Maṇḍala–Pūjā–Homa Krama (Maṇḍala Worship and Homa Sequence for the Disciple)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । ततः स्नानादिकं सर्वं समाप्याचार्यचोदितः । गच्छेद्बद्धांजलिर्ध्यायञ्छिवमण्डलपार्श्वतः

ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಸ್ನಾನಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯರ ಆದೇಶದಿಂದ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಶಿವಮಂಡಲದ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

अथ पूजां विना सर्वं कृत्वा पूर्वदिने यथा । नेत्रबंधनपर्यंतं दर्शयेन्मण्डलं गुरुः

ಆಮೇಲೆ ವಿಧಿಪೂಜೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಗುರುವು ನೇತ್ರಬಂಧನದವರೆಗೆ ಮಂಡಲವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು।

Verse 3

बद्धनेत्रेण शिष्येण पुष्पावकिरणे कृते । यत्रापतंति पुष्णाणि तस्य नामा ऽस्य संदिशेत्

ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿದ ಶಿಷ್ಯನು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಚಲ್ಲಿದಾಗ, ಪುಷ್ಪಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತವೋ ಆ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಬೇಕು।

Verse 4

तं चोपनीय निर्माल्यमण्डले ऽस्मिन्यथा पुरा । पूजयेद्देवमीशानं जुहुयाच्च शिवानले

ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಈ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ-ಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ತಂದು, ದೇವ ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಶಿವಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 5

शिष्येण यदि दुःस्वप्नो दृष्टस्तद्दोषशांतये । शतमर्धं तदर्धं वा जुहुयान्मूलविद्यया

ಶಿಷ್ಯನು ದುಃಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೆ, ಆ ದೋಷಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮೂಲವಿದ್ಯೆ (ಮೂಲಮಂತ್ರ)ದಿಂದ ನೂರು, ಐವತ್ತು ಅಥವಾ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಹೋಮಿಸಬೇಕು।

Verse 6

ततः सूत्रं शिखाबद्धं लंबयित्वा यथा पुरा । आधारपूजाप्रभृति यन्निवृत्तिकलाश्रयम्

ಅನಂತರ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಶಿಖೆಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ಆಧಾರಪೂಜೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಿವೃತ್ತಿಕಲಾಶ್ರಿತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಅದು ಜೀವವನ್ನು ಶಿವೋನ್ಮುಖಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 7

वागीश्वरीपूजनांतं कुर्याद्धोमपुरस्सरम् । अथ प्रणम्य वागीशं निवृत्तेर्व्यापिकां सतीम्

ಹೋಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಾಗೀಶ್ವರಿಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಿ. ನಂತರ ನಿವೃತ್ತಿಮಾರ್ಗವ್ಯಾಪಕ ಸತೀಶಕ್ತಿರೂಪ ವಾಗೀಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ.

Verse 8

मण्डले देवमभ्यर्च्य हुत्वा चैवाहुतित्रयम् । प्रापयेच्च शिशोः प्राप्तिं युगपत्सर्वयोनिषु

ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ, ಸಂತಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಡಲಿ—ಯಾವ ಯಾವ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾಗಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿ ಯುಗಪತ್ತಾಗಿ ಸಂತತಿ ಲಭಿಸಲಿ.

Verse 9

सूत्रदेहे ऽथ शिष्यस्य ताडनप्रोक्षणादिकम् । कृत्वात्मानं समादाय द्वादशांते निवेद्य च

ನಂತರ ಶಿಷ್ಯನ ಸೂತ್ರದೇಹದಲ್ಲಿ ತಾಡನ, ಪ್ರೋಕ್ಷಣಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯನು ತನ್ನ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ದ್ವಾದಶಾಂತದಲ್ಲಿ ನಿವೇದಿಸಲಿ—ಧ್ಯಾನಸಮರ್ಪಣವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ.

Verse 10

ततो ऽप्यादाय मूलेन मुद्रया शास्त्रदृष्टया । योजयेन्मनसाचार्यो युगपत्सर्वयोनिषु

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮುದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಯುಗಪತ್ತಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಜಿಸಲಿ—ಎಲ್ಲ ಮಟ್ಟಗಳನ್ನು ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿಸಲಿ.

Verse 11

देवानां जातयश्चाष्टौ तिरश्चां पञ्च जातयः । जात्यैकया च मानुष्या योनयश्च चतुर्दश

ದೇವರ ಜಾತಿಗಳು ಎಂಟು, ತಿರ್ಯಕ್‌ (ಪಶುಪಕ್ಷ್ಯಾದಿ) ಜಾತಿಗಳು ಐದು; ಮಾನವರು ಒಂದೇ ಜಾತಿ—ಹೀಗಾಗಿ ಯೋನಿಗಳು (ಜನ್ಮಮೂಲಗಳು) ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು।

Verse 12

तासु सर्वासु युगपत्प्रवेशाय शिशोर्धिया । वागीशान्यां यथान्यायं शिष्यात्मानं निवेशयेत्

ಶಿಶುವಿನ ಬುದ್ಧಿ ಅವೆಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲೆಂದು, ಆಚಾರ್ಯನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ವಾಗೀಶಾನೀ (ವಾಣಿ-ವಿದ್ಯೆಯ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ) ದೇವಿಯ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 13

गर्भनिष्पत्तये देवं संपूज्य प्रणिपत्य च । हुत्वा चैव यथान्यायं निष्पन्नं तदनुस्मरेत्

ಗರ್ಭಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ನೆರವೇರಿದ ಆ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ಅದರ ಪವಿತ್ರ ಫಲವನ್ನೂ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 14

निष्पन्नस्यैवमुत्पत्तिमनुवृत्तिं च कर्मणा । आर्जवं भोगनिष्पत्तिः कुर्यात्प्रीतिं परां तथा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಸಿದ್ಧವಾದದ್ದರ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನೂ ಅದರ ನಿರಂತರ ಅನುಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆರ್ಜವ ಮತ್ತು ಭೋಗಗಳ ಯಥೋಚಿತ ಸಿದ್ಧಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಶಿವಕೃಪೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ।

Verse 15

निष्कृत्यर्थं च जात्यायुर्भोगसंस्कारसिद्धये । हुत्वाहुतित्रयं देवं प्रार्थयेद्देशिकोत्तमः

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಾರ್ಥವಾಗಿಯೂ ಜನ್ಮ, ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಭೋಗಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇಶಿಕನು ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ದೇವರಾದ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು।

Verse 16

भोक्तृत्वविषयासंगमलं तत्कायशोधनम् । कृत्वैवमेव शिष्यस्य छिंद्यात्पाशत्रयं ततः

ಭೋಕ್ತೃತ್ವದ ಭಾವ ಮತ್ತು ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಿಷ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನ ಮೂರು ಪಾಶಗಳನ್ನು (ಬಂಧನಗಳನ್ನು) ಛೇದಿಸಬೇಕು।

Verse 17

निकृत्या परि बद्धस्य पाशस्यात्यंतभेदतः । कृत्वा शिष्यस्य चैतन्यं स्वच्छं मन्येत केवलम्

ಜೀವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಸುವ ಪಾಶಬಂಧನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಛೇದಿಸಿ, ಗುರು ಶಿಷ್ಯನ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಲ ಹಾಗೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಸಿ, ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ವಸ್ವರೂಪಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮನಗಾಣಬೇಕು।

Verse 18

हुत्वा पूर्णाहुतिं वह्नौ ब्रह्माणं पूजयेत्ततः । हुत्वाहुतित्रयं तस्मै शिवाज्ञामनुसंदिशेत्

ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ಅವನಿಗಾಗಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು।

Verse 19

पितामह त्वया नास्य यातुः शैवं परं पदम् । प्रतिबन्धो विधातव्यः शैवाज्ञैषा गरीयसी

ಹೇ ಪಿತಾಮಹ! ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ಯಾತುವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟವನು ಶಿವನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯದಂತೆ ಪ್ರತಿಬಂಧವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಶೈವ ಆಜ್ಞೆ, ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದುದು।

Verse 20

इत्यादिश्य तमभ्यर्च्य विसृज च विधानतः । समभ्यर्च्य महादेवं जुहुयादाहुतित्रयम्

ಈ ರೀತಿ ಆದೇಶಿಸಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಅವನನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 21

निवृत्त्या शुद्धमुद्धृत्य शिष्यात्मानं यथा पुरा । निवेश्यात्मनि सूत्रे च वागीशं पूजयेत्ततः

ನಂತರ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಶಿಷ್ಯನ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ (ಯಜ್ಞೋಪವೀತದಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ವಾಗೀಶನನ್ನು (ವಾಣಿಯ ಈಶ್ವರನನ್ನು) ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 22

हुत्वाहुतित्रयं तस्मै प्रणम्य च विसृज्य ताम् । कुर्यान्निवृत्तः संधानं प्रतिष्ठां कलया सह

ಅವನಿಗೆ ತ್ರಿವಿಧ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಆಹ್ವಾನಿತ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿ— ನಂತರ ಬಾಹ್ಯಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗಿ, ಕಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 23

संधाने युगपत्पूजां कृत्वा हुत्वाहुतित्रयम् । शिष्यात्मनः प्रतिष्ठायां प्रवेशं त्वथ भावयेत्

ಸಂಧಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ತ್ರಿವಿಧ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಆಚಾರ್ಯನು ಶಿಷ್ಯನ ಆತ್ಮವು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶಿವನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದನ್ನು ಭಾವಿಸಬೇಕು.

Verse 24

ततः प्रतिष्ठामावाह्य कृत्वाशेषं पुरोदितम् । तद्व्याप्तिं व्यापिकां तस्य वागीशानीं च भावयेत्

ಅನಂತರ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ದೇವತೆ/ಮಂಡಲ/ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪವಿತ್ರ ವಾಕ್ಯದ ಅಧೀಶ್ವರಿಯಾದ ವಾಗೀಶಾನಿಯನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 25

पूर्णेदुमंडलप्रख्यां कृत्वा शेषं च पूर्ववत् । विष्णवे संविशेदाज्ञां शिवस्य परमात्मनः

ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಮಂಡಲದಂತೆ ಅದನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಉಳಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು.

Verse 26

विष्णोर्विसर्जनाद्यं च कृत्वा शेषं च विद्यया । प्रतिष्ठामनुसंधाय तस्यां चापि यथा पुरा

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಿಸರ್ಜನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ನಿಯತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಉಳಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಂತ್ರವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪೂರ್ವವತ್ ಪರಂಪರೆಯಂತೆ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 27

कृत्वानुचिन्त्य तद्व्याप्तिं वागीशां च यथाक्रमम् । दीप्ताग्नौ पूर्णहोमान्तं कृत्वा शेषं च पूर्ववत्

ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವನ ಸರ್ವವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಾಗೀಶೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ದೀಪ್ತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ತನಕ ಹೋಮವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 28

नीलरुद्रमुपस्थाप्य तस्मै पूजादिकं तथा । कृत्वा कर्म शिवाज्ञां च दद्यात्पूर्वोक्तवर्त्मना

ನೀಲರುದ್ರನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಪೂಜಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ವಿಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ನಿಗದಿತ ದಾನ/ಅರ್ಪಣವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 29

तपस्तमपि चोद्वास्य कृत्वा तस्याथ शांतये । विद्याकलां समाधाय तद्व्याप्तिं चावलोकयेत्

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆ ತೇಜಸ್ಸನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸಿ, ಅದರ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಕಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದರ ಸರ್ವವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 30

स्वात्मनो व्यापिकां तद्वद्वागीशीं च यथा पुरा । बालार्कसदृशाकारां भासयंतीं दिशो दश

ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅವನು ವಾಗೀಶೀ ದೇವಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮದಂತೆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು—ಬಾಲಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೀಪ್ತ ರೂಪದಿಂದ, ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 31

ततः शेषं यथापूर्वं कृत्वा देवं महेश्वरम् । आवाह्याराध्य हुत्वास्मै शिवाज्ञां मनसा दिशेत्

ನಂತರ ಉಳಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿ ಆರಾಧಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಹೋಮಾಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಿವಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು.

Verse 32

महेश्वरं तथोत्सृज्य कृत्वान्यां च कलामिमाम् । शांत्यतीतां कलां नीत्वा तद्व्याप्तिमवलोकयेत्

ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೂ ವಿಷಯರೂಪವಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸುವುದನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಈ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ಯಾನಕಲೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಶಾಂತಿ’ ಮಟ್ಟವನ್ನು ದಾಟಿ ಅತೀತಕಲೆಗೆ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅದರ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 33

स्वात्मनो व्यापिकां तद्वद्वागीशां च विचिंतयेत् । नभोमंडलसंकाशां पूर्णांतं चापि पूर्ववत्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪವಿತ್ರ ವಾಕ್ಯದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವಿ ವಾಗೀಶೆಯನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕಾಶಮಂಡಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿ, ಆದಿಯಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದವಳಾಗಿ—ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ—ಭಾವಿಸಬೇಕು.

Verse 34

कृत्वा शेषविधानेन समभ्यर्च्य सदाशिवम् । तस्मै समादिशेदाज्ञां शंभोरमितकर्मणः

ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಉಳಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವನಿಗೆ ಶಂಭು—ಅಮಿತಕರ್ಮಗಳ ಪ್ರಭು—ಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು (ನಿರ್ದೇಶವನ್ನು) ತಿಳಿಸಬೇಕು.

Verse 35

तत्रापि च यथापूर्वं शिवं शिरसि पूर्ववत् । समभ्यर्च्य च वागीशं प्रणम्य च विसर्जयेत्

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಶಿವನನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ (ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ವಾಗೀಶ—ವಾಕ್ಯದ ಸ್ವಾಮಿ—ನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ದೇವತೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 36

ततश्शिवेन सम्प्रोक्ष्य शिष्यं शिरसि पूर्ववत् । विलयं शांत्यतीतायाः शक्तितत्त्वे ऽथ चिंतयेत्

ನಂತರ ಗುರುವು ಶಿವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ಶಿಷ್ಯನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪವಿತ್ರಜಲವನ್ನು ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿ, ಶಾಂತಿಗೂ ಅತೀತವಾದ ಶಕ್ತಿತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಜೀವಬಂಧಗಳ ಲಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 37

षडध्वनः परे पारे सर्वाध्वव्यापिनी पराम् । कोटिसूर्यप्रतीकाशं शैवीं शक्तिञ्च चिन्तयेत्

ಷಡಧ್ವಗಳ ಪಾರದಲ್ಲಿನ ಪರತೀರದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಅಧ್ವಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪರಮ ಶೈವೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 38

तदग्रे शिष्यमानीय शुद्धस्फटिकनिर्मलम् । प्रक्षाल्य कर्तरीं पश्चाच्छिवशास्त्रोक्तमार्गतः

ನಂತರ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮುಂದೆ ಕರೆದು, ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ತೊಳೆಯಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮಾರ್ಗದಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ।

Verse 39

कुर्यात्तस्य शिखाच्छेदं सह सूत्रेण देशिकः । ततस्तां गोमये न्यस्य शिवाग्नौ जुहुयाच्छिखाम्

ದೀಕ್ಷಾಗುರುವು ಅವನ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತದೊಡನೆ ಕತ್ತರಿಸಲಿ। ನಂತರ ಆ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಗೋಮಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಶಿವಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ।

Verse 40

वौषडंतेन मूलेन पुनः प्रक्षाल्य कर्तरीम् । हस्ते शिष्यस्य चैतन्यं तद्देहे विनिवर्तयेत्

‘ವೌಷಟ್’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೊಳೆಯಿಸಿ, ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನ ಕೈಯ ಮೂಲಕ ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ।

Verse 41

ततः स्नातं समाचांतं कृतस्वस्त्ययनं शिशुम् । प्रवेश्य मंडलाभ्यासं प्रणिपत्य च दंडवत्

ನಂತರ ಶಿಶುವಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆಚಮನ ಮಾಡಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮಂಡಲಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ವಲಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಪಡಿಸಿದನು; ಶಿಶು ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿತು.

Verse 42

पूजां कृत्वा यथान्यायं क्रियावैकल्यशुद्धये । वाचकेनैव मंत्रेण जुहुयादाहुतित्रयम्

ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಕೊರತೆಯ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ, ವಾಚಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 43

उपांशूच्चारयोगेन जुहुयादाहुतित्रयम् । पुनस्संपूज्य देवेशं मन्त्रवैकल्यशुद्धये

ಉಪಾಂಶು ಉಚ್ಚಾರಣೆಯ ನಿಯಮದಿಂದ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ದೇವೇಶನನ್ನು ಪುನಃ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಮಂತ್ರದ ಕೊರತೆಯ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು.

Verse 44

हुत्वाहुतित्रयं पश्चात्प्रार्थयेत्प्रांजलिर्गुरुः । भगवंस्त्वत्प्रसादेन शुद्धिरस्य षडध्वनः

ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಗುರು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಿ—“ಹೇ ಭಗವನ್! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಶಿಷ್ಯನ ಷಡಧ್ವದ ಶುದ್ಧಿ ಆಗಲಿ.”

Verse 45

कृता तस्मात्परं धाम गमयैनं तवाव्ययम् । इति विज्ञाप्य देवाय नाडीसंधानपूर्वकम्

“ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವ, ಇವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಪರಮ ಅವ್ಯಯ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು” ಎಂದು ದೇವರಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಿ, ನಂತರ ನಾಡೀ-ಸಂಧಾನಪೂರ್ವಕ ಯೋಗಸಾಧನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 46

पूर्णांतं पूर्ववत्कृत्वा ततो भूतानि शोधयेत् । स्थिरास्थिरे ततः शुद्ध्यै शीतोष्णे च ततः पदे

ಹಿಂದಿನಂತೆ ‘ಪೂರ್ಣಾಂತ’ವರೆಗೆ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಭೂತತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸ್ಥಿರ-ಅಸ್ಥಿರಗಳ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ, ಬಳಿಕ ಶೀತ-ಉಷ್ಣದ ಪದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು.

Verse 47

ध्यायेद्व्याप्त्यैकताकारे भूतशोधनकर्मणि । भूतानां ग्रंथिविच्छेदं कृत्वा त्यक्त्वा सहाधिपैः

ಭೂತಶೋಧನಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಏಕತ್ವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಭೂತಗಳ ಗ್ರಂಥಿಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೊಡನೆ ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಚೈತನ್ಯವು ಬಂಧಾತೀತ ಪತಿ-ಶಿವನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 48

भूतानि स्थितयोगेन यो जपेत्परमे शिवे । विशोध्यास्य तनुं दग्ध्वा प्लावयित्वा सुधाकणैः

ಸ್ಥಿರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಪರಮಶಿವನ ಜಪ ಮಾಡುವವನು ಭೂತತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸಿ ತನ್ನ ದೇಹಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮಲವನ್ನು ದಹಿಸಿ, ನಂತರ ಕೃಪಾರೂಪವಾದ ಸುಧಾಕಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ಲಾವಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 49

स्थाप्यात्मानं ततः कुर्याद्विशुद्धाध्वमयं वपुः । तत्रादौ शान्त्यतीतां तु व्यापिकां स्वाध्वनः कलाम्

ಮೊದಲು ಆತ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಶುದ್ಧ ಅಧ್ವಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಧ್ಯಾನವಪುನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಆದಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಅಧ್ವದ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿ—ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಹ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವ—ಕಲಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 50

शुद्धामेव शिशोर्मूर्ध्नि न्यसेच्छान्तिमुखे तथा । विद्यां गलादिनाभ्यंतं प्रतिष्ठां तदधः क्रमात्

ಅವನು ಶಿಶುವಿನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ‘ಶುದ್ಧಾ’ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ; ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶಾಂತಿ’ಯನ್ನು. ಕಂಠದಿಂದ ನಾಭಿವರೆಗೆ ‘ವಿದ್ಯಾ’ಯನ್ನು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ‘ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ’ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ.

Verse 51

जान्वंतं तदधो न्यस्येन्निवृत्तिं चानुचिंतयेत् । स्वबीजैस्सूत्रमंत्रं च न्यस्यां गैस्तं शिवात्मकम्

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವುಗಳ ಕೆಳಗೆ ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ ‘ನಿವೃತ್ತಿ’ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅನುಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೂತ್ರಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಈ ಸ್ಥಾಪನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಿವಸ್ವರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 52

बुद्ध्वा तं हृदयांभोजे देवमावाह्य पूजयेत् । आशास्य नित्यसांनिध्यं शिवस्वात्म्यं शिशौ गुरुः

ಅವನನ್ನು ಅರಿತು ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವರನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಭುವಿನ ನಿತ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೂ ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಶಿವಸ್ವಾತ್ಮ್ಯಾನುಭವವೂ ದೊರಕಲೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು.

Verse 53

शिवतेजोमयस्यास्य शिशोरापादयेद्गुणान् । अणिमादीन्प्रसीदेति प्रदद्यादाहुतित्रयम्

ಈ ಶಿಶು ಶಿವತೇಜೋಮಯನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನಲ್ಲಿ ಅಣಿಮಾ ಮೊದಲಾದ ದಿವ್ಯಗುಣಗಳನ್ನು ಆಪಾದಿಸಬೇಕು; ‘ಪ್ರಸೀದ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 54

तथैव तु गुणानेव पुनरस्योपपादयेत् । सर्वज्ञातां तथा तृप्तिं बोधं चाद्यन्तवर्जितम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ಅವನ ಸರ್ವಜ್ಞತೆ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿ, ಮತ್ತು ಆದಿ-ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಬೋಧ.

Verse 55

अलुप्तशक्तिं स्वातन्त्र्यमनंतां शक्तिमेव च । ततो देवमनुज्ञाप्य सद्यादिकलशैस्तु तम्

ಶಕ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣಿಸದ, ಪರಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ದೇವರ ಅನುಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸದ್ಯಃ (ಸದ್ಯೋಜಾತ) ಕಲಶದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅಭಿಷೇಕ ಕಲಶಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 56

अभिषिंचेत देवेशं ध्यायन्हृदि यथाक्रमम् । अथोपवेश्य तं शिष्यं शिवमभ्यर्च्य पूर्ववत्

ವಿಧಿಯ ಕ್ರಮದಂತೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ದೇವೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 57

लब्धानुज्ञः शिवाच्छैवीं विद्यामस्मै समादिशेत् । ओंकारपूर्विकां तत्र संपुटान्तु नमो ऽंतगाम्

ಶಿವನ ಅನುಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಶೈವ ವಿದ್ಯೆ (ಮಂತ್ರವಿದ್ಯೆ) ಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು. ಅದು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಲಿ; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪುಟ (ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಆವರಣ) ಒಳಗೆ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ‘ನಮೋ’ ಯ ವಿನಿಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 58

शिवशक्तियुताञ्चैव शक्तिविद्यां च तादृशीम् । ऋषिं छन्दश्च देवं च शिवतां शिवयोस्तथा

ಶಿವಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಆ ಶಕ್ತಿವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದರ ಋಷಿ, ಛಂದಸ್ಸು, ದೇವತೆ, ಮತ್ತು ಶಿವ-ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಯ ‘ಶಿವತಾ’ ಅಂದರೆ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಶಿವಸ್ವಭಾವವನ್ನೂ ಅರಿಯಬೇಕು.

Verse 59

पूजां सावरणां शम्भोरासनानि च सन्दिशेत् । पुनः संपूज्य देवेशं यन्मया समनुष्ठितम्

ಶಂಭುವಿನ ಸಾವರಣ (ಆವರಣ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ) ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಸನಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಪುನಃ ಪೂಜಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಬೇಕು—“ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 60

सुकृतं कुरु तत्सर्वमिति विज्ञापयेच्छिवम् । सहशिष्यो गुरुर्देवं दण्डवत्क्षितिमंडले

“ಪುನ್ಯಕರ್ಯವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಆ ದೇವನ ಮುಂದೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 61

प्रणम्योद्वासयेत्तस्मान्मंडलात्पावकादपि । ततः सदसिकाः सर्वे पूज्याः पूजार्हकाः क्रमात्

ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಮಂಡಲದಿಂದ—ಅಗ್ನಿಯಿಂದಲೂ—ಆಹ್ವಾನಿತ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉದ್ವಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಪೂಜ್ಯರೂ ಪೂಜಾರ್ಹರೂ ಆದ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.

Verse 63

सेव्या वित्तानुसारेण सदस्याश्च सहर्त्विजः । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेच्छिवमात्मनः

ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸದಸ್ಯರು ಹಾಗೂ ಋತ್ವಿಜರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಧನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಂಚನೆ ಮಾಡಬಾರದು; ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಸರಳವೂ ನ್ಯಾಯವೂ ಆಗಿರಬೇಕು.