श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः (The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवन्सर्वयोगींद्र गणेश्वर मुनीश्वर । षडाननसमप्रख्य सर्वज्ञाननिधे गुरो । प्रायस्त्वमवतीर्योर्व्यां पाशविच्छित्तये नृणाम् । महर्षिवपुरास्थाय स्थितो ऽसि परमेश्वर

ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವನ್! ಸರ್ವಯೋಗೀಂದ್ರ, ಗಣೇಶ್ವರ, ಮುನೀಶ್ವರ! ಹೇ ಗುರು, ಸರ್ವಜ್ಞಾನನಿಧಿ, ಷಡಾನನನಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನ! ಮಾನವರ ಪಾಶಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಲು ನೀವು ಬಹುಪಾಲು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಮಹರ್ಷಿರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀರಿ.

Verse 3

अन्यथा हि जगत्यस्मिन् देवो वा दानवो ऽपि वा । त्वत्तोन्यः परमं भावं को जानीयाच्छिवात्मकम् । तस्मात्तव मुखोद्गीर्णं साक्षादिव पिनाकिनः । शिवज्ञानामृतं पीत्वा न मे तृप्तमभून्मनः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ—ದೇವನಾಗಲಿ ದಾನವನಾಗಲಿ—ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಶಿವಸ್ವರೂಪವಾದ ಆ ಪರಮ ಭಾವವನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ, ಸాక్షಾತ್ ಪಿನಾಕಿ ಶಿವನಿಂದಲೇ ಬಂದಂತಿರುವ ಶಿವಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 5

साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरंकं समाश्रिता । भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी । उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् । भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः

ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ-ಪಾಲಕನಾದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮಡಿಲನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಪತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಳು—“ಭಗವನ್, ಇದು ಏನು?” ಉಪಮನ್ಯು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಕೃಷ್ಣೆ, ನೀನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೆ; ಇರುವುದನ್ನು ಇರುವಂತೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಭವ (ಶಿವ)ಭಕ್ತೆ, ಯೋಗಯುಕ್ತೆ, ಕಲ್ಯಾಣಚಿಂತನೆಯವಳು.”

Verse 7

महीधरवरे दिव्ये मंदरे चारुकंदरे । देव्या सह महादेवो दिव्यो ध्यानगतो ऽभवत् । तदा देव्याः प्रियसखी सुस्मितास्या शुभावती । फुल्लान्यतिमनोज्ञानि पुष्पाणि समुदाहरत्

ಸುಂದರ ಗುಹೆಗಳಿರುವ ದಿವ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂದರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದೇವನು ದಿವ್ಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಆಗ ದೇವಿಯ ಪ್ರಿಯಸಖಿ—ಮಂದಹಾಸಮುಖಿ ಶುಭಾವತಿ—ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಳಿದ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದಳು.

Verse 9

ततः स्वमंकमारोप्य देवीं देववरोरहः । अलंकृत्य च तैः पुष्पैरास्ते हृष्टतरः स्वयम् । अथांतःपुरचारिण्यो देव्यो दिव्यविभूषणाः । अंतरंगा गणेन्द्राश्च सर्वलोकमहेश्वरीम्

ನಂತರ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಭುವು ದೇವಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು. ಆ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ತಾನೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರ್ಷದಿಂದ ಆಸೀನನಾದನು. ಬಳಿಕ ಅಂತರಪುರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದಿವ್ಯಾಭರಣಧಾರಿಣಿ ದೇವಿಯರು ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗ ಗಣನಾಯಕರು ಸರ್ವಲೋಕಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಲು ಬಂದರು.

Verse 11

भर्तारं परिपूर्णं च सर्वलोकमहेश्वरम् । चामरासक्तहस्ताश्च देवीं देवं सिषेविरे । ततः प्रियाः कथा वृत्ता विनोदाय महेशयोः । त्राणाय च नृणां लोके ये शिवं शरणं गताः

ಚಾಮರ ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವರು ದೇವಿ-ದೇವರನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು—ಸರ್ವಲೋಕಮಹೇಶ್ವರನಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭುವನ್ನು. ನಂತರ ಮಹೇಶನಿಗೂ ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯಿಗೂ ವಿನೋದಕ್ಕಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಶರಣು ಪಡೆದ ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಒಂದು ಪ್ರಿಯ ಕಥೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

Verse 13

तदावसरमालोक्य सर्वलोकमहेश्वरी । भर्तारं परिपप्रच्छ सर्वलोकमहेश्वरम् । देव्युवाच । केन वश्यो महादेवो मर्त्यानां मंदचेतसाम् । आत्मतत्त्वाद्यशक्तानामात्मनामकृतात्मनाम्

ಆ ಕ್ಷಣವು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಕಂಡು ಸರ್ವಲೋಕಮಹೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ಸರ್ವಲೋಕಮಹೇಶ್ವರನಾದ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು—ಮಂದಬುದ್ಧಿಯ ಮನುಷ್ಯರು, ಆತ್ಮತತ್ತ್ವಾದಿ ಉನ್ನತ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಶಕ್ತರು, ಅಸಂಸ್ಕೃತ ಅಂತರಾತ್ಮರು—ಇವರ ಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವನು ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ?

Verse 15

ईश्वर उवाच । न कर्मणा न तपसा न जपैर्नासनादिभिः । न ज्ञानेन न चान्येन वश्यो ऽहं श्रद्धया विना । श्रद्धा मय्यस्ति चेत्पुंसां येन केनापि हेतुना । वश्यः स्पृश्यश्च दृश्यश्च पूज्यस्संभाष्य एव च

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಕರ್ಮದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಜಪಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಆಸನಾದಿ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ವಶನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದಾದರೂ ಜನರಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇದ್ದರೆ, ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭನಾಗಿ—ಸಮೀಪಿಸಬಹುದಾದವನು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಹುದಾದವನು, ಕಾಣಬಹುದಾದವನು, ಪೂಜ್ಯನು ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷ್ಯನೂ ಆಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 17

साध्या तस्मान्मयि शद्धा मां वशीकर्तुमिच्छता । श्रद्धा हेतुस्स्वधर्मस्य रक्षणं वर्णिनामिह । स्ववर्णाश्रमधर्मेण वर्तते यस्तु मानवः । तस्यैव भवति श्रद्धा मयि नान्यस्य कस्यचित्

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವವನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಧಾರಿಗಳ ಸ್ವಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಾರಣ ಶ್ರದ್ಧೆಯೇ. ಯಾರು ತಮ್ಮ ಸ್ವವರ್ಣ-ಆಶ್ರಮಧರ್ಮದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಯಾರಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 19

आम्नायसिद्धमखिलं धर्ममाश्रमिणामिह । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं ममैवाज्ञापुरस्सरम् । स तु पैतामहो धर्मो बहुवित्तक्रियान्वितः । नात्यन्त फलभूयिष्ठः क्लेशाया ससमन्वितः

ಇಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ವೇದಾಮ್ನಾಯಸಿದ್ಧವಾದ ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಪೈತಾಮಹ ಧರ್ಮವು ಅನೇಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ಬಹು ವ್ಯಯದಿಂದ ಯುಕ್ತ; ಅತ್ಯಂತ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡದು, ಬದಲಾಗಿ ಕ್ಲೇಶದುಃಖಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದೆ.

Verse 20

तेन धर्मेण महतां श्रद्धां प्राप्य सुदुर्ल्लभाम् । वर्णिनो ये प्रपद्यंते मामनन्यसमाश्रयाः । तेषां सुखेन मार्गेण धर्मकामार्थमुक्तयः

ಆ ಮಹಾಧರ್ಮದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮರ ಸುದುರ್ಲಭ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ ಅನನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಶರಣಾಗುವ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಾಧಕರು ಸುಖಕರ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

वर्णाश्रमसमाचारो मया भूयः प्रकल्पितः । तस्मिन्भक्तिमतामेव मदीयानां तु वर्णिनाम् । अधिकारो न चान्येषामित्याज्ञा नैष्ठिकी मम

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ಯೋಗ್ಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಮರುಮರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಣಜನರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕಾರ; ಇತರರಿಗೆ ಇಲ್ಲ—ಇದು ನನ್ನ ಅಚಲ, ಸ್ಥಿರ ಆಜ್ಞೆ.

Verse 24

तदाज्ञप्तेन मार्गेण वर्णिनो मदुपाश्रयाः । मलमायादिपाशेभ्यो विमुक्ता मत्प्रसादतः । परं मदीयमासाद्य पुनरावृत्तिदुर्लभम् । परमं मम साधर्म्यं प्राप्य निर्वृतिमाययुः

ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಧಿಸಲಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಾಧಕರು ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಮಲ, ಮಾಯಾ ಮೊದಲಾದ ಪಾಶಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾದರು. ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ನನ್ನ ಪರಮ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರಿ, ನನ್ನ ಪರಮ ಸಾಧರ್ಮ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 25

तस्माल्लब्ध्वाप्यलब्ध्वा वा वर्णधर्मं मयेरितम् । आश्रित्य मम भक्तश्चेत्स्वात्मनात्मानमुद्धरेत् । अलब्धलाभ एवैष कोटिकोटिगुणाधिकः । तस्मान्मे मुखतो लब्धं वर्णधर्मं समाचरेत्

ಆದ್ದರಿಂದ (ಲೌಕಿಕ) ಸಾಧನೆ ದೊರಕಿದರೂ ದೊರಕದಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ವರ್ಣಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು. ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಅದನ್ನು ಆಧಾರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸ್ವಾತ್ಮದಿಂದಲೇ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದರೆ, ಅದೇ ‘ಅಲಬ್ಧದಲ್ಲಿನ ಲಾಭ’ ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಪಡೆದ ವರ್ಣಧರ್ಮವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 27

ममावतारा हि शुभे योगाचार्यच्छलेन तु । सर्वांतरेषु सन्त्यार्ये संततिश्च सहस्रशः । अयुक्तानामबुद्धीनामभक्तानां सुरेश्वरि । दुर्लभं संततिज्ञानं ततो यत्नात्समाश्रयेत्

ಹೇ ಶುಭೇ ದೇವಿ, ಯೋಗಾಚಾರ್ಯನ ಛಲದಿಂದ ನನ್ನ ಅವತಾರಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯುಗದಲ್ಲೂ, ಹೇ ಆರ್ಯೆ, ಇಂತಹ ಪರಂಪರೆಗಳು ಸಹಸ್ರಶಃ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅಸಂಯಮಿಗಳು, ಅಬುದ್ಧಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಹೀನರು ಇವರಿಗೆ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ಸತ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ ಜ್ಞಾನ ದುರ್ಲಭ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.

Verse 29

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं स मोहस्सांधमूकता । यदन्यत्र श्रमं कुर्यान्मोक्षमार्गबहिष्कृतः । ज्ञानं क्रिया च चर्या च योगश्चेति सुरेश्वरि । चतुष्पादः समाख्यातो मम धर्मस्सनातनः

ಅದೇ ಹಾನಿ, ಅದೇ ಮಹಾ ಬಿರುಕು, ಅದೇ ಮೋಹ ಮತ್ತು ಜಡವಾದ ಮೌನ ಮೂಢತೆ—ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದು ಯಾರಾದರೂ ಬೇರೆಡೆ ಶ್ರಮಿಸಿದಾಗ. ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನನ್ನ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವು ನಾಲ್ಕು ಪಾದಗಳೆಂದು ಘೋಷಿತ—ಜ್ಞಾನ, ಕ್ರಿಯಾ, ಚರ್ಯಾ ಮತ್ತು ಯೋಗ.

Verse 31

पशुपाशपतिज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते । षडध्वशुद्धिर्विधिना गुर्वधीना क्रियोच्यते । वर्णाश्रमप्रयुक्तस्य मयैव विहितस्य च । ममार्चनादिधर्मस्य चर्या चर्येति कथ्यते

ಪಶು, ಪಾಶ, ಪತಿ—ಈ ತ್ರಯದ ಅರಿವೇ ‘ಜ್ಞಾನ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ವಿಧಿಯಂತೆ, ಗುರುವಿನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ, ಷಡಧ್ವ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ‘ಕ್ರಿಯಾ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾನುಸಾರ, ನಾನೇ ವಿಧಿಸಿದ ನನ್ನ ಅರ್ಚನಾದಿ ಧರ್ಮಗಳ ಆಚರಣೆ ‘ಚರ್ಯಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 33

मदुक्तेनैव मार्गेण मय्यवस्थितचेतसः । वृत्त्यंतरनिरोधो यो योग इत्यभिधीयते । अश्वमेधगणाच्छ्रेष्ठं देवि चित्तप्रसाधनम् । मुक्तिदं च तथा ह्येतद्दुष्प्राप्यं विषयैषिणाम्

ನಾನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಇತರ ವೃತ್ತಿಗಳ ನಿರೋಧವೇ ‘ಯೋಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಇದು ಅನೇಕ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಚಿತ್ತವನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಷಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಇದು ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯ.

Verse 35

विजितेंद्रियवर्गस्य यमेन नियमेन च । पूर्वपापहरो योगो विरक्तस्यैव कथ्यते । वैराग्याज्जायते ज्ञानं ज्ञानाद्योगः प्रवर्तते

ಯಮ-ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯವರ್ಗವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ವಿರಕ್ತನಿಗೆ ಯೋಗವು ಪೂರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯೋಗವು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 37

योगज्ञः पतितो वापि मुच्यते नात्र संशयः । दया कार्याथ सततमहिंसा ज्ञानसंग्रहः । सत्यमस्तेयमास्तिक्यं श्रद्धा चेंद्रियनिग्रहः

ಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪತನಗೊಂಡರೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಯೆಯನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಗ್ರಹ, ಸತ್ಯ, ಅಸ್ತೇಯ, ಈಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿಕ್ಯ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ—ಇವುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು.

Verse 39

अध्यापनं चाध्ययनं यजनं याजनं तथा । ध्यानमीश्वरभावश्च सततं ज्ञानशीलता । य एवं वर्तते विप्रो ज्ञानयोगस्य सिद्धये । अचिरादेव विज्ञानं लब्ध्वा योगं च विंदति । दग्ध्वा देहमिमं ज्ञानी क्षणाज्ज्ञानाग्निना प्रिये

ಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನ, ಯಜನ ಮತ್ತು ಯಾಜನ, ಧ್ಯಾನ, ಈಶ್ವರಭಾವ ಮತ್ತು ಸದಾ ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠೆ—ಜ್ಞಾನಯೋಗಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶೀಘ್ರವೇ ವಿಜ್ಞಾನ (ಅನುಭವಸಿದ್ಧ ಜ್ಞಾನ) ಪಡೆದು ಯೋಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಈ ದೇಹಭಾವವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದಹಿಸಿ ಜ್ಞಾನಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

प्रसादान्मम योगज्ञः कर्मबंधं प्रहास्यति । पुण्यःपुण्यात्मकं कर्ममुक्तेस्तत्प्रतिबंधकम् । तस्मान्नियोगतो योगी पुण्यापुण्यं विवर्जयेत्

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಯೋಗಜ್ಞನು ಕರ್ಮಬಂಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪವಾದ ಕರ್ಮವೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗಿಯು ನಿಜವಾದ ನಿಯಮಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪ ಎರಡನ್ನೂ ವಜಾಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 42

फलकामनया कर्मकरणात्प्रतिबध्यते । न कर्ममात्रकरणात्तस्मात्कर्मफलं त्यजेत् । प्रथमं कर्मयज्ञेन बहिः सम्पूज्य मां प्रिये । ज्ञानयोगरतो भूत्वा पश्चाद्योगं समभ्यसेत्

ಫಲಕಾಮನೆಯಿಂದ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಜೀವ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕರ್ಮಮಾತ್ರದಿಂದಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ! ಮೊದಲು ಕರ್ಮಯಜ್ಞದಿಂದ ಹೊರಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಜ್ಞಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 44

विदिते मम याथात्म्ये कर्मयज्ञेन देहिनः । न यजंति हि मां युक्ताः समलोष्टाश्मकांचनाः । नित्ययुक्तो मुनिः श्रेष्ठो मद्भक्तश्च समाहितः । ज्ञानयोगरतो योगी मम सायुज्यमाप्नुयात्

ನನ್ನ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿದ ಬಳಿಕ, ನಿಯಮಿತ ದೇಹಿಗಳು—ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ನೋಡುವವರು—ಕೇವಲ ಕರ್ಮಯಜ್ಞದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಯುಕ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿ, ನನ್ನ ಭಕ್ತ, ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಜ್ಞಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಯೋಗಿ ನನ್ನ ಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

अथाविरक्तचित्ता ये वर्णिनो मदुपाश्रिताः । ज्ञानचर्याक्रियास्वेव ते ऽधिकुर्युस्तदर्हकाः । द्विधा मत्पूजनं ज्ञेयं बाह्यमाभ्यंतरं तथा । वाङ्मनःकायभेदाच्च त्रिधा मद्भजनं विदुः

ಇದೀಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಾದರೂ ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ವರ್ಣಿಗಳು (ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು/ಶಿಷ್ಯರು)—ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದು ಜ್ಞಾನ, ಸದಾಚಾರ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೊಡಗಬೇಕು. ನನ್ನ ಪೂಜೆ ಎರಡು ವಿಧ—ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಆಭ್ಯಾಂತರ. ಹಾಗೆಯೇ ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ ಎಂಬ ಭೇದದಿಂದ ನನ್ನ ಭಜನೆ ತ್ರಿವಿಧವೆಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

तपः कर्म जपो ध्यानं ज्ञानं वेत्यनुपूर्वशः । पञ्चधा कथ्यते सद्भिस्तदेव भजनं पुनः । अन्यात्मविदितं बाह्यमस्मदभ्यर्चनादिकम् । तदेव तु स्वसंवेद्यमाभ्यंतरमुदाहृतम्

ತಪಸ್ಸು, ಕರ್ಮ, ಜಪ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ—ಇವು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಐದು ವಿಧಗಳೆಂದು ಸಜ್ಜನರು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದೇ ಭಜನ (ಭಕ್ತಿ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು ಬಾಹ್ಯ—ನಮ್ಮ ಪೂಜೆ-ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದವು; ಆದರೆ ಸ್ವಯಂ ಒಳಗೆ ನೇರ ಅನುಭವವಾಗುವುದು ಅಂತರಭಜನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 50

मनोमत्प्रवणं चित्तं न मनोमात्रमुच्यते । मन्नामनिरता वाणी वाङ्मता खलु नेतरा । लिंगैर्मच्छासनादिष्टैस्त्रिपुंड्रादिभिरंकितः । ममोपचारनिरतः कायः कायो न चेतरः

ನನ್ನತ್ತ ವಾಲಿರುವ ಚಿತ್ತವನ್ನು ‘ಮಾತ್ರ ಮನ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ನನ್ನ ನಾಮದಲ್ಲೇ ನಿರತವಾದ ವಾಣಿ ಮಾತ್ರವೇ ನಿಜವಾದ ‘ವಾಣಿ’; ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಧಿಸಲಾದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು—ತ್ರಿಪುಂಡ್ರ ಮೊದಲಾದವು—ಧರಿಸಿ, ನನ್ನ ಉಪಚಾರ-ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ದೇಹವೇ ನಿಜವಾದ ‘ಕಾಯ’; ಮತ್ತೊಂದು ಅಲ್ಲ.

Verse 52

मदर्चाकर्म विज्ञेयं बाह्ये यागादिनोच्यते । मदर्थे देहसंशोषस्तपः कृच्छ्रादि नो मतम् । जपः पञ्चाक्षराभ्यासः प्रणवाभ्यास एव च । रुद्राध्यायादिकाभ्यासो न वेदाध्ययनादिकम्

ನನ್ನ ಅರ್ಚಾಕರ್ಮವನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾಗಾದಿ ವಿಧಿಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದರೆ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುವ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸು, ಕೃಚ್ಛ್ರಾದಿ ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಜಪವು ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಅಭ್ಯಾಸವೇ. ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯಾದಿ ಪಠಣವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸಿರಿ—ಕೇವಲ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ।

Verse 54

ध्यानम्मद्रूपचिंताद्यं नात्माद्यर्थसमाधयः । ममागमार्थविज्ञानं ज्ञानं नान्यार्थवेदनम् । बाह्ये वाभ्यंतरे वाथ यत्र स्यान्मनसो रतिः । प्राग्वासनावशाद्देवि तत्त्वनिष्ठां समाचरेत्

ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವುದು; ಅದು ಆತ್ಮಾದಿ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲ. ನಿಜ ಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ನನ್ನ ಆಗಮಗಳ ಅರ್ಥವಿಜ್ಞಾನ; ಇತರ ಲೋಕವಿಷಯಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವಿ, ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ರಮಿಸಿತೋ—ಪೂರ್ವವಾಸನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತತ್ತ್ವನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 56

बाह्यादाभ्यंतरं श्रेष्ठं भवेच्छतगुणाधिकम् । असंकरत्वाद्दोषाणां दृष्टानामप्यसम्भवात् । शौचमाभ्यंतरं विद्यान्न बाह्यं शौचमुच्यते । अंतः शौचविमुक्तात्मा शुचिरप्यशुचिर्यतः

ಬಾಹ್ಯ ಶೌಚಕ್ಕಿಂತ ಆಭ್ಯಂತರ ಶೌಚವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ—ಅದು ಶತಗುಣ ಅಧಿಕ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳ ಮಿಶ್ರಣವಿಲ್ಲ; ಕಾಣುವ ದೋಷಗಳೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಶೌಚವೆಂದರೆ ಒಳಗಿನ ಶುದ್ಧಿಯೆಂದು ತಿಳಿ; ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಶೌಚವೆಂದು ಕರೆಯರು. ಅಂತಃಶೌಚವಿಲ್ಲದವನು ಹೊರಗೆ ಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅಶುಚಿಯೇ.

Verse 58

बाह्यमाभ्यंर्तरं चैव भजनं भवपूर्वकम् । न भावरहितं देवि विप्रलंभैककारणम् । कृतकृत्यस्य पूतस्य मम किं क्रियते नरैः । बहिर्वाभ्यंतरं वाथ मया भावो हि गृह्यते

ಬಾಹ್ಯವೂ ಆಭ್ಯಂತರವೂ ಆದ ಭಜನೆ ಎರಡೂ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದಲೇ ನಡೆಯಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಭಾವರಹಿತ ಪೂಜೆ (ನನ್ನಿಂದ) ವಿರಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನು, ನಿತ್ಯಪವಿತ್ರನು—ಮಾನವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲವು? ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಭಕ್ತನ ಭಾವವನ್ನೇ.

Verse 60

भावैकात्मा क्रिया देवि मम धर्मस्सनातनः । मनसा कर्मणा वाचा ह्यनपेक्ष्य फलं क्वचित् । फलोद्देशेन देवेशि लघुर्मम समाश्रयः । फलार्थी तदभावे मां परित्यक्तुं क्षमो यतः

ಹೇ ದೇವಿ, ಏಕಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ನನ್ನ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ—ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕರ್ಮದಿಂದ, ವಾಕಿನಿಂದ, ಎಂದಿಗೂ ಫಲವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ. ಆದರೆ ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಫಲದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವವನ ಆಶ್ರಯ ಅಲ್ಪ; ಏಕೆಂದರೆ ಫಲಾರ್ಥಿ ಫಲ ಕಾಣದಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಹ ಸಮರ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

फलार्थिनो ऽपि यस्यैव मयि चित्तं प्रतिष्ठितम् । भावानुरूपफलदस्तस्याप्यहमनिन्दिते । फलानपेक्षया येषां मनो मत्प्रवणं भवेत् । प्रार्थयेयुः फलं पश्चाद्भक्तास्ते ऽपि मम प्रियाः

ಹೇ ಅನಿಂದಿತೆ! ಫಲವನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನಿಗೆ, ಅವನ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನು ನಾನೇ. ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನತ್ತ ವಾಲುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಕ್ತರು ನಂತರ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದರೂ, ಅವರೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು.

Verse 64

प्राक्संस्कारवशादेव ये विचिंत्य फलाफले । विवशा मां प्रपद्यंते मम प्रियतमा मताः । मल्लाभान्न परो लाभस्तेषामस्ति यथातथम् । ममापि लाभस्तल्लाभान्नापरः परमेश्वरि

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಿ! ಪೂರ್ವಸಂಸ್ಕಾರದ ಬಲದಿಂದ ಲಾಭ-ನಷ್ಟವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ವಿವಶರಾಗಿ ನನ್ನ ಶರಣಾಗುವವರು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯರು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಲಾಭವಿಲ್ಲ, ಯಾವ ರೀತಿಯಾದರೂ. ನನಗೂ ಅವರ ಲಭಿಸುವುದೇ ಲಾಭ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ.

Verse 66

मदनुग्रहतस्तेषां भावो मयि समर्पितः । फलं परमनिर्वाणं प्रयच्छति बलादिव । महात्मनामनन्यानां मयि संन्यस्तचेतसाम् । अष्टधा लक्षणं प्राहुर्मम धर्माधिकारिणाम्

ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವರ ಭಾವ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಸಮರ್ಪಣೆ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ನಡೆದಂತೆಯೇ ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅನನ್ಯರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನ್ಯಸ್ತ ಮಾಡಿದವರು—ಅಂತಹ ನನ್ನ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಅಷ್ಟವಿಧ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 68

मद्भक्तजनवात्सल्यं पूजायां चानुमोदनम् । स्वयमभ्यर्चनं चैव मदर्थे चांगचेष्टितम् । मत्कथाश्रवणे भक्तिः स्वरनेत्रांगविक्रियाः । ममानुस्मरणं नित्यं यश्च मामुपजीवति

ನನ್ನ ಭಕ್ತಜನರ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯ; ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅನುಮೋದನೆ; ಸ್ವತಃ ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡುವುದು; ನನ್ನಿಗಾಗಿ ದೇಹಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು; ನನ್ನ ಕಥಾಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ; ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಸ್ವರ, ನೇತ್ರ ಮತ್ತು ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಾರ; ನಿತ್ಯ ನನ್ನ ಅನುಸ್ಮರಣೆ; ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು—ಇವು ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು.

Verse 70

एवमष्टविधं चिह्नं यस्मिन्म्लेच्छे ऽपि वर्तते । स विप्रेन्द्रो मुनिः श्रीमान्स यतिस्स च पंडितः । न मे प्रियश्चतुर्वेदी मद्भक्तो श्वपचो ऽपि यः । तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा ह्यहम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಷ್ಟವಿಧ ಚಿಹ್ನಗಳು ಯಾವ ಮ್ಲೇಚ್ಛನಲ್ಲಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಶ್ರೀಮಂತ ಮುನಿ, ಯತಿ ಮತ್ತು ಪಂಡಿತನು. ಕೇವಲ ಚತುರ್ವೇದಿ ಆಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗದವನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನಲ್ಲ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು—ಅವನು ಶ್ವಪಚನಾದರೂ—ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಭಕ್ತನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು, ಅವನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಅವನು ನನ್ನಂತೆಯೇ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 72

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು—ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅಂತರಧಾನನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನೂ ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।