समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । पुण्ये ऽहनि शुचौ देशे बहुदोषविवर्जिते । देशिकः प्रथमं कुर्यात्संस्कारं समयाह्वयम्

ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—ಪുണ್ಯದಿನದಲ್ಲಿ, ಶುಚಿಯಾದ ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಆಚಾರ್ಯನು ಮೊದಲು ‘ಸಮಯಾಹ್ವಯ’ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು ಶಿವಪೂಜೆಯ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । शिल्पिशास्त्रोक्तमार्गेण मण्डपं तत्र कल्पयेत्

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗಂಧ, ವರ್ಣ, ರಸ ಮೊದಲಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಶಿಲ್ಪಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮಾರ್ಗದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಂಡಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು।

Verse 3

कृत्वा वेदिं च तन्मध्ये कुण्डानि परिकल्पयेत् । अष्टदिक्षु तथा दिक्षु तत्रैशान्यां पुनः क्रमात्

ವೇದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಷ್ಟದಿಕ್ಕುಗಳ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು।

Verse 4

प्रधानकुंडं कुर्वीत यद्वा पश्चिमभागतः । प्रधानमेकमेवाथ कृत्वा शोभां प्रकल्पयेत्

ಉಪಾಸಕನು ಪ್ರಧಾನ ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು; ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಒಂದೇ ಪ್ರಧಾನ ವೇದಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಅದರ ಶೋಭೆ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 5

वितानध्वजमालाभिर्विविधाभिरनेकशः । वेदिमध्ये ततः कुर्यान्मंडलं शुभलक्षणम्

ವಿತಾನ, ಧ್ವಜ, ಮಾಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ನಂತರ ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುಭಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತ ಮಂಡಲವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 6

रक्तहेमादिभिश्चूर्णैरीश्वरावाहनोचितम् । सिंदूरशालिनीवारचूर्णैरेवाथ निर्धनः

ಈಶ್ವರಾವಾಹನಕ್ಕೆ ರಕ್ತವರ್ಣದ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಸ್ವರ್ಣಾದಿ ಚೂರ್ಣಗಳು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ದರಿದ್ರನು ಕೇವಲ ಸಿಂಧೂರ, ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆ ಚೂರ್ಣಗಳಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು।

Verse 7

एकहस्तं द्विहस्तं वा सितं वा रक्तमेव वा । एकहस्तस्य पद्मस्य कर्णिकाष्टांगुला मता

ಪದ್ಮವು ಒಂದು ಹಸ್ತ ಅಥವಾ ಎರಡು ಹಸ್ತ ಪ್ರಮಾಣದಾಗಿರಬಹುದು; ಅದು ಬಿಳಿ ಅಥವಾ ಕೆಂಪಾಗಿರಬಹುದು. ಒಂದು ಹಸ್ತದ ಪದ್ಮದ ಕರ್ಣಿಕಾ ಎಂಟು ಅಂಗುಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 8

केसराणि तदर्धानि शेषं चाष्टदलादिकम् । द्विहस्तस्य तु पद्मस्य द्विगुणं कर्णिकादिकम्

ಕೇಸರಗಳು (ತಂತುಗಳು) ಅದರ ಅರ್ಧ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿರಲಿ; ಉಳಿದವು—ಅಷ್ಟದಳ ಮೊದಲಾದವು—ಅನುಗುಣವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಬೇಕು. ದ್ವಿಹಸ್ತ ಪದ್ಮಕ್ಕೆ ಕರ್ಣಿಕಾದಿಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 9

कृत्वा शोभोपशोभाढ्यमैशान्यां तस्य कल्पयेत् । एकहस्तं तदर्धं वा पुनर्वेद्यः तु मंडलम्

ಇದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅದರ ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶೋಭೆ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ವೇದಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಹಸ್ತ—ಅಥವಾ ಅದರ ಅರ್ಧ—ಪ್ರಮಾಣದ ಮಂಡಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು.

Verse 10

व्रीहितंदुलसिद्धार्थतिलपुष्पकुशास्तृते । तत्र लक्षणसंयुक्तं शिवकुंभं प्रसाधयेत्

ಅಕ್ಕಿ-ಧಾನ್ಯ, ಸಾಸಿವೆ, ಎಳ್ಳು, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಕುಶದಿಂದ ಹಾಸಿದ ಆಸನದಲ್ಲಿ, ನಿಗದಿತ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳೊಡನೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಶಿವಕುಂಭವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 11

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रजं मृन्मयं तु वा । गन्धपुष्पाक्षताकीर्णं कुशदूर्वांकुराचितम्

ಕುಂಭವು ಬಂಗಾರ, ಬೆಳ್ಳಿ, ತಾಮ್ರ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನದಾಗಿರಲಿ; ಅದಕ್ಕೆ ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತವನ್ನು ಎರಚಿ, ಕುಶ ಹಾಗೂ ದೂರ್ವಾ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 12

सितसूत्रावृतं कंठे नववस्त्रयुगावृतम् । शुद्धाम्बुपूर्णमुत्कूर्चं सद्रव्यं सपिधानकम्

ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಎರಡು ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರಲಿ; ಶುದ್ಧ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂರ್ಚವಿದ್ದು, ಯೋಗ್ಯ ದ್ರವ್ಯಗಳೊಡನೆ ಮುಚ್ಚಳসহ ಇರಲಿ।

Verse 13

भृङ्गारं वर्धनीं चापि शंखं च चक्रमेव वा । विना सूत्रादिकं सर्वं पद्मपत्रमथापि वा

ಭೃಂಗಾರ, ವರ್ಧನೀ, ಶಂಖ ಅಥವಾ ಚಕ್ರ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ—ಸೂತ್ರಾದಿ ಪವಿತ್ರೀಕರಣವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲ; ಪದ್ಮಪತ್ರವೂ ಹಾಗೆಯೇ।

Verse 14

तस्यासनारविंदस्य कल्पयेदुत्तरे दले । अग्रतश्चंदनांभोभिरस्त्रराजस्य वर्धनीम्

ಆ ಪದ್ಮಾಸನದ ಉತ್ತರ ದಳದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಚಂದನಸುಗಂಧಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಅಸ್ತ್ರರಾಜನಿಗಾಗಿ ‘ವರ್ಧನೀ’ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 15

मण्डलस्य ततः प्राच्यां मंत्रकुंभे च पूर्ववत् । कृत्वा विधिवदीशस्य महापूजां समाचरेत्

ನಂತರ ಮಂಡಲದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮಂತ್ರಕುಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಈಶನ ಮಹಾಪೂಜೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 16

अथार्णवस्य तीरे वा नद्यां गोष्ठे ऽपि वा गिरौ । देवागरे गृहे वापि देशे ऽन्यस्मिन्मनोहरे

ನಂತರ ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಾಗಲಿ, ನದೀತೀರದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪರ್ವತದಲ್ಲಾಗಲಿ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಸ್ವಗೃಹದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಮನೋಹರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಅಲ್ಲಿ ಬಂಧವಿಮೋಚಕ ಪತಿ ಶಿವನ ಪೂಜೆ-ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 17

कृत्वा पूर्वोदितं सर्वं विना वा मंडपादिकम् । मंडलं पूर्ववत्कृत्वा स्थंडिलं च विभावसोः

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿ—ಅಥವಾ ಮಂಡಪಾದಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆಯೂ—ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಿ, ವಿಭಾವಸು (ಅಗ್ನಿ)ಗಾಗಿ ಸ್ಥಂಡಿಲವನ್ನೂ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 18

प्रविश्य पूजाभवनं प्रहृष्टवदनो गुरुः । सर्वमंगलसंयुक्तः समाचरितनैत्यकः

ಪೂಜಾಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಗುರುವು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಖವಿದ್ದನು. ಸರ್ವಮಂಗಳಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 19

महापूजां महेशस्य कृत्वा मण्डलमध्यतः । शिवकुंभे तथा भूयः शिवमावाह्य पूजयेत्

ಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶನ ಮಹಾಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಶಿವಕುಂಭದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಶಿವನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 20

पश्चिमाभिमुखं ध्यात्वा यज्ञरक्षकमीश्वरम् । अर्चयेदस्त्रवर्धन्यामस्त्रमीशस्य दक्षिणे

ಯಜ್ಞರಕ್ಷಕನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ಬಲ (ದಕ್ಷಿಣ) ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಅಸ್ತ್ರವರ್ಧಿನೀ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 21

मन्त्रकुम्भे च विन्यस्य मन्त्रं मन्त्रविशारदः । कृत्वा मुद्रादिकं सर्वं मन्त्रयागं समाचरेत्

ಮಂತ್ರವಿಶಾರದನು ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮಂತ್ರಕುಂಭದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಮುದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಮಂತ್ರಯಾಗವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 22

ततश्शिवानले होमं कुर्याद्देशिकसत्तमः । प्रधानकुण्डे परितो जुहुयुश्चापरे द्विजाः

ಅನಂತರ ದೇಶಿಕಸತ್ತಮನು ಶಿವಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಪ್ರಧಾನ ಕುಂಡದ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಇತರ ದ್ವಿಜರೂ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 23

आचार्यात्पादमर्धं वा होमस्तेषां विधीयते । प्रधानकुण्ड एवाथ जुहुयाद्देशिकोत्तमः

ಅವರಿಗೆ ಹೋಮವು ಆಚಾರ್ಯನ ಹೋಮದ ಪಾದಭಾಗ—ಅಥವಾ ಗರಿಷ್ಠ ಅರ್ಧಭಾಗ—ಎಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ನಂತರ ದೇಶಿಕೋತ್ತಮನು ಪ್ರಧಾನ ಕುಂಡದಲ್ಲೇ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 24

स्वाध्यायमपरे कुर्युः स्तोत्रं मंगलवाचनम् । जपं च विधिवच्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

ಶಿವಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣರಾದ ಕೆಲವರು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಸ್ತೋತ್ರ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವಾಚನ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

नृत्यं गीतं च वाद्यं च मंगलान्यपराणि च । पूजनं च सदस्यानां कृत्वा सम्यग्विधानतः

ವಿಧಿವಿಧಾನಾನುಸಾರ ನೃತ್ಯ, ಗೀತ, ವಾದ್ಯ ಹಾಗೂ ಇತರ ಮಂಗಳಾಚಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಸಭಾಸದರನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಪೂಜಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಕರ್ಮವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು।

Verse 26

पुण्याहं कारयित्वाथ पुनः संपूज्य शंकरम् । प्रार्थयेद्देशिको देवं शिष्यानुग्रहकाम्यया

ನಂತರ ಪುಣ್ಯಾಹ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರಕಲಿ ಎಂಬ ಕಾಮನೆಯಿಂದ ದೇಶಿಕನು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು।

Verse 27

प्रसीद देवदेवेश देहमाविश्य मामकम् । विमोचयैनं विश्वेश घृणया च घृणानिधे

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು. ಹೇ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಕರುಣೆಯಿಂದ—ಹೇ ಕರುಣಾನಿಧಿ—ಇವನನ್ನು ಬಂಧನದುಃಖದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸು।

Verse 28

अथ चैवं करोमीति लब्धानुज्ञस्तु देशिकः । आनीयोपोषितं शिष्यं हविष्याशिनमेव वा

ನಂತರ ‘ಇಂತೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ದೇಶಿಕನು, ಉಪವಾಸನಿಯಮದಲ್ಲಿಟ್ಟ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು—ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಹವಿಷ್ಯಾಹಾರ ಮಾಡುವವನನ್ನು—ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವುದು।

Verse 29

एकाशनं वा विरतं स्नातं प्रातःकृतक्रियम् । जपंतं प्रणवं देवं ध्यायंतं कृतमंगलम्

ಅವನು ಏಕಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ಅಥವಾ ವಿರತ (ಸಂಯಮಿ) ಆಗಿರಬೇಕು; ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪ್ರಾತಃಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿರಬೇಕು; ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ದೇವ ಶಿವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 30

द्वारस्य पश्चिमस्याग्रमण्डले दक्षिणस्य वा । दर्भासने समासीनं विधायोदङ्मुखं शिशुम्

ಪಶ್ಚಿಮ ದ್ವಾರದ ಅಗ್ರಮಂಡಲದಲ್ಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣ ದ್ವಾರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಾಗಲಿ, ದರ್ಭಾಸನದ ಮೇಲೆ ಶಿಶುವನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಉತ್ತರಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 31

स्वयं प्राग्वदनस्तिष्ठन्नूर्ध्वकायं कृतांजलिम् । संप्रोक्ष्य प्रोक्षणौतोयैर्मूर्धन्यस्त्रेण मुद्रया

ತಾನೇ ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತು, ದೇಹವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ; ನಂತರ ಪ್ರೋಕ್ಷಣಜಲದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿ, ಮೂರ್ಧನ್ಯ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರದ ಮುದ್ರೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಾಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 32

पुष्पक्षेपेण संताड्य बध्नीयाल्लोचनं गुरुः । दुकूलार्धेन वस्त्रेण मंत्रितेन नवेन च

ಪುಷ್ಪಕ್ಷೇಪದಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಗುರುವು ಮಂತ್ರಿತವಾದ ಹೊಸ ದುಕೂಲ ವಸ್ತ್ರದ ಅರ್ಧಭಾಗದಿಂದ ಶಿಷ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು।

Verse 33

ततः प्रवेशयेच्छिष्यं गुरुर्द्वारेण मंडलम् । सो ऽपि तेनेरितः शंभोराचरेत्त्रिः प्रदक्षिणम्

ನಂತರ ಗುರುವು ದ್ವಾರದಿಂದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮಂಡಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು; ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು ಶಂಭುವನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 34

ततस्सुवर्णसंमिश्रं दत्त्वा पुष्पांजलिं प्रभोः । प्राङ्मुखश्चोदङ्मुखो वा प्रणमेद्दंडवत्क्षितो

ನಂತರ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣಮಿಶ್ರಿತ ಪುಷ್ಪಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಲಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಲಿ ನಿಂತು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 35

ततस्संप्रोक्ष्य मूलेन शिरस्यस्त्रेण पूर्ववत् । संताड्य देशिकस्तस्य मोचयेन्नेत्रबंधनम्

ಅನಂತರ ದೇಶಿಕನು ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಮೂಲಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಶಿರಸ್ಯಾಸ್ತ್ರಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತಾಡನ ಮಾಡಿ ಅವನ ನೇತ್ರಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಡಿಸಬೇಕು।

Verse 36

स दृष्ट्वा मंडलं भूयः प्रणमेत्साञ्जलिः प्रभुम् । अथासीनं शिवाचार्यो मंडलस्य तु दक्षिणे

ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಂಡಲವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಶಿವಾಚಾರ್ಯನು ಮಂಡಲದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಬೇಕು।

Verse 37

उपवेश्यात्मनस्सव्ये शिष्यं दर्भासने गुरुः । आराध्य च महादेवं शिवहस्तं प्रविन्यसेत्

ಗುರುವು ತನ್ನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ದರ್ಭಾಸನದ ಮೇಲೆ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಮೊದಲು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ಶಿವಹಸ್ತ’ವನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 38

शिवतेजोमयं पाणिं शिवमंत्रमुदीरयेत् । शिवाभिमानसंपन्नो न्यसेच्छिष्यस्य मस्तके

ದೇಶಿಕನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಿವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ ಶಿವಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ಶಿವಭಾವದಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಆ ಕೈಯನ್ನು ಶಿಷ್ಯನ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 39

सर्वांगालंबनं चैव कुर्यात्तेनैव देशिकः । शिष्यो ऽपि प्रणमेद्भूमौ देशिकाकृतमीश्वरम्

ನಂತರ ದೇಶಿಕ (ಗುರು) ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ‘ಸರ್ವಾಂಗಾಲಂಬನ’ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು—ಅಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಶಿಷ್ಯನೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಗುರುಕೃತ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 40

ततश्शिवानले देवं समभ्यर्च्य यथाविधि । हुताहुतित्रयं शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा

ಅನಂತರ ಶಿವಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ತ್ರಿವಿಧ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 41

दर्भाग्रैः संस्पृशंस्तं च विद्ययात्मानमाविशेत् । नमस्कृत्य महादेवं नाडीसंधानमाचरेत्

ಕುಶಾಗ್ರಗಳಿಂದ ಆ (ಆಧಾರ/ಆಸನ)ವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ವಿದ್ಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು; ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಂತರ ನಾಡೀ-ಸಂಧಾನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 42

शिवशास्त्रोक्तमार्गेण कृत्वा प्राणस्य निर्गमम् । शिष्यदेहप्रवेशं च स्मृत्वा मंत्रांस्तु तर्पयेत्

ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣನ ನಿರ್ಗಮನವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಶಿಷ್ಯದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರವೇಶವನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 43

संतर्पणाय मूलस्य तेनैवाहुतयो दश । देयास्तिस्रस्तथांगानामंगैरेव यथाक्रमम्

ಮೂಲ (ಮಂತ್ರ/ದೇವತೆ) ಸಂತರ್ಪಣಕ್ಕಾಗಿ ಅದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹತ್ತು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಗಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಂಗಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮೂರು ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 44

ततः पूर्णाहुतिं दत्त्वा प्रायश्चित्ताय देशिकः । पुनर्दशाहुतीन्कुर्यान्मूलमंत्रेण मंत्रवित्

ನಂತರ ದೇಶಿಕ (ಆಚಾರ್ಯ) ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕಾಗಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮಂತ್ರವಿದನಾಗಿ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹತ್ತು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 45

पुनः संपूज्य देवेशं सम्यगाचम्य देशिकः । हुत्वा चैव यथान्यायं स्वजात्या वैश्यमुद्धरेत्

ನಂತರ ದೇಶಿಕನು ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಪುನಃ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ನಿಯಮದಂತೆ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ; ತನ್ನ ವರ್ಣಾಚಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ವೈಶ್ಯ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ಶಿವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ಶುಭ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡೆಸಲಿ.

Verse 46

तस्यैवं जनयेत्क्षात्रमुद्धारं च ततः पुनः । कृत्वा तथैव विप्रत्वं जनयेदस्य देशिकः

ಹೀಗೆ ದೇಶಿಕನು ಮೊದಲು ಅವನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಾತ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಉದ್ಧಾರವಿಧಿಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಲಿ; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವಿಧಿಯಂತೆ ಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ವಿಪ್ರತ್ವ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಾವ)ವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಲಿ.

Verse 47

राजन्यं चैवमुद्धृत्य कृत्वा विप्रं पुनस्तयोः । रुद्रत्वं जनयेद्विप्रे रुद्रनामैव साधयेत्

ಹೀಗೆ ರಾಜನ್ಯನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರನಾಗಿಸಿ; ಆ ವಿಪ್ರನಲ್ಲಿ ರುದ್ರತ್ವವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲಿ; ಈ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ರುದ್ರನಾಮವೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 48

प्रोक्षणं ताडनं कृत्वा शिशोस्स्वात्मानमात्मनि । शिवात्मकमनुस्मृत्य स्फुरंतं विस्फुलिंगवत्

ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ತಾಡನವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಶಿಶುವಿನ ಆತ್ಮವನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಮಾಡಲಿ; ನಂತರ ಆತ್ಮವು ಶಿವಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಅನುಸ್ಮರಿಸಿ, ಅದು ಕಿಡಿಯಂತೆ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ.

Verse 49

नाड्या यथोक्तया वायुं रेचयेन्मंत्रतो गुरुः । निर्गम्य प्रविशेन्नाड्या शिष्यस्य हृदयं तथा

ಗುರುವು ಯಥೋಕ್ತ ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ ಮಂತ್ರಸಹಿತ ಪ್ರಾಣವಾಯುವನ್ನು ರೇಚನ (ಹೊರಹಾಕುವಿಕೆ) ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ನಾಡಿಯಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ ಶಿಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು.

Verse 50

प्रविश्य तस्य चैतन्यं नीलबिन्दुनिभं स्मरन् । स्वतेजसापास्तमलं ज्वलंतमनुचिंतयेत्

ಆ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನೀಲ ಬಿಂದುಸಮಾನವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಲ ನಿವಾರಿತವಾದ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 51

तमादाय तया नाड्या मंत्री संहारमुद्रया । न पूरकेण निवेश्यैनमेकीभावार्थमात्मनः

ನಂತರ ಆ ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಸಂಹಾರಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಒಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ಪೂರಕದಿಂದಲ್ಲ, ಆತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವ-ಲಯಾರ್ಥವಾಗಿ.

Verse 52

कुंभकेन तथा नाड्या रेचकेन यथा पुरा । तस्मादादाय शिष्यस्य हृदये तन्निवेशयेत्

ಹಿಂದಿನಂತೆ—ಕುಂಭಕದಿಂದ, ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ ನಡೆಸಿ, ಮತ್ತು ರೇಚಕದಿಂದ—ಹೀಗೆ ಅದನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆದು ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 53

तमालभ्य शिवाल्लब्धं तस्मै दत्त्वोपवीतकम् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चाद्दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

ಶಿವನಿಂದ ಲಭಿಸಿದ ಆ (ಉಪವೀತವನ್ನು) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವನಿಗೆ ಉಪವೀತಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 54

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्यवरासने । कुशपुष्पपरिस्तीर्णे बद्धांजलिरुदङ्मुखम्

ದೇವನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಶಗಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಹೂಗಳಿಂದ ಹಾಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿದವನಾಗಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು.

Verse 55

स्वस्तिकासनमारूढं विधाय प्राङ्मुखः स्वयम् । वरासनस्थितो मंत्रैर्महामंगलनिःस्वनैः

ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಅವನು ತಾನೇ ಸ್ವಸ್ತಿಕಾಸನವನ್ನು ವಿಧಿಸಿ, ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದನು; ಮಹಾಮಂಗಳನಾದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರ ನಡೆಯಿತು।

Verse 56

समादाय घटं पूर्णं पूर्णमेव प्रसादितम् । ध्यायमानः शिवं शिष्यमाभिषिंचेत देशिकः

ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಹಾಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಸಾದಿತ ಘಟವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ದೇಶಿಕ ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ (ದೀಕ್ಷಾ-ಸ್ನಾನ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 57

अथापनुद्य स्नानांबु परिधाय सितांबरम् । आचान्तोलंकृतश्शिष्यः प्रांजलिर्मंडपं व्रजेत्

ನಂತರ ಸ್ನಾನದ ನೀರನ್ನು ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ; ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಶಿಷ್ಯನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಮಂಡಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 58

उपवेश्य यथापूर्वं तं गुरुर्दर्भविष्टरे । संपूज्य मंडलं देवं करन्यासं समाचरेत्

ಹಿಂದಿನಂತೆ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ದರ್ಭವಿಷ್ಟರದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಗುರುವು ದೇವಮಂಡಲವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಕರನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 59

ततस्तु भस्मना देवं ध्यायन्मनसि देशिकः । समालभेत पाणिभ्यां शिशुं शिवमुदीरयेत्

ನಂತರ ದೇಶಿಕನು ಭಸ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಶಿಶುವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ‘ಶಿವ’ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 60

अथ तस्य शिवाचार्यो दहनप्लावनादिकम् । सकलीकरणं कृत्वा मातृकान्यासवर्त्मना

ಅನಂತರ ಅವನ ಶೈವ ಆಚಾರ್ಯನು ಮಾತೃಕಾ-ನ್ಯಾಸ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ದಹನ-ಶುದ್ಧಿ, ಜಲ-ಪ್ರೋಕ್ಷಣಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಪೂಜೆಯ ಸಕಲೀಕರಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 61

ततः शिवासनं ध्यात्वा शिष्यमूर्ध्नि देशिकः । तत्रावाह्य यथान्यायमर्चयेन्मनसा शिवम्

ನಂತರ ದೇಶಿಕನು ಶಿವಾಸನವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅದನ್ನು ಶಿಷ್ಯನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ (ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 62

प्रार्थयेत्प्रांजलिर्देवं नित्यमत्र स्थितो भव । इति विज्ञाप्य तं शंभोस्तेजसा भासुरं स्मरेत्

ಕೈಜೋಡಿಸಿ ದೇವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು—“ನಿತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರು।” ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿ, ಶಂಭುವಿನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 63

संपूज्याथ शिवं शैवीमाज्ञां प्राप्य शिवात्मिकाम् । कर्णे शिष्यस्य शनकैश्शिवमन्त्रमुदीरयेत्

ನಂತರ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಶಿವಾತ್ಮಕವಾದ ಶೈವ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಶಿಷ್ಯನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶಿವಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 64

स तु बद्धांजलिः श्रुत्वा मन्त्रं तद्गतमानसः । शनैस्तं व्याहरेच्छिष्यशिवाचार्यस्य शासनात्

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಿಷ್ಯನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅದೇ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಶಿವಾಚಾರ್ಯರ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೃದುಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 65

ततः शाक्तं च संदिश्य मन्त्रं मन्त्रविचक्षणः । उच्चारयित्वा च सुखं तस्मै मंगलमादिशेत्

ಅನಂತರ ಮಂತ್ರವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಗುರುವು ಅವನಿಗೆ ಶಾಕ್ತಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು।

Verse 66

ततस्समासान्मन्त्रार्थं वाच्यवाचकयोगतः । समदिश्येश्वरं रूपं योगमासनमादिशेत्

ನಂತರ ವಾಚ್ಯ-ವಾಚಕ ಸಂಬಂಧದ ಮೂಲಕ ಮಂತ್ರಾರ್ಥವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ, ಈಶ್ವರನ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿ, ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗಾಸನವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು।

Verse 67

अथ गुर्वाज्ञया शिष्यः शिवाग्निगुरुसन्निधौ । भक्त्यैवमभिसंधाय दीक्षावाक्यमुदीरयेत्

ನಂತರ ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು—ಶಿವ, ದೀಕ್ಷಿತ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ದೀಕ್ಷಾವಾಕ್ಯವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 68

वरं प्राणपरित्यागश्छेदनं शिरसो ऽपि वा । न त्वनभ्यर्च्य भुंजीय भगवन्तं त्रिलोचनम्

ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವಾಗಲಿ—ಅಥವಾ ಶಿರಚ್ಛೇದವಾಗಲಿ—ಅದೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ; ಆದರೆ ತ್ರಿಲೋಚನ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ನಾನು ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 69

स एव दद्यान्नियतो यावन्मोहविपर्ययः । तावदाराधयेद्देवं तन्निष्ठस्तत्परायणः

ಮೋಹಜನಿತ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಇರುವವರೆಗೆ ಅವನು ನಿಯತ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು. ಅದು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ಆ ದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು—ಅವನಲ್ಲೇ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ, ಅವನನ್ನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯವೆಂದು ಹಿಡಿದು।

Verse 70

ततः स समयो नाम भविष्यति शिवाश्रमे । लब्धाधिकारो गुर्वाज्ञापालकस्तद्वशो भवेत्

ಅನಂತರ ಶಿವಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ‘ಸಮಯ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಯೋಗ್ಯಾಧಿಕಾರ ಪಡೆದವನು ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನಾಗಿ, ಆ ನಿಯಮಶಾಸನದ ಅಧೀನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

अतः परं न्यस्तकरो भस्मादाय स्वहस्ततः । दद्याच्छिष्याय मूलेन रुद्राक्षं चाभिमंत्रितम्

ಅನಂತರ ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತ ರುದ್ರಾಕ್ಷವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 72

प्रतिमा वापि देवस्य गूढदेहमथापि वा । पूजाहोमजपध्यानसाधनानि च संभवे

ದೇವನ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅವನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೂಢದೇಹರೂಪ ಸನ್ನಿಧಿಯಾಗಲಿ—ಹೇ ಶಂಭೋ, ಪೂಜೆ, ಹೋಮ, ಜಪ, ಧ್ಯಾನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧನೆಗೆ ಉಪಾಯಗಳೇ.

Verse 73

सोपि शिष्यः शिवाचार्याल्लब्धानि बहुमानतः । आददीताज्ञया तस्य देशिकस्य न चान्यथा

ಆ ಶಿಷ್ಯನೂ ಶಿವಾಚಾರ್ಯರಿಂದ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಪಡೆದದ್ದನ್ನು, ಆ ದೇಶಿಕ (ಗುರು)ರ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು—ಇತರಥಾ ಅಲ್ಲ.

Verse 74

आचार्यादाप्तमखिलं शिरस्याधाय भक्तितः । रक्षयेत्पूजयेच्छंभुं मठे वा गृह एववा

ಆಚಾರ್ಯರಿಂದ ಪಡೆದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಶಂಭು ಪ್ರಭುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಮಠದಲ್ಲಾಗಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ.

Verse 75

अतः परं शिवाचारमादिशेदस्य देशिकः । भक्तिश्रद्धानुसारेण प्रज्ञायाश्चानुसारतः

ಅನಂತರ ದೇಶಿಕ (ಗುರು) ಅವನಿಗೆ ಶಿವಾಚಾರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು—ಅವನ ಭಕ್ತಿ-ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ.

Verse 76

यदुक्तं यत्समाज्ञातं यच्चैवान्यत्प्रकीर्तितम् । शिवाचार्येण समये तत्सर्वं शिरसा वहेत्

ಯಾವುದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಯಾವುದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಮತ್ತೇನಾದರೂ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆಯೋ—ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಾಚಾರ್ಯನ ಆಜ್ಞೆಯೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಶಿರಸಾ ವಹಿಸಬೇಕು।

Verse 77

शिवागमस्य ग्रहणं वाचनं श्रवणं तथा । देशिकदेशतः कुर्यान्न स्वेच्छातो न चान्यतः

ಶಿವಾಗಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಪಠಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಶ್ರವಣಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಯುತ ದೇಶಿಕ ಗುರುರಿಂದ, ಯೋಗ್ಯ ದೇಶ-ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಬೇಕು; ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕ ಮೂಲಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तः संस्कारः समयाह्वयः । साक्षाच्छिवपुरप्राप्तौ नृणां परमसाधनम्

ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ‘ಸಮಯ’ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಾನವರಿಗೆ ಶಿವಪುರವನ್ನು ಸాక్షಾತ್ ಪಡೆಯಲು ಇದು ಪರಮ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ।