गौरीप्रवेशः—शिवसाक्षात्कारः (Gaurī’s Entry and the Vision of Śiva)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कृत्वा गौरं वपुर्दिव्यं देवी गिरिवरात्मजा । कथं ददर्श भर्तारं प्रविष्टा मन्दितं सती

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಿ, ಗಿರಿವರಾತ್ಮಜೆಯಾದ ಸತೀ ದಿವ್ಯವಾದ ಗೌರವರ್ಣ ವಪುವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಅಲಂಕರಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತನ್ನ ಭರ್ತೃ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಹೇಗೆ ದರ್ಶಿಸಿದಳು?

Verse 2

प्रवेशसमये तस्या भवनद्वारगोचरैः । गणेशैः किं कृतं देवस्तान्दृष्ट्वा किन्तदा ऽकरोत्

ಅವಳ ಪ್ರವೇಶಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಮನೆಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಣೇಶರು ಏನು ಮಾಡಿದರು? ದೇವರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಆಗ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 3

वायुरुवाच । प्रवक्तुमंजसा ऽशक्यः तादृशः परमो रसः । येन प्रणयगर्भेण भावो भाववतां हृतः

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಪರಮ ರಸವು ಅಂಥದ್ದು; ಅದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರಣಯಗರ್ಭ ಅನುಭವದಿಂದ ಭಾವವಂತರ ಹೃದಯವು ಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

द्वास्थैस्ससंभ्रमैरेव देवो देव्यागमोत्सुकः । शंकमाना प्रविष्टान्तस्तञ्च सा समपश्यत

ದ್ವಾರಸ್ಥರ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ದೇವಿಯ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾದ ದೇವನು ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಶಂಕೆಯೊಂದಿಗೆ ದೇವಿಯೂ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕಂಡಳು.

Verse 5

तैस्तैः प्रणयभावैश्च भवनान्तरवर्तिभिः । गणेन्द्रैर्वन्दिता वाचा प्रणनाम त्रियम्बकम्

ಅಂತರಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಣಯಭಾವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣೇಂದ್ರರ ವಚನಗಳಿಂದ ವಂದಿತಳಾಗಿ, ಅವಳು ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 6

प्रणम्य नोत्थिता यावत्तावत्तां परमेश्वरः । प्रगृह्य दोर्भ्यामाश्लिष्य परितः परया मुदा

ಅವಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಇನ್ನೂ ಏಳದಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳನ್ನು ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 7

स्वांके धर्तुं प्रवृत्तो ऽपि सा पर्यंके न्यषीदत । पर्यंकतो बलाद्देवीं सोङ्कमारोप्य सुस्मिताम्

ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಅವನು ಮುಂದಾದರೂ, ಅವಳು ಮಂಚದ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತಳು. ಆಗ ಅವನು ಮೃದು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ನಗುಮುಖಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಮಂಚದಿಂದ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು.

Verse 8

सस्मितो विवृतैर्नेत्रैस्तद्वक्त्रं प्रपिबन्निव । तया संभाषणायेशः पूर्वभाषितमब्रवीत्

ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, ವಿಶಾಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದನು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಈಶ್ವರನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

देवदेव उवाच । सा दशा च व्यतीता किं तव सर्वांगसुन्दरि । यस्यामनुनयोपायः को ऽपि कोपान्न लभ्यते

ದೇವದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ! ನಿನಗೆ ಆ ದಶೆ ಈಗ ಕಳೆದಿದೆಯೇ? ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಂಧಾನದ ಯಾವ ಉಪಾಯವೂ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

स्वेच्छयापि न कालीति नान्यवर्णवतीति च । त्वत्स्वभावाहृतं चित्तं सुभ्रु चिंतावहं मम

ನನ್ನ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಳಿಯೆಂದು, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರ್ಣವತಿಯೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಲಾರೆ. ಓ ಸುಭ್ರೂ! ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವವೇ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಅದು ನನಗೆ ವ್ಯಾಕುಲ ಚಿಂತೆಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ।

Verse 11

विस्मृतः परमो भावः कथं स्वेच्छांगयोगतः । न सम्भवन्ति ये तत्र चित्तकालुष्यहेतवः

ಸ್ವಂತ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅಂಗಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕವಾದಾಗ ಪರಮಭಾವ ಹೇಗೆ ಮರೆತುಹೋಗುವುದು? ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತದ ಕಲುಷತೆಯ ಕಾರಣಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 12

पृथग्जनवदन्योन्यं विप्रियस्यापि कारणम् । आवयोरपि यद्यस्ति नास्त्येवैतच्चराचरम्

ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಂತೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿಭಜನೆ ಅಪ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ವೈಮನಸ್ಸಿನ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಅಂಥ ಭೇದವಿದ್ದರೆ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತೇ ಇರದು।

Verse 13

अहमग्निशिरोनिष्ठस्त्वं सोमशिरसि स्थिता । अग्नीषोमात्मकं विश्वमावाभ्यां समधिष्ठितम्

ನಾನು ಅಗ್ನಿಯ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಸೋಮದ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಅಗ್ನಿ-ಸೋಮಸ್ವರೂಪವಾದ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 14

जगद्धिताय चरतोः स्वेच्छाधृतशरीरयोः । आवयोर्विप्रयोगे हि स्यान्निरालम्बनं जगत्

ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಜಗದ್ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಧರಿಸಿದ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿರಹ ಉಂಟಾದರೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಆಧಾರರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 15

अस्ति हेत्वन्तरं चात्र शास्त्रयुक्तिविनिश्चितम् । वागर्थमिव मे वैतज्जगत्स्थावरजंगमम्

ಇಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಇದೆ; ಅದರ ಮೂಲಕ ಈ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಥದಂತೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 16

त्वं हि वागमृतं साक्षादहमर्थामृतं परम् । द्वयमप्यमृतं कस्माद्वियुक्तमुपपद्यते

ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ವಾಗಮೃತ; ನಾನು ಪರಮಾರ್ಥಾಮೃತ. ಎರಡೂ ಅಮೃತವಾಗಿರುವಾಗ, ಈ ಎರಡರ ವಿಭಜನೆ ಹೇಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 17

विद्याप्रत्यायिका त्वं मे वेद्यो ऽहं प्रत्ययात्तव । विद्यावेद्यात्मनोरेव विश्लेषः कथमावयोः

ನೀನು ನನಗೆ ಪ್ರತ್ಯಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ವಿದ್ಯೆ; ನಿನ್ನ ಪ್ರತ್ಯಯದಿಂದ ನಾನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ತತ್ತ್ವ. ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೇದ್ಯ ಒಂದೇ ಸ್ವರೂಪವಾದರೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವಿಭಜನೆ ಹೇಗೆ?

Verse 18

न कर्मणा सृजामीदं जगत्प्रतिसृजामि च । सर्वस्याज्ञैकलभ्यत्वादाज्ञात्वं हि गरीयसी

ನಾನು ಬಂಧನಕಾರಿ ಕರ್ಮದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಪುನಃ ಪ್ರತಿಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಭುವಿನ ಆಜ್ಞಾಧಿಕಾರವೇ ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯ.

Verse 19

आज्ञैकसारमैश्वर्यं यस्मात्स्वातंत्र्यलक्षणम् । आज्ञया विप्रयुक्तस्य चैश्वर्यं मम कीदृशम्

ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಸಾರವೇ ಆಜ್ಞೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಲಕ್ಷಣ. ಆಜ್ಞಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ವಿಯುಕ್ತನಾದರೆ, ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೇಗೆ ಇರಲಿದೆ?

Verse 20

न कदाचिदवस्थानमावयोर्विप्रयुक्तयोः । देवानां कार्यमुद्दिश्य लीलोक्तिं कृतवानहम्

ನಮ್ಮ (ಪ್ರತೀತ) ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವ ಅಂತರವೂ ಬೇರೆ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನಾನು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 21

त्वयाप्यविदितं नास्ति कथं कुपितवत्यसि । ततस्त्रिलोकरक्षार्थे कोपो मय्यपि ते कृतः

ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಹೇಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಕೋಪವನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದೀ।

Verse 22

यदनर्थाय भूतानां न तदस्ति खलु त्वयि । इति प्रियंवदे साक्षादीश्वरे परमेश्वरे

ಹೇ ಪ್ರಿಯವಚನ, ಸాక్షಾತ್ ಈಶ್ವರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಭೂತಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅನರ್ಥ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 23

शृंगारभावसाराणां जन्मभूमिरकृत्रिमा । स्वभर्त्रा ललितन्तथ्यमुक्तं मत्वा स्मितोत्तरम्

ಅವಳು ಶೃಂಗಾರಭಾವಸಾರದ ಅಕೃತಕ ಜನ್ಮಭೂಮಿಯಂತೆ; ತನ್ನ ಪತಿಯಾದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಲಲಿತವಾದರೂ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಗುನಗುತ್ತ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 24

लज्जया न किमप्यूचे कौशिकी वर्णनात्परम् । तदेव वर्णयाम्यद्य शृणु देव्याश्च वर्णनम्

ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೌಶಿಕಿಯ ವರ್ಣನೆಯಾಚೆಗೆ ನಾನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಂದು ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ—ದೇವಿಯ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 25

देव्युवाच । किं देवेन न सा दृष्टा या सृष्टा कौशिकी मया । तादृशी कन्यका लोके न भूता न भविष्यति

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು: ‘ದೇವನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲವೇ—ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕೌಶಿಕಿಯನ್ನು? ಅಂಥ ಕನ್ಯೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು.’

Verse 26

तस्या वीर्यं बलं विन्ध्यनिलयं विजयं तथा । शुंभस्य च निशुंभस्य मारणे च रणे तयोः

ಅವಳ ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲ, ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಿವಾಸ, ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವಿಜಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಶುಂಭ-ನಿಶುಂಭರ ವಧಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸಲು ಇವು.

Verse 27

प्रत्यक्षफलदानं च लोकाय भजते सदा । लोकानां रक्षणं शश्वद्ब्रह्मा विज्ञापयिष्यति

ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಫಲವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಸದಾ ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಶಾಶ್ವತ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವನು.

Verse 28

इति संभाषमाणाया देव्या एवाज्ञया तदा । व्याघ्रः सख्या समानीय पुरो ऽवस्थापितस्तदा

ದೇವಿ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವಳದೇ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸಖಿಯು ಒಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು (ಹುಲಿಯನ್ನ) ಕರೆತಂದು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು.

Verse 29

तं प्रेक्ष्याह पुनर्देवी देवानीतमुपायतम् । व्याघ्रं पश्य न चानेन सदृशो मदुपासकः

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು—ದೇವರುಗಳು ಕರೆತಂದು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ ಈ ಹುಲಿಯನ್ನು ನೋಡು; ನನ್ನ ಉಪಾಸಕರಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 30

अनेन दुष्टसंघेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम् । अतीव मम भक्तश्च विश्रब्धश्च स्वरक्षणात्

ಅವನಿಂದ ದುಷ್ಟಸಂಘಗಳಿಂದ ನನ್ನ ತಪೋವನ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ತನ್ನ ಜಾಗರೂಕ ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ ಅವನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

स्वदेशं च परित्यज्य प्रसादार्थं समागतः । यदि प्रीतिरभून्मत्तः परां प्रीतिं करोषि मे

ಸ್ವದೇಶವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿರುವೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ, ನನ್ನಿಗೆ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ—ಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿ—ತೋರಿಸು.

Verse 32

नित्यमन्तःपुरद्वारि नियोगान्नन्दिनः स्वयम् । रक्षिभिस्सह तच्चिह्नैर्वर्ततामयमीश्वर

ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಂದಿಯೇ ಸ್ವತಃ ನಿತ್ಯ ಅಂತಃಪುರದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇರಲಿ; ಅವನ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ರಕ್ಷಕರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲಿ—ಹೀಗೆ ಈ ಈಶ್ವರಗೃಹವು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತವಾಗಿಯೂ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 33

वायुरुवाच । मधुरं प्रणयोदर्कं श्रुत्वा देव्याः शुभं वचः । प्रीतो ऽस्मीत्याह तं देवस्स चादृश्यत तत्क्षणात्

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಿಯ ಮಧುರವಾದ, ಪ್ರಣಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶುಭ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಭುವು “ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಂತರಧಾನರಾದರು।

Verse 34

बिभ्रद्वेत्रलतां हैमीं रत्नचित्रं च कंचुकम् । छुरिकामुरगप्रख्यां गणेशो रक्षवेषधृक्

ರಕ್ಷಕನ ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿ ಗಣೇಶನು ಸ್ವರ್ಣಮಯ ವೇತ್ರಲತೆಯನ್ನು, ರತ್ನಚಿತ್ರಿತ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಮತ್ತು ಸರ್ಪದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಛುರಿಕೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 35

यस्मात्सोमो महादेवो नन्दी चानेन नन्दितः । सोमनन्दीति विख्यातस्तस्मादेष समाख्यया

ಮಹಾದೇವನು ‘ಸೋಮ’ನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅವನಿಂದ ನಂದಿ ಆನಂದಿತನಾಗುವುದರಿಂದ, ಅವನು ‘ಸೋಮನಂದಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು; ಆದಕಾರಣವೇ ಇದು ಅವನ ಸ್ಥಿರ ನಾಮವಾಗಿದೆ।

Verse 36

इत्थं देव्याः प्रियं कृत्वा देवश्चर्धेन्दुभूषणः । भूषयामास तन्दिव्यैर्भूषणै रत्नभूषितैः

ಈ ರೀತಿ ದೇವಿಯ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಭೂಷಣನಾದ ದೇವನು ಅವಳನ್ನು ದಿವ್ಯವಾದ, ರತ್ನಖಚಿತ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು।

Verse 37

ततस्स गौरीं गिरिशो गिरीन्द्रजां सगौरवां सर्वमनोहरां हरः । पर्यंकमारोप्य वरांगभूषणैर्विभूषयामास शशांकभूषणः

ನಂತರ ಶಶಾಂಕಭೂಷಣನಾದ ಹರ—ಗಿರೀಶನು—ಗಿರೀಂದ್ರನ ಪುತ್ರಿಯಾದ, ಸರ್ವಮನೋಹರಳಾದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಪర్యಂಕದ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂಗಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು।