्वासयेत्ततः । प्रदक्षिणादिकं कृत्वा यथापूर्वोदितं क्रमात्

ಪೂಜೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ತಂದು, ನಂತರ ಆವಾಹಿತ ಅಸ್ತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉದ್ವಾಸನ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮೊದಲಾದ ಸಮಾಪನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಕ್ರಮದಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು.

Verse 35

आदाय चाष्टपुष्पाणि पूजामथ समापयेत्

ಎಂಟು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸಮಾಪಿಸಬೇಕು।