मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವರಾನನೇ! ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕ್ರಿಯೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಜಪ—ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮಾಡಿದರೂ—ನಿಷ್ಫಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದ ಕರ್ಮವೂ ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ನಿಷ್ಫಲ. ಆದರೆ ಆಜ್ಞೆ, ಕ್ರಿಯೆ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ ಮಂತ್ರವು ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಡನೆ ಇದ್ದರೆ ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದ, ಆಚಾರ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ಸಿದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗುರುವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ—ಜಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರುವ ಆ ಗುರುವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನು ಭಾವಶುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು; ವಾಕ್ಯದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ದೇಹಸೇವೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ದ್ರವ್ಯಾರ್ಪಣದಿಂದ।

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

ದ್ವಿಜ ಭಕ್ತನು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗುರುವಿಗೆ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ರತ್ನಗಳು, ಹೊಲ-ಮನೆ, ಆಭರಣ-ವಸ್ತ್ರ, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ಆತ್ಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಧನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಂಚನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ನಂತರ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು, ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪರಿಕರಗಳೊಡನೆ, ಗುರುಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚದೆ; ಆಮೇಲೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗುರುವರಿಂದ ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷಕರ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

ಈ ರೀತಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಗುರುವು, ಒಂದು ವರ್ಷ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ, ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ, ಅಹಂಕಾರರಹಿತ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿದ, ಶುಚಿಯಾದ, ಉಪವಾಸವಿದ್ದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದನು; ಪೂರ್ಣಕುಂಭದ ತುಪ್ಪದಿಂದಲೂ, ಮಂತ್ರಶುದ್ಧ ಜಲದಿಂದಲೂ, ಪುಣ್ಯದ್ರವ್ಯಯುಕ್ತ ಜಲದಿಂದಲೂ।

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

ಸುಗಂಧ, ಹಾರ, ಶುಚಿವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಪುಣ್ಯಾಹ’ ಪಠಣವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ, ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲೂ—ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಶುಚಿಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲೂ—ಸಿದ್ಧಿಕರ ಕಾಲ ಮತ್ತು ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ (ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು) ಆರಂಭಿಸಬೇಕು।

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

ನಕ್ಷತ್ರವೂ ಶುಭಯೋಗಗಳೂ ಅನುಕೂಲವಾಗಿ ಸರ್ವದೋಷವಿವರ್ಜಿತವಾಗಿರುವಾಗ, ಮೊದಲು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ನಂತರ ವಿಧಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ತಾನೂ ಜಪಿಸಿ ಶಿಷ್ಯನಿಂದಲೂ ಜಪ ಮಾಡಿಸಿ, ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಉಭಯರ ಪರಮೋತ್ತಮ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“ಶಿವಮಯವಾಗಲಿ, ಶುಭವಾಗಲಿ, ಶೋಭನವಾಗಲಿ, ಪ್ರಿಯವಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಗುರು ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ನಂತರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಗುರುಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಗುರುಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸಾಧಕನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಪುರಶ್ಚರಣಾದಿ ನಿಯಮಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

ಜೀವ ಇರುವವರೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ಸಹಸ್ರ (1008) ಬಾರಿ (ಶಿವ)ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಅನನ್ಯಭಾವದಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಪರನಿಷ್ಠನಾದವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷರಗಳ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಮಾತ್ರ ಆಹಾರ ಮಾಡುವವನು ಪುರಶ್ಚರಣಿಕನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

ಯಾರು ಪುರಶ್ಚರಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಿತ್ಯಜಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೋ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮನಿಲ್ಲ; ಅವನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಮೊದಲು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡು; ನಂತರ ನಿನ್ನ ಗುರುವನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸು.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಲಿ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಲಿ ಕುಳಿತು, ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇರಬೇಕು. ದಹನ, ಪ್ಲಾವನ ಮೊದಲಾದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗಳಿಂದ ಪಂಚತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ವಿಶೋಧಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದೇಹ/ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸಫಲೀಕೃತಗೊಳಿಸಿ, ಉಪಾಸಕ ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್—ಇಬ್ಬರ ದಿವ್ಯ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಾಪಾನಗಳನ್ನು ನಿಯಮಿಸಬೇಕು.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

ಮಂತ್ರದ ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನ, ಸ್ವರೂಪ, ಋಷಿ, ಛಂದಸ್ಸು, ಅಧಿದೇವತೆ—ಹಾಗೂ ಬೀಜ, ಶಕ್ತಿ, ವಾಕ್ಯ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ಮರಿಸಿ ಪಂಚಾಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಜಪದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಮಾನಸಿಕ, ಮಧ್ಯಮ ಉಪಾಂಶು, ಅಧಮ ವಾಚಿಕ ಎಂದು ಆಗಮಾರ್ಥವಿಶಾರದರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಉತ್ತಮ ಜಪದ ಅಧಿದೇವತೆ ರುದ್ರ; ಮಧ್ಯಮದ ಅಧಿದೇವತೆ ವಿಷ್ಣು; ಅಧಮದ ಅಧಿದೇವತೆ ಬ್ರಹ್ಮ. ಎತ್ತರ-ತಗ್ಗು-ಸ್ವರಿತ ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಥವಾ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಪದಾಕ್ಷರಗಳೊಡನೆ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ‘ವಾಚಿಕ ಜಪ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

ಜಿಹ್ವೆಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಲನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಪವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸದೆ, ತಾನಿಗೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುವ ಜಪವನ್ನು ಉಪಾಂಶು ಜಪವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಕ್ರಮವನ್ನು ವರ್ಣದಿಂದ ವರ್ಣಕ್ಕೆ, ಪದದಿಂದ ಪದಕ್ಕೆ ಪುನಃಪುನಃ ಅನುಸರಿಸಿ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಎರಡನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಮಾನಸ ಜಪವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

ಜಪಗಳಲ್ಲಿ ವಾಚಿಕ ಜಪ ಒಂದು ಮಾತ್ರವೆಂದು ಗಣನೆ; ಉಪಾಂಶು ಜಪ ಶತಗುಣವೆಂದು, ಮಾನಸ ಜಪ ಸಹಸ್ರಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜಪವನ್ನು ‘ಸಗರ್ಭ’ ಜಪವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಶತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲಪ್ರದ. ಜಪದ ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ‘ಅಗರ್ಭ’ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವೂ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

ನಲವತ್ತು ಸಮಾವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ (ಪ್ರಭುವನ್ನು) ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ಐದು, ಮೂರು ಅಥವಾ ಒಂದರ ಸಮೂಹದಲ್ಲೂ ಆಚರಿಸಬಹುದು. ಅಗರ್ಭವಾಗಲಿ ಸಗರ್ಭವಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಸಗರ್ಭ ಪದ್ಧತಿಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾಗಿದೆ.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

ಸಗರ್ಭ ಜಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಹಸ್ರಗుణವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಸಹಿತವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಜಪವನ್ನು ‘ಸಧ್ಯಾನ ಜಪ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಐದು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿಂದ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಒಂದನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಜಪಸಂಖ್ಯೆ ಎಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಎಣಿಸುವುದು ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣ; ರೇಖೆ ಎಳೆದು ಎಣಿಸುವುದು ಎಂಟುಗುಣ; ಪುತ್ರಜೀವ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಎಣಿಸುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

ಶಂಖಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಶತಗುಣ, ಪ್ರವಾಳದಿಂದ ಸಹಸ್ರಗುಣ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸ್ಫಟಿಕದಿಂದ ದಶಸಹಸ್ರಗುಣ, ಮೌಕ್ತಿಕ (ಮುತ್ತು)ಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಗುಣ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪದ್ಮಾಕ್ಷ (ಕಮಲಬೀಜ)ಗಳಿಂದ ದಶಲಕ್ಷಗುಣ, ಸುವರ್ಣದಿಂದ ಕೋಟಿಗುಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕುಶಗ್ರಂಥಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಮಾಲೆಯಿಂದ ಫಲ ಅನಂತಗುಣಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

ಮೂವತ್ತು ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಜಪಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಪುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹದಿನೈದು ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಅಭಿಚಾರ (ವಶೀಕರಣಾದಿ) ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

ಬೊಟ್ಟೆ ಬೆರಳನ್ನು ಮೋಕ್ಷದಾಯಕವೆಂದು, ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ಶತ್ರುನಾಶಿನಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮಧ್ಯಮ ಬೆರಳು ಧನದಾಯಕ; ಉಂಗುರ ಬೆರಳು ನಿಜವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ 108 ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ; 100 ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಉತ್ತಮ; 50 ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಮಧ್ಯಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

ಐವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಮಣಿಗಳ ಮಾಲೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂಥ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಾರದು. ಚಿಕ್ಕ ಬೆರಳನ್ನು ‘ಕ್ಷರಿಣೀ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಜಪಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅದು ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೊಟ್ಟೆ ಬೆರಳಿನಿಂದ, ಇತರ ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ (ಚಿಕ್ಕ ಬೆರಳು ಹೊರತು) ಮಂತ್ರಗಣನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

ಬೊಟ್ಟೆ ಬೆರಳು ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಜಪ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಜಪ ಸಾಮಾನ್ಯ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ನೂರುಪಟ್ಟು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪುಣ್ಯ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೂ ಪವಿತ್ರ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲೂ ಅದು ಸಾವಿರಪಟ್ಟು. ಪುಣ್ಯ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಪಟ್ಟು; ನದಿತೀರದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನದಿಜಲದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಪಟ್ಟು ಫಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಜಪಫಲ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಎಂದು, ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನಂತವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಗುರು, ಚಂದ್ರ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಜಲದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಜಪ ಪ್ರಶಂಸಿತ. (ಕನಿಷ್ಠ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ) ಪೂರ್ವಮುಖ ವಶೀಕರಣಕ್ಕೆ, ದಕ್ಷಿಣಮುಖ ಅಭಿಚಾರಕ್ಕೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಧನದಾಯಕವೆಂದು, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಶಾಂತಿದಾಯಕವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಗುರುಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಇತರರು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಮಂತ್ರಜಪವನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು. ತಲೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮೇಲಂಗಿ ಧರಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ, ಕೂದಲು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಂಠ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

ದೇಹ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಶುದ್ಧನಾದವನು ಅಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಪ ಮಾಡಬಾರದು. ಜಪಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧ, ಮದ/ಮತ್ತತೆ, ತும್ಮು—ಈ ಮೂರನ್ನೂ ದೂರವಿಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಉಗುಳುವುದು ಮತ್ತು ಆಕಳಿಸುವುದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಜಪಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳ ಮತ್ತು ನೀಚರ ದರ್ಶನ/ಸಂಗವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಇವು ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನೊಡನೆ (ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ) ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

ಪವಿತ್ರ ಜ್ಯೋತಿ (ದೀಪಾದಿ)ಯನ್ನು ನೋಡುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಸಂಯಮ ಮಾಡುವುದಾಗಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಯೋಗ್ಯ ಆಸನವಿಲ್ಲದೆ, ಮಲಗಿ, ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ನಿಂತು ಜಪ ಮಾಡಬಾರದು. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ, ಅಶುಭ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಕತ್ತಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಜಪ ಮಾಡಬಾರದು. ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಅಥವಾ ಕುಕ್ಕುಟಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೂಡ ಜಪ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿದ್ದರೂ—ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಷ್ಟು ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಇನ್ನೇನು ಬಹಳ ಮಾತು? ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳು—ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಶುದ್ಧ ಜಪ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನು ಮಂಗಳವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ಆಚಾರವೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ, ಆಚಾರವೇ ಪರಮ ಧನ. ಆಚಾರವೇ ಪರಮ ವಿದ್ಯೆ, ಆಚಾರವೇ ಪರಮ ಗತಿ. ಆಚಾರವಿಲ್ಲದ ಪುರುಷನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಚಾರವಂತನಾಗಬೇಕು।

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ವೈದಿಕ ಋಷಿಗಳು ಬೋಧಿಸಿದ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಕರ್ಮ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದೇ ಸದುಾಚಾರ; ಬೇರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ. ಸತ್ಪುರುಷರು ಆಚರಿಸುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ‘ಸದುಾಚಾರ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸದುಾಚಾರದ ಮೂಲ ಕಾರಣ ‘ಆಸ್ತಿಕ್ಯ’—ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಅವುಗಳ ಅಂತರಾರ್ಥನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವ (ಪತಿ)ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

ಮನುಷ್ಯನು ಆಸ್ತಿಕನಾಗಿ, ಪ್ರಮಾದಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ಸದುಾಚಾರದಿಂದ ವಿಚಲಿತನಾಗದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಸದಾ ದೋಷಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆಸ್ತಿಕತೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪಗಳಿಂದ ಸುಖ-ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇವೆ—ಈ ಸ್ಥಿರಮತಿಯನ್ನು ‘ಆಸ್ತಿಕ್ಯ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

ಪ್ರಿಯೆ, ಇನ್ನೊಂದು ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತೋಪದೇಶ. ಇದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು—ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಪಶುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವನಿಗೆ ಅಲ್ಲ; ಸದಾಚಾರವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ಪತಿತನಿಗೆ, ಅಂತ್ಯಜನಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಕ್ಷರಮಂತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಶರಣವೂ ಪರಿತ್ರಾಣವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿ ನಿಂತಿರಲಿ, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವಾಗಲೂ—ಅಶುಚಿಯಾಗಿರಲಿ ಶುಚಿಯಾಗಿರಲಿ—ಈ ಮಂತ್ರವು ನಿಷ್ಫಲವಾಗದು. ಅನಾಚಾರಿಗಳಾದ ಪುರುಷರಿಗೆ, ಇನ್ನೂ ಶುದ್ಧವಾಗದ ಷಡಧ್ವಗಳಿರುವವರಿಗೆ, ಗುರುವು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸದಿದ್ದರೂ ಈ ಮಂತ್ರ ನಿಷ್ಫಲವಾಗದು.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

ಅಂತ್ಯಜನಾಗಿರಲಿ, ಮೂರ್ಖನಾಗಿರಲಿ, ಮೋಹಿತನಾಗಿರಲಿ, ಪತಿತನಾಗಿರಲಿ—ಹೌದು, ಮર્યಾದೆಯಿಲ್ಲದ ನೀಚನಾಗಿದ್ದರೂ—ಈ ಮಂತ್ರವು ಎಂದಿಗೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗದು. ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಮಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನೇ ಇದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ; ಇತರರಿಗೆ ಅಲ್ಲ.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

ಪ್ರಿಯೆ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಲಗ್ನ, ತಿಥಿ, ನಕ್ಷತ್ರ, ವಾರ, ಯೋಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಈ ಮಹಾಮಂತ್ರವು ಆ ಏಳು ಪರಿಗಣನೆಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಬದ್ಧವಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಶತ್ರುವಲ್ಲ. ಸುಸಿದ್ಧವಾಗಿರಲಿ, ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

ಸಿದ್ಧ ಗುರುವು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ‘ಸುಸಿದ್ಧ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಸಿದ್ಧನು ನೀಡಿದರೂ ಅದು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸಿದ್ಧಿಸಾಧ್ಯವೇ. ಸಾಧಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಾಧಿಸಿದ್ದರೂ—ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಗುರುದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವನಿಗೆ.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಅರ್ಹತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದೋಷಯುಕ್ತ ಅಥವಾ ಅನರ್ಹವಾದ ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪರಮ ವಿದ್ಯೆಯಾದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು. ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ ಈ ಮಂತ್ರವು ಅವುಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈ ಮಹಾಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ ಅವುಗಳೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

ಓ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ದೇವತೆಗಳು ಲಭಿಸಿದರೂ ನಾನು ಲಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಾನು ಲಭಿಸಿದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಲಭಿಸುತ್ತಾರೆ—ಈ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ನಿಯಮ. ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳ ದೋಷಗಳು ಈ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಮಂತ್ರವು ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದ ಪರಿಗಣನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಆಚರಣೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

ಆದರೂ ಯೋಗಿಯು ಕ್ಷುದ್ರ ಫಲಗಳಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬಾರದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಮಹಾಬಲವುಳ್ಳದು. ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಶೂಲಧಾರಿ ಮಹಾದೇವನು ಸాక్షಾತ್ ಮಹಾದೇವಿಗೆ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದ ಯಥಾವಿಧಿ ಕ್ರಮವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು—ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।