शिवाचार्याभिषेकविधिः / Rite of Consecrating a Śiva-Teacher (Śivācārya Abhiṣeka)
ಅಧ್ಯಾಯ 20ರಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪಾಶುಪತವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಯೋಗ್ಯ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಶಿವಾಚಾರ್ಯಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವ ಅಭಿಷೇಕಕ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧದಿಂದ ಮಂಡಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಐದು ಕಲಶಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ—ಪೂರ್ವ/ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತಿ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾ, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಾ—ಎಂದು ಶೈವಶಕ್ತಿ/ಸ್ತರಗಳ ನಿಯಾಸದೊಂದಿಗೆ. ರಕ್ಷಾಕರ್ಮ, ಧೈನವೀ ಮುದ್ರೆ, ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಕಲಶಸಂಸ್ಕಾರ, ಆಹುತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಶಿಷ್ಯನು ತಲೆ ಮುಚ್ಚದೆ ಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಂತ್ರತರ್ಪಣಾದಿ ಪೂರ್ವಾಂಗಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಆಚಾರ್ಯನು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ಸಕಲೀಕರಣ ನಡೆಸಿ ಪಂಚಕಲಾರೂಪವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ/ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿವೃತ್ತಿಕಲಶದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕವಾದ ಬಳಿಕ ಆಚಾರ್ಯನು ‘ಶಿವಹಸ್ತ’ವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಶಿವಾಚಾರ್ಯನಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದಾಗಿ ಪೂಜೆ, 108 ಆಹುತಿಗಳ ಹೋಮ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯಿಂದ ಸಮಾಪ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Shlokas
Verse 1
उपमन्युरुवाच । अथैवं संस्कृतं शिष्यं कृतपाशुपतव्रतम् । आचार्यत्वे ऽभिषिंचेत तद्योगत्वेन चान्यथा
ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಸ್ಕೃತನಾಗಿ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಆಚಾರ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಯೋಗವಿಧಾನದಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 2
मण्डलं पूर्ववत्कृत्त्वा संपूज्य परमेश्वरम् । स्थापयत्पञ्चकलशान्दिक्षु मध्ये च पूर्ववत्
ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಮಂಡಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ; ನಂತರ ಪಂಚಕಲಶಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಂದನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.
Verse 3
निवृत्तिं पुरतो न्यस्य प्रतिष्ठां पश्चिमे घटे । विद्यां दक्षिणतः शांतिमुत्तरे मध्यतः पराम्
ನಿವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಲಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು; ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.
Verse 4
कृत्वा रक्षादिकं तत्र बद्ध्वा मुद्रां च धैनवीम् । अभिमंत्र्य घटान्हुत्वा पूर्णांतं च यथा पुरा
ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಧೈನವೀ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಕಲಶಗಳನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಹೋಮ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ತನಕ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.
Verse 5
प्रवेश्य मंडले शिष्यमनुष्णीषं च देशिकः । तर्पणाद्यं तु मंत्राणां कुर्यात्पूर्वावसानकम्
ದೇಶಿಕ (ಗುರು) ಶಿಷ್ಯನನ್ನು—ತಲೆ ಮುಚ್ಚದೆ—ಮಂಡಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಗೊಳಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ತರ್ಪಣದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಂತ್ರಗಳ ಪೂರ್ವಾವಸಾನಕ (ಆರಂಭಿಕ ಸಮಾಪನ) ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.
Verse 6
ततः संपूज्य देवेशमनुज्ञाप्य च पूर्ववत् । अभिषेकाय तं शिष्यमासनं त्वधिरोहयेत्
ಅನಂತರ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ಪೂರ್ವವತ್ ಅವನ ಅನುಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆಚಾರ್ಯನು ಅಭಿಷೇಕಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ವಿಧ್ಯಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಬೇಕು।
Verse 7
सकलीकृत्य तं पश्चात्कलापञ्चकरूपिणम् । न्यस्तमंत्रतनुं बद्ध्वा शिवं शिष्यं समर्पयेत्
ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ—ಪಂಚಕಲಾರೂಪನಾಗಿ—ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸದಿಂದ ಪವಿತ್ರ ದೇಹವಿರುವ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಬದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಮಂಗಳ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।
Verse 8
ततो निवृत्तिकुंभादिघटानुद्धृत्य वै क्रमात् । मध्यमान्ताच्छिवेनैव शिष्यं तमभिषेचयत्
ನಂತರ ನಿವೃತ್ತಿ-ಕುಂಭ ಮೊದಲಾದ ಘಟಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎತ್ತಿ, ಮಧ್ಯದಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಶಿವನೇ ಸ್ವತಃ ಆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು।
Verse 9
शिवहस्तं समर्प्याथ शिशोः शिरसि देशिकः । शिवभावसमापन्नः शिवाचार्यं तमादिशेत्
ನಂತರ ದೇಶಿಕನು ಶಿಶುವಿನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ‘ಶಿವಹಸ್ತ’ವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಶಿವಭಾವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಶಿವಾಚಾರ್ಯನಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು।
Verse 10
अथालंकृत्य तं देवमाराध्य शिवमण्डले । शतमष्टोत्तरं हुत्वा दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः
ನಂತರ ಆ ದೇವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ಶಿವಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ; ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನೂರ ಎಂಟು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು।
Verse 11
पुनः सम्पूज्य देवेशं प्रणम्य भुवि दंडवत् । शिरस्यंजलिमाधाय शिवं विज्ञापयेद्गुरुः
ಮತ್ತೆ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗುರುವು ಶ್ರೀಶಿವನಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ವಿಜ್ಞಾಪನೆ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 12
भगवंस्त्वत्प्रसादेन देशिकोयं मया कृतः । अनुगृह्य त्वया देव दिव्याज्ञास्मै प्रदीयताम्
ಹೇ ಭಗವನ್! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಇವನನ್ನು ದೇಶಿಕನಾಗಿ (ಯೋಗ್ಯ ಉಪದೇಶಕನಾಗಿ) ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದೇವಾ! ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ಇವನಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು—ಪವಿತ್ರ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು—ಕೊಡಲಿ.
Verse 13
एवं विज्ञाप्य शिष्येण सह भूयः प्रणम्य च । शिवं शिवागमं दिव्यं पूजयेच्छिववद्गुरुः
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ತಿಳಿಸಿ, ಶಿಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಿವಸಮಾನ ಆಚರಣೆಯುಳ್ಳ ಗುರುವು ಶುಭಕರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನೂ ದಿವ್ಯ ಶಿವಾಗಮವನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 14
पुनः शिवमनुज्ञाप्य शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । उभाभ्यामथ पाणिभ्यां दद्याच्छिष्याय देशिकः
ಮತ್ತೆ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ದೇಶಿಕಾಚಾರ್ಯನು ಶಿವಜ್ಞಾನ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀಡಬೇಕು।
Verse 15
स ताम्मूर्ध्नि समाधाय विद्यां विद्यासनोपरि । अधिरोप्य यथान्यायमभिवंद्य समर्चयेत्
ಅವನು ಆ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ವಿದ್ಯಾಸನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ; ನಿಯಮಾನುಸಾರ ವಂದಿಸಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 16
अथ तस्मै गुरुर्दद्याद्राजोपकरणान्यपि । आचार्यपदवीं प्राप्तो राज्यं चापि यतो ऽर्हति
ನಂತರ ಗುರುವು ಅವನಿಗೆ ರಾಜಚಿಹ್ನೆಗಳು ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯೋಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಆಚಾರ್ಯಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 17
अथानुशासनं कुर्यात्पूर्वैराचरितं यथा । यथा च शिवशास्त्रोक्तं यथा लोकेषु पूज्यते
ನಂತರ ಪೂರ್ವಜರು ಆಚರಿಸಿದಂತೆ ಯಥೋಚಿತ ಅನುಶಾಸನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು—ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ।
Verse 18
शिष्यान्परिक्ष्य यत्नेन शिवशास्त्रोक्तलक्षणैः । संस्कृत्य च शिवज्ञानं तेभ्यो दद्याच्च देशिकः
ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೆ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಯತ್ನದಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ದೇಶಿಕನು ಅವರನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 19
एवं सर्वमनायासं शौचं क्षांतिं दयां तथा । अस्पृहामप्यसूयां च यत्नेन च विभावयेत्
ಹೀಗೆ ಯತ್ನದಿಂದ, ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ, ಶೌಚ, ಕ್ಷಾಂತಿ, ದಯೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು।
Verse 20
इत्थमादिश्य तं शिष्यं शिवमुद्वास्य मंडलात् । शिवकुंभानलादींश्च सदस्यानपि पूजयेत्
ಹೀಗೆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಮಂಡಲದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉದ್ವಾಸನ ಮಾಡಿ; ಶಿವಕುಂಭ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇತರ ಸದಸ್ಯರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 21
युगपद्वाथ संस्कारान्कुर्वीत सगणो गुरुः । तत्र यत्र द्वयं वापि प्रयोगस्योपदिश्यते
ಅನಂತರ ಗುರುವು ತನ್ನ ಗಣ-ಸಹಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು, ಅಥವಾ ಉಪದೇಶಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪರ್ಯಾಯಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 22
तदादावेव कलशान्कल्पयेदध्वशुद्धिवत् । कृत्वा समयसंस्कारमभिषेकं विनाखिलम्
ಅದರ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅಧ್ವಶುದ್ಧಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಕಲಶಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಸಮಯಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 23
समभ्यर्च्य शिवं भूयः कृत्वा चाध्वविशोधनम् । तस्मिन्परिसमाप्ते तु पुनर्देवं प्रपूजयेत्
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಅಧ್ವ-ವಿಶೋಧನ (ಮಾರ್ಗತತ್ತ್ವಗಳ ಶುದ್ಧಿ) ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ದೇವ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 24
हुत्वा मंत्रन्तु संतर्प्य संदीप्याशास्य चेश्वरम् । समर्प्य मंत्रं शिष्यस्य पाणौ शेषं समापयेत्
ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರದೇವತೆಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯನು ಶಿಷ್ಯನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಉಳಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು।
Verse 25
अथवा मंत्रसंस्कारमनुचिंत्याखिलं क्रमात् । अध्वशुद्धिं गुरुः कुर्यादभिषेकावसानिकम्
ಅಥವಾ ಮಂತ್ರ-ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ರಮವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಗುರುವು ಅಧ್ವ-ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಅಭಿಷೇಕದಿಂದ ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಬೇಕು।
Verse 26
तत्र यः शान्त्यतीतादिकलासु विहितो विधिः । स सर्वो ऽपि विधातव्यस्तत्त्वत्रयविशोधने
ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಅತೀತಾ ತನಕದ ಕಲಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ವಿಧಾನವೇನಿದೆಯೋ, ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧಾನವನ್ನು ತತ್ತ್ವತ್ರಯ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।
Verse 27
शिवविद्यात्मतत्त्वाख्यं तत्त्वत्रयमुदाहृतम् । शक्तौ शिवस्ततो विद्यात्तस्यास्त्वात्मा समुद्बभौ
ತತ್ತ್ವತ್ರಯವನ್ನು ‘ಶಿವ’, ‘ವಿದ್ಯಾ’, ‘ಆತ್ಮ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿವನು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿ; ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಆತ್ಮನು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 28
शिवेन शांत्यतीताध्वा व्याप्तस्तदपरः परः । विद्यया परिशिष्टो ऽध्वा ह्यात्मना निखिलः क्रमात्
ಶಿವನಿಂದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಅಧ್ವವು ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ; ಅದರಾಚೆಯ ಪರಮವೂ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ. ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಉಳಿದ ಅಧ್ವವು ಧಾರಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಅಧ್ವವು ಆತ್ಮದಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 29
दुर्लभं शांभवं मत्वा मंत्रमूलं मनीषिणः । शाक्तं शंसीत संस्कारं शिवशास्त्रार्थपारगाः
ಶಾಂಭವ ದೀಕ್ಷೆ ದುರ್ಲಭವೂ ಮಂತ್ರಮೂಲವೂ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಶೈವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತರಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶಾಕ್ತ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ಪ್ರಶಂಸಿಸಬೇಕು।
Verse 30
इति ते सर्वमाख्यातं संस्काराख्यस्य कर्मणः । चातुर्विध्यमिदं कृष्ण किं भूय श्रोतुमिच्छसि
ಓ ಕೃಷ್ಣಾ, ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ವೆನ್ನುವ ಕರ್ಮದ ಚತುರ್ವಿಧ ವಿಭಾಗವನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?
Frequently Asked Questions
A structured consecration/installation of a qualified disciple as an ācārya (Śivācārya), including maṇḍala worship, kalaśa स्थापना, sequential abhiṣeka, and homa with pūrṇāhuti.
They encode a graded Śaiva ontology/energy-map (kalā framework): Nivṛtti, Pratiṣṭhā, Vidyā, Śānti, and Parā, ritually “pouring” a staged transformation that culminates in central Parā and Śiva-bhāva.
Śiva-bhāva (assimilation to Śiva) and formal authorization as Śivācārya, enacted through mantra-tanu/nyāsa, abhiṣeka progression, and the sealing acts of homa and pūrṇāhuti.