पञ्चाक्षर-षडक्षरमन्त्र-माहात्म्यम् | The Greatness of the Pañcākṣara/Ṣaḍakṣara Mantra

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । महर्षिवर सर्वज्ञ सर्वज्ञानमहोदधे । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮಹರ್ಷಿವರ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸರ್ವಜ್ಞಾನ ಮಹೋದಧೇ! ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

उपमन्युरुवाच । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं वर्षकोटिशतैरपि । अशक्यं विस्तराद्वक्तुं तस्मात्संक्षेपतः शृणु

ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು— ಪಂಚಾಕ್ಷರದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶತಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳು।

Verse 3

वेदे शिवागमे चायमुभयत्र षडक्षरेः । सर्वेषां शिवभक्तानामशेषार्थसाधकः

ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶಿವಾಗಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಷಡಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಉಪದೇಶಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಶೇಷಾರ್ಥಸಾಧಕ.

Verse 4

तदल्पाक्षरमर्थाढ्यं वेदसारं विमुक्तिदम् । आज्ञासिद्धमसंदिग्धं वाक्यमेतच्छिवात्मकम्

ಆ ವಾಕ್ಯವು ಅಲ್ಪಾಕ್ಷರವಾದರೂ ಅರ್ಥಸಮೃದ್ಧ; ಅದು ವೇದಸಾರ, ವಿಮುಕ್ತಿದಾಯಕ. ದಿವ್ಯಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧ, ಸಂಶಯರಹಿತ—ಈ ವಚನವೇ ಶಿವಸ್ವರೂಪ.

Verse 5

नानासिद्धियुतं दिव्यं लोकचित्तानुरंजकम् । सुनिश्चितार्थं गंभीरं वाक्यं तत्पारमेश्वरम्

ಆ ಪಾರಮೇಶ್ವರ ವಾಕ್ಯವು ದಿವ್ಯ; ನಾನಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ; ಲೋಕಗಳ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆನಂದಗೊಳಿಸುವುದು. ಅದರ ಅರ್ಥ ನಿಶ್ಚಿತ, ಅದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಗಂಭೀರ.

Verse 6

मन्त्रं सुखमुकोच्चार्यमशेषार्थप्रसिद्धये । प्राहोन्नमः शिवायेति सर्वज्ञस्सर्वदेहिनाम्

ಸರ್ವಾರ್ಥಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬಹುದಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರು—“ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ।” ಇದು ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮನಾದ ಸರ್ವಜ್ಞ ಪ್ರಭುವಿನ ವಾಣಿ.

Verse 7

तद्बीजं सर्वविद्यानां मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अतिसूक्ष्मं महार्थं च ज्ञेयं तद्वटबीजवत्

ಅದೇ ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳ ಬೀಜ—ಆದ್ಯ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ. ಅದು ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದರೂ ಮಹಾರ್ಥವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದೆ; ವಟವೃಕ್ಷದ ಬೀಜದಂತೆ ಅದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು.

Verse 8

देवो गुणत्रयातीतः सर्वज्ञः सर्वकृत्प्रभुः । ओमित्येकाक्षरे मन्त्रे स्थितः सर्वगतः शिवः

ದೇವನು ತ್ರಿಗುಣಾತೀತನು, ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಸರ್ವಕಾರ್ಯಗಳ ಕಾರಣಪ್ರಭು. ಏಕಾಕ್ಷರ “ಓಂ” ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನು ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

मंत्रे षडक्षरे सूक्ष्मे पञ्चब्रह्मतनुः शिवः । वाच्यवाचकभावेन स्थितः साक्षात्स्वभावतः

ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಂಚಬ್ರಹ್ಮ-ತನುವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ವಾಚ್ಯ (ಅರ್ಥ) ಮತ್ತು ವಾಚಕ (ಶಬ್ದ) ಎರಡೂ ರೂಪದಲ್ಲಿ।

Verse 10

वाच्यश्शिवोप्रमेयत्वान्मंत्रस्तद्वाचकस्स्मृतः । वाच्यवाचकभावो ऽयमनादिसंस्थितस्तयोः

ವಾಚ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಅಪ್ರಮೇಯನಾದ್ದರಿಂದ ಮಂತ್ರವು ಅವನನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ವಾಚಕವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ವಾಚ್ಯ-ವಾಚಕ ಸಂಬಂಧ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 11

यथा ऽनादिप्रवृत्तोयं घोरसंसारसागरः । शिवो ऽपि हि तथानादिसंसारान्मोचकः स्थितः

ಈ ಭಯಂಕರ ಸಂಸಾರಸಾಗರವು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಶಿವನೂ ಸಹ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಸಂಸಾರದಿಂದ ವಿಮೋಚಕನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 12

व्याधीनां भेषजं यद्वत्प्रतिपक्षः स्वभावतः । तद्वत्संसारदोषाणां प्रतिपक्षः शिवस्स्मृतः

ಔಷಧಿ ಸ್ವಭಾವತಃ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವಂತೆ, ಸಂಸಾರದ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಶಿವನು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ।

Verse 13

असत्यस्मिन् जगन्नाथे तमोभूतमिदं भवेत् । अचेतनत्वात्प्रकृतेरज्ञत्वात्पुरषस्य च

ಜಗನ್ನಾಥನು ಅಸತ್ಯನಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಜಡ, ಪುರುಷನೂ ಸ್ವತಃ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನು.

Verse 14

प्रधानपरमाण्वादि यावत्किंचिदचेतनम् । न तत्कर्तृ स्वयं दृष्टं बुद्धिमत्कारणं विना

ಪ್ರಧಾನದಿಂದ ಅಣುವರವರೆಗೆ ಜಡವಾದ ಯಾವುದೂ—ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಃ ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

धर्माधर्मोपदेशश्च बंधमोक्षौ विचारणात् । न सर्वज्ञं विना पुंसामादिसर्गः प्रसिद्ध्यति

ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೋಪದೇಶವೂ ಬಂಧಮೋಕ್ಷವಿವೇಚನೆಯೂ ಸರ್ವಜ್ಞ ಪ್ರಭುವಿಲ್ಲದೆ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದಿಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿಜವಾದ ಅರಿವೂ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗದು.

Verse 16

वैद्यं विना निरानंदाः क्लिश्यंते रोगिणो यथा । तस्मादनादिः सर्वज्ञः परिपूर्णस्सदाशिवः

ವೈದ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ರೋಗಿಗಳು ಆನಂದವಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡುವಂತೆ, ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಗಳು ಕ್ಲೇಶಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾಶಿವನು ಅನಾದಿ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಪರಿಪೂರ್ಣನು.

Verse 17

अस्ति नाथः परित्राता पुंसां संसारसागरात् । आदिमध्यांतनिर्मुक्तस्स्वभावविमलः प्रभुः

ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ದಾಟಿಸುವ ನಾಥನು—ಪರಿತ್ರಾತ—ಇದ್ದಾನೆ; ಆ ಪ್ರಭು ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವಭಾವತಃ ವಿಮಲನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 18

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च शिवो ज्ञेयश्शिवागमे । तस्याभिधानमन्त्रो ऽयमभिधेयश्च स स्मृतः

ಶೈವ ಆಗಮಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನೂ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಇದು ಅವನ ‘ಅಭಿಧಾನ’ (ನಾಮ) ಮಂತ್ರ; ಅವನೇ ಇದರ ‘ಅಭಿಧೇಯ’ (ಅರ್ಥ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 19

अभिधानाभिधेयत्वान्मंत्रस्सिद्धः परश्शिवः । एतावत्तु शिवज्ञानमेतावत्परमं पदम्

ಅಭಿಧಾನ–ಅಭಿಧೇಯಗಳ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಮಂತ್ರವೇ ಸಿದ್ಧ ಪರಶಿವ. ಇಷ್ಟೇ ಶಿವಜ್ಞಾನ; ಇಷ್ಟೇ ಪರಮ ಪದ (ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿ).

Verse 20

यदोंनमश्शिवायेति शिववाक्यं षडक्षरम् । विधिवाक्यमिदं शैवं नार्थवादं शिवात्मकम्

‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಎಂಬುದು ಶಿವನ ಸ್ವಂತ ಷಡಕ್ಷರಿ ವಾಕ್ಯ. ಇದು ಶೈವ ವಿಧಿವಾಕ್ಯ; ಕೇವಲ ಸ್ತುತಿ ಅಲ್ಲ—ಇದು ಶಿವಸ್ವರೂಪವೇ.

Verse 21

यस्सर्वज्ञस्सुसंपूर्णः स्वभावविमलः शिवः । लोकानुग्रहकर्ता च स मृषार्थं कथं वदेत्

ಸರ್ವಜ್ಞನೂ, ಸಂಪೂರ್ಣನೂ, ಸ್ವಭಾವತಃ ನಿರ್ಮಲನಾದ ಶಿವನು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಕರ್ತನೂ ಆಗಿರುವಾಗ—ಅವನು ಹೇಗೆ ಮಿಥ್ಯಾ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾತಾಡಬಲ್ಲನು? ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲನು?

Verse 22

यद्यथावस्थितं वस्तु गुणदोषैः स्वभावतः । यावत्फलं च तत्पूर्णं सर्वज्ञस्तु यथा वदेत्

ವಸ್ತು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ, ಅದರ ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧ ಗುಣ-ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಫಲದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣವರೆಗೆ—ಸರ್ವಜ್ಞನು ಹೇಳುವಂತೆ ವಿವರಿಸಬೇಕು.

Verse 23

रागाज्ञानादिभिर्दोषैर्ग्रस्तत्वादनृतं वदेत् । ते चेश्वरे न विद्येते ब्रूयात्स कथमन्यथा

ರಾಗ, ಅಜ್ಞಾನ ಮೊದಲಾದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಗ್ರಸ್ತನಾದವನು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು; ಆದರೆ ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ (ಶಿವನಲ್ಲಿ) ಆ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಆತನು ಸತ್ಯವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲನು?

Verse 24

अज्ञाताशेषदोषेण सर्वज्ञेय शिवेन यत् । प्रणीतममलं वाक्यं तत्प्रमाणं न संशयः

ಎಲ್ಲ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನೂ ತಿಳಿದ, ಯಾವ ದೋಷವೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸದ ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ನಿರ್ಮಲ ವಾಕ್ಯವೇ ಪ್ರಮಾಣ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 25

तस्मादीश्वरवाक्यानि श्रद्धेयानि विपश्चिता । यथार्थपुण्यपापेषु तदश्रद्धो व्रजत्यधः

ಆದುದರಿಂದ ವಿವೇಕಿಗಳು ಈಶ್ವರನ ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಡಬೇಕು; ಅವು ಪುಣ್ಯ–ಪಾಪ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಥಾರ್ಥ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದವನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

स्वर्गापवर्गसिद्ध्यर्थं भाषितं यत्सुशोभनम् । वाक्यं मुनिवरैः शांतैस्तद्विज्ञेयं सुभाषितम्

ಸ್ವರ್ಗಸಿದ್ಧಿಗೂ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿನ ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ) ಸಿದ್ಧಿಗೂ ಶಾಂತಸ್ವಭಾವದ ಮುನಿವರರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಸುಂದರ ಉಪದೇಶವಾಕ್ಯವನ್ನು ‘ಸುಭಾಷಿತ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 27

रागद्वेषानृतक्रोधकामतृष्णानुसारि यत् । वाक्यं निरयहेतुत्वात्तद्दुर्भाषितमुच्यते

ರಾಗ–ದ್ವೇಷ, ಅಸತ್ಯ, ಕ್ರೋಧ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ವಾಕ್ಯವು ನರಕಪಾತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ‘ದುರ್ಭಾಷಿತ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

संस्कृतेनापि किं तेन मृदुना ललितेन वा । अविद्यारागवाक्येन संसारक्लेशहेतुना

ಅವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ರಾಗದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಸಂಸಾರಕ್ಲೇಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ—ಅದು ಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಲಿ, ಮೃದುವಾಗಲಿ, ಲಲಿತವಾಗಲಿ—ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 29

यच्छ्रुत्वा जायते श्रेयो रागादीनां च संशयः । विरूपमपि तद्वाक्यं विज्ञेयमिति शोभनम्

ಯಾವ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಉದಯಿಸಿ, ರಾಗಾದಿ ಆಸಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂಧನ ಸಡಿಲವಾಗುವುದೋ—ಆ ವಾಕ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಸತ್ಯವೆಂದು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು; ಇದೇ ಶುಭ ಪ್ರಮಾಣ।

Verse 30

बहुत्वेपि हि मंत्राणां सर्वज्ञेन शिवेन यः । प्रणीतो विमलो मन्त्रो न तेन सदृशः क्वचित्

ಮಂತ್ರಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಅನೇಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪ್ರಣೀತ ಮಾಡಿದ ಆ ವಿಮಲ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 31

सांगानि वेदशास्त्राणि संस्थितानि षडक्षरे । न तेन सदृशस्तस्मान्मन्त्रो ऽप्यस्त्यपरः क्वचित्

ಅಂಗಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶಗಳೂ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂತ್ರ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 32

सप्तकोटिमहामन्त्रैरुपमन्त्रैरनेकधा । मन्त्रः षडक्षरो भिन्नस्सूत्रं वृत्यात्मना यथा

ಏಳು ಕೋಟಿ ಮಹಾಮಂತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ಉಪಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾದರೂ, ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಸ್ವರೂಪತಃ ಒಂದೇ—ಒಂದೇ ದಾರವು ಬಳಕೆಯ ಭೇದದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಂತೆ ಕಾಣುವಂತೆ।

Verse 33

शिवज्ञानानि यावंति विद्यास्थानापि यानि च । षडक्षरस्य सूत्रस्य तानि भाष्यं समासतः

ಶಿವಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾವಿಧಾನಗಳೂ—ಇವು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರಸೂತ್ರದ ಭಾಷ್ಯವೇ ಆಗಿವೆ.

Verse 34

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैश्शास्त्रैर्वा बहुविस्तरैः । यस्योन्नमः शिवायेति मन्त्रो ऽयं हृदि संस्थितः

ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಂತ್ರ—“ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ”—ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳಾಗಲಿ, ವಿಶಾಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಾಗಲಿ ಏನು ಅಗತ್ಯ?

Verse 35

तेनाधीतं श्रुतं तेन कृतं सर्वमनुष्ठितम् । येनोन्नमश्शिवायेति मंत्राभ्यासः स्थिरीकृतः

ಅವನಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ತ ಅಧ್ಯಯನ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು, ಕೇಳಬೇಕಾದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಶ್ರವಣವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು—ಅವನಿಂದಲೇ ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಮಂತ್ರಾಭ್ಯಾಸ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು।

Verse 36

नमस्कारादिसंयुक्तं शिवायेत्यक्षरत्रयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

ಯಾರ ಜಿಹ್ವಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರಸಹಿತ ‘ಶಿ-ವಾ-ಯ’ ಎಂಬ ತ್ರ್ಯಕ್ಷರ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತದೋ, ಅವನ ಜೀವನ ಧನ್ಯವೂ ಸಫಲವೂ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 37

अंत्यजो वाधमो वापि मूर्खो वा पंडितो ऽपि वा । पञ्चाक्षरजपे निष्ठो मुच्यते पापपंजरात्

ಅಂತ್ಯಜನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಧಮನಾಗಲಿ, ಮೂರ್ಖನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ—ಪಂಚಾಕ್ಷರ ಜಪದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾದವನು ಪಾಪಗಳ ಪಂಜರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

इत्युक्तं परमेशेन देव्या पृष्टेन शूलिना । हिताय सर्वमर्त्यानां द्विजानां तु विशेषतः

ದೇವಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಇದು ಸಮಸ್ತ ಮನುಷ್ಯರ ಹಿತಾರ್ಥ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಿಜರ ಹಿತಾರ್ಥ।