सत्रप्रवृत्तिः — वायोः आगमनं च (Commencement of the Satra and the Arrival of Vāyu)

Verse 1

तच्च सत्रं प्रववृते सर्वाश्चर्यं महर्षिणाम्

ಆಗ ಆ ಸತ್ರಯಜ್ಞವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು—ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಯಿತು।

Verse 2

विश्वं सिसृक्षमाणानां पुरा विश्वसृजामिव

ಆದಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಸೃಜಕರು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಉದ್ಯುಕ್ತರಾದಾಗ, ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು—ವಿಶ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವವರಿಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ।

Verse 3

अथ काले गते सत्रे समाप्ते भूरिदक्षिणे । पितामहनियोगेन वायुस्तत्रागमत्स्वयम्

ನಂತರ ಕಾಲವು ಕಳೆದಾಗ, ಬಹು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಡನೆ ನಡೆದ ಆ ಸತ್ರವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು; ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ನಿಯೋಗದಿಂದ ವಾಯುದೇವನು ಸ್ವಯಂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 4

शिष्यस्स्वयंभुवो देवस्सर्वप्रत्यक्षदृग्वशी । आज्ञायां मरुतो यस्य संस्थितास्सप्तसप्तकाः

ಅವನು ಸ್ವಯಂಭೂ ದೇವ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಶಿಷ್ಯ, ದಿವ್ಯನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡುವವರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು; ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಮರುತರು ಏಳು-ಏಳರ ಏಳು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಿದ್ದಾರೆ।

Verse 5

प्रेरयञ्छश्वदंगानि प्राणाद्याभिः स्ववृत्तिभिः । सर्वभूतशरीराणां कुरुते यश्च धारणम्

ಪ್ರಾಣಾದಿ ಸ್ವವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಸದಾ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು—ಅವನೇ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಧಾರಕನು।

Verse 6

अणिमादिभिरष्टाभिरैश्वर्यैश्च समन्वितः । तिर्यक्कालादिभिर्मेध्यैर्भुवनानि बिभर्ति यः

ಅಣಿಮಾದಿ ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದಲೂ ದಿವ್ಯ ಐಶ್ವರ್ಯಸಂಪತ್ತಿನಿಂದಲೂ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ, ತಿರ್ಯಕ್-ಕಾಲಾದಿ ಶುದ್ಧ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಭುವನಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವವನು।

Verse 7

आकाशयोनिर्द्विगुणः स्पर्शशब्दसमन्वयात् । तेजसां प्रकृतिश्चेति यमाहुस्तत्त्वचिंतकाः

ಆಕಾಶಯೋನಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ದ್ವಿಗುಣ—ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶ—ಸಮನ್ವಯದಿಂದ ಯುಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ತತ್ತ್ವಚಿಂತಕರು ಇದನ್ನೇ ತೇಜಸ್ (ಅಗ್ನಿ)ದ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

तमाश्रमगतं दृष्ट्वा मुनयो दीर्घसत्रिणः । पितामहवचः स्मृत्वा प्रहर्षमतुलं ययुः

ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದವನಾಗಿ ಕಂಡ ದೀರ್ಘಸತ್ರಕರ್ತರಾದ ಮುನಿಗಳು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅಪಾರ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು।

Verse 9

अभ्युत्थाय ततस्सर्वे प्रणम्यांबरसंभवम् । चामीकरमयं तस्मै विष्टरं समकल्पयन्

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಆಕಾಶಸಂಭವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನಿಗಾಗಿ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಭವ್ಯ ಆಸನವನ್ನು (ವಿಷ್ಟರ) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 10

सोपि तत्र समासीनो मुनिभिस्सम्यगर्चितः । प्रतिनंद्य च तान् सर्वान् पप्रच्छ कुशलं ततः

ಅವನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಂದಿಸಿ ಅವರ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು।

Verse 11

वायुरुवाच । अत्र वः कुशलं विप्राः कच्चिद्वृत्ते महाक्रतौ । कच्चिद्यज्ञहनो दैत्या न बाधेरन्सुरद्विषः

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಕುಶಲವೇ? ಮಹಾಕ್ರತು (ಮಹಾಯಜ್ಞ) ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ? ಯಜ್ಞಹಂತರು, ದೇವದ್ವೇಷಿ ದೈತ್ಯರು ಯಾವುದಾದರೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?

Verse 12

प्रायश्चित्तं दुरिष्टं वा न कच्चित्समजायत । स्तोत्रशस्त्रगृहैर्देवान् पित्ःन् पित्र्यैश्च कर्मभिः

ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೂ, ದುರುಷ್ಟ-ನಿವಾರಣೋಪಾಯವೂ ಏನೂ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? (ಜನರು) ಸ್ತೋತ್ರಗಳು, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಗಳು, ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ಮಾಣ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃಸಂಬಂಧಿ ಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ (ಶಮನವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು).

Verse 13

कच्चिदभ्यर्च्य युष्माभिर्विधिरासीत्स्वनुष्ठितः । निवृत्ते च महासत्रे पश्चात्किं वश्चिकीर्षितम्

ನೀವು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ ನಿಯತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಮಹಾಸತ್ರ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಮುಂದೇನು ಮಾಡಲು ನೀವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 14

इत्युक्ता मुनयः सर्वे वायुना शिवभाविना । प्रहृष्टमनसः पूताः प्रत्यूचुर्विनयान्विताः

ಶಿವಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವಾಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗಿ, ವಿನಯಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾದರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು।

Verse 15

मुनय ऊचुः । अद्य नः कुशलं सर्वमद्य साधु भवेत्तपः । अस्मच्छ्रेयोभिवृद्ध्यर्थं भवानत्रागतो यतः

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕುಶಲ; ಇಂದು ನಮ್ಮ ತಪಸ್ಸು ನಿಜವಾಗಿ ಫಲಿಸಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 16

शृणु चेदं पुरावृत्तं तमसाक्रांतमानसैः । उपासितः पुरास्माभिर्विज्ञानार्थं प्रजापतिः

ಈ ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಜ್ಞಾನರೂಪ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಹಿಂದೆ ಪ್ರಜಾಪತಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿದ್ದೆವು.

Verse 17

सोप्यस्माननुगृह्याह शरण्यश्शरणागतान् । सर्वस्मादधिको रुद्रो विप्राः परमकारणम्

ಆಗ ಶರಣಾಗತರ ಶರಣ್ಯನಾದ ಅವನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆಂದನು—“ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ರುದ್ರನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಉನ್ನತನು; ಅವನೇ ಪರಮ ಕಾರಣ.”

Verse 18

तमप्रतर्क्यं याथात्म्यं भक्तिमानेव पश्यति । भक्तिश्चास्य प्रसादेन प्रसादादेव निर्वृतिः

ತರ್ಕಾತೀತವಾದ ಅವನ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆ ಭಕ್ತಿಯೂ ಅವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 19

तस्मादस्य प्रसादार्थं नैमिषे सत्रयोगतः । यजध्वं दीर्घसत्रेण रुद्रं परमकारणम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನೈಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸತ್ರಯೋಗವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಚರಿಸಿ, ದೀರ್ಘಸತ್ರದಿಂದ ಪರಮಕಾರಣನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ಯಜಿಸಿರಿ।

Verse 20

तत्प्रसादेन सत्रांते वायुस्तत्रागमिष्यति । तन्मुखाज्ज्ञानलाभो वस्तत्र श्रेयो भविष्यति

ಅವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾಯುದೇವನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುವನು. ಅವನ ಮುಖದಿಂದಲೇ ನಿಮಗೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುವುದು; ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ನೆರವೇರುವುದು।

Verse 21

इत्यादिश्य वयं सर्वे प्रेषिता परमेष्ठिना । अस्मिन्देशे महाभाग तवागमनकांक्षिणः

ಪರಮೇಷ್ಠಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಈ ರೀತಿ ಆದೇಶಿಸಿದ ಕಾರಣ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು. ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ।

Verse 22

दीर्घसत्रं समासीना दिव्यवर्षसहस्रकम् । अतस्तवागमादन्यत्प्रार्थ्यं नो नास्ति किंचन

ನಾವು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೀರ್ಘಸತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಆಗಮನವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾವು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 23

इत्याकर्ण्य पुरावृत्तमृषीणां दीर्घसत्रिणाम् । वायुः प्रीतमना भूत्वा तत्रासीन्मुनिसंवृतः

ದೀರ್ಘಸತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಋಷಿಗಳ ಆ ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಯು ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಮುನಿಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಉಳಿದನು।

Verse 24

ततस्तैर्मुनिभिः पृष्टस्तेषां भावविवृद्धये । सर्गादि शार्वमैश्वर्यं समासाद वदद्विभुः

ನಂತರ ಅವರ ಭಾವವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಮುನಿಗಳು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವು ಸೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶಾರ್ವ (ಶಿವ) ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।