भद्रस्य दिव्यरथारोहणं शङ्खनादश्च — Bhadra’s Divine Chariot-Ascent and the Conch-Blast

Verse 1

तस्मिन्नवसरे व्योम्नि समाविरभवद्रथः । सहस्रसूर्यसंकाशश्चारुचीरवृषध्वजः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಥವು ಪ್ರकटವಾಯಿತು—ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ—ವೃಷಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ।

Verse 2

अश्वरत्नद्वयोदारो रथचक्रचतुष्टयः । सञ्चितानेकदिव्यास्त्रशस्त्ररत्नपरिष्कृतः

ಆ ರಥವು ಎರಡು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಸಮಾನ ಅಶ್ವಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರ-ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಇದ್ದು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 3

तस्यापि रथवर्यस्य स्यात्स एव हि सारथिः । यथा च त्रैपुरे युद्धे पूर्वं शार्वरथे स्थितः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಕ್ಕೂ ಸಾರಥಿ ಅವನೇ ಏಕಮಾತ್ರನಾಗಬೇಕು—ತ್ರಿಪುರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಶಾರ್ವರಥದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಂತೆ।

Verse 4

स तं रथवरं ब्रह्मा शासनादेव शूलिनः । हरेस्समीपमानीय कृताञ्जलिरभाषत

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭು (ಶಿವ) ಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವನ್ನು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತಂದು, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 5

भगवन्भद्र भद्रांग भगवानिन्दुभूषणः । आज्ञापयति वीरस्त्वां रथमारोढुमव्ययः

ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಭದ್ರ! ಹೇ ಶುಭಾಂಗ ವೀರ! ಚಂದ್ರಭೂಷಣನಾದ ಭಗವಾನ್—ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭು ಶಿವನು—ನಿನ್ನನ್ನು ರಥಾರೋಹಣ ಮಾಡಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

रेभ्याश्रमसमीपस्थस्त्र्यंबको ऽंबिकया सह । सम्पश्यते महाबाहो दुस्सहं ते पराक्रमम्

ರೇಭ್ಯಾಶ್ರಮದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಶಿವ) ಅಂಬಿಕಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯೊಂದಿಗೆ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನಿನ್ನ ದುಸ್ಸಹ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ।

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स वीरो गणकुञ्जरः । आरुरोह रथं दिव्यमनुगृह्य पितामहम्

ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಣರಲ್ಲಿ ಗಜರಾಜನಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಆ ವೀರ ಗಣನು, ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಅನುಗ್ರಹ-ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು।

Verse 8

तथा रथवरे तस्मिन्स्थिते ब्रह्मणि सारथौ । भद्रस्य ववृधे लक्ष्मी रुद्रस्येव पुरद्विषः

ಹೀಗೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥದಲ್ಲಿ ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿಂತ ಕ್ಷಣವೇ ಭದ್ರನ ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಶ್ರೀ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು—ತ್ರಿಪುರದ್ವೇಷಿ ರುದ್ರನ ಮಹಿಮೆ ಸದಾ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ।

Verse 9

ततः शंखवरं दीप्तं पूर्णचंद्रसमप्रभम् । प्रदध्मौ वदने कृत्वा भानुकंपो महाबलः

ಅನಂತರ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಭಾನುಕಂಪನು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಪ್ರಭೆಯ ದೀಪ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಂಖವನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಇಟ್ಟು ಬಲದಿಂದ ಊದಿದನು.

Verse 10

तस्य शंखस्य तं नादं भिन्नसारससन्निभम् । श्रुत्वा भयेन देवानां जज्वाल जठरानलः

ಆ ಶಂಖದ ಭಿನ್ನಸಾರಸಧ್ವನಿಸಮಾನ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು; ಅವರ ಜಠರಾಗ್ನಿ ಜ್ವಲಿಸಿತು.

Verse 11

यक्षविद्याधराहीन्द्रैः सिद्धैर्युद्धदिदृक्षुभिः । क्षणेन निबडीभूताः साकाशविवरा दिशाः

ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕವಾದ ಯಕ್ಷರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ನಾಗೇಂದ್ರರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಂತೆ ದಿಕ್ಕುಗಳು ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟವು.

Verse 12

ततः शार्ङ्गेण चापाङ्कात्स नारायणनीरदः । महता बाणवर्षेण तुतोद गणगोवृषम्

ಆಮೇಲೆ ಮೋಡಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ನಾದಿಸುವ ಆ ನಾರಾಯಣನು ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕಿವಿವರೆಗೆ ಎಳೆದು, ಮಹಾ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಶಿವಗಣಗಳ ವೃಷಭಸಮಾನ ನಾಯಕನನ್ನು ತಿವಿದನು.

Verse 13

तं दृष्ट्वा विष्णुमायांतं शतधा बाणवर्षिणम् । स चाददे धनुर्जैत्रं भद्रो बाणसहस्रमुक्

ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಶತಧಾರೆಯಾಗಿ ಬಾಣವರ್ಷೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಭದ್ರನು ಸಹ ಜಯಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು—ಸಹಸ್ರಬಾಣಮುಖದಂತೆ—ಪ್ರತಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 14

समादाय च तद्दिव्यं धनुस्समरभैरवम् । शनैर्विस्फारयामास मेरुं धनुरिवेश्वरः

ಆ ದಿವ್ಯ, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಈಶ್ವರನು ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎಳೆದನು; ಮೇರೂ ಪರ್ವತವೇ ಧನುಸ್ಸಿನಂತೆ ಆದಂತಾಯಿತು।

Verse 15

तस्य विस्फार्यमाणस्य धनुषो ऽभून्महास्वनः । तेन स्वनेन महता पृथिवीं समकंपयत्

ಆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹಾಸ್ವನ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆ ಭಾರೀ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯೇ ಕಂಪಿಸಿತು।

Verse 16

ततः शरवरं घोरं दीप्तमाशीविषोपमम् । जग्राह गणपः श्रीमान्स्वयमुग्रपराक्रमः

ನಂತರ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಗಣಪನು—ಸ್ವತಃ ಉಗ್ರ ಪರಾಕ್ರಮಿಯು—ವಿಷಸರ್ಪದಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಭಯಂಕರ ಶರವನ್ನೆ (ಬಾಣಸಮೂಹವನ್ನು) ಹಿಡಿದನು।

Verse 17

बाणोद्धारे भुजो ह्यस्य तूणीवदनसंगतः । प्रत्यदृश्यत वल्मीकं विवेक्षुरिव पन्नगः

ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ ಅವನ ಭುಜವು ತೂಣೀರದ ಬಾಯಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿ, ವಲ್ಮೀಕದಿಂದ ಹೂಡು ಎತ್ತಿ ದಾರಿ ಹುಡುಕುವ ಹಾವಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

Verse 18

समुद्धृतः करे तस्य तत्क्षणं रुरुचे शरेः । महाभुजंगसंदष्टो यथा बालभुजङ्गमः

ಆ ಬಾಣವು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು—ಮಹಾ ಸರ್ಪವು ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದ ಬಾಲ ಸರ್ಪವು ತೊಳಲಾಡಿ ಮಿನುಗುವಂತೆ.

Verse 19

शरेण घनतीव्रेण भद्रो रुद्रपराक्रमः । विव्याध कुपितो गाढं ललाटे विष्णुमव्ययम्

ಆಗ ರುದ್ರಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ ಭದ್ರನು ಕೋಪಗೊಂಡು, ಘನ ಹಾಗೂ ತೀವ್ರವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವ್ಯಯ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲಲಾಟವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಭೇದಿಸಿದನು.

Verse 20

ललाटे ऽभिहितो विष्णुः पूर्वमेवावमानितः । चुकोप गणपेंद्राय मृगेंद्रायेव गोवृषः

ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಗುರುತು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೊದಲೇ ಅವಮಾನಿತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಗಣಪತೀಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಸಿಂಹೇಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಮಹಾವೃಷಭ ರೋಷಿಸುವಂತೆ।

Verse 21

ततस्त्वशनिकल्पेन क्रूरास्येन महेषुणा । विव्याध गणराजस्य भुजे भुजगसन्निभे

ನಂತರ ಆ ಕ್ರೂರಮುಖನು ವಜ್ರಸಮಾನ ಮಹಾಬಾಣದಿಂದ, ಸರ್ಪಸನ್ನಿಭ ಭುಜವಿರುವ ಗಣರಾಜನ ಭುಜವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 22

सो ऽपि तस्य भुजे भूयः सूर्यायुतसमप्रभम् । विससर्ज शरं वेगाद्वीरभद्रो महाबलः

ಆಗ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನು ಸಹ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಒಂದು ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು; ಅದು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 23

स च विष्णुः पुनर्भद्रं भद्रो विष्णुं तथा पुनः । स च तं स च तं विप्राश्शरैस्तावनुजघ्नतुः

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣುವು ಮತ್ತೆ ಭದ್ರನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು; ಭದ್ರನೂ ಮತ್ತೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮರುಮರು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

Verse 24

तयोः परस्परं वेगाच्छरानाशु विमुंचतोः । द्वयोस्समभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರದ ಮೇಲೆ ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಘೋರವಾದ, ಗದ್ದಲಮಯವಾದ, ರೋಮಾಂಚಕರವಾದ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 25

तद्दृष्ट्वा तुमुलं युद्धं तयोरेव परस्परम् । हाहाकारो महानासीदाकाशे खेचरेरितः

ಆ ಇಬ್ಬರ ಪರಸ್ಪರದ ಆ ಘೋರ ಹಾಗೂ ಗದ್ದಲಮಯ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕಂಡು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದಿವ್ಯಜೀವಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಎಬ್ಬಿಸಿದರು.

Verse 26

ततस्त्वनलतुंडेन शरेणादित्यवर्चसा । विव्याध सुदृढं भद्रो विष्णोर्महति वक्षसि

ನಂತರ ಭದ್ರನು ಅಗ್ನಿಮುಖವಿರುವ, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬಾಣದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಚುಚ್ಚಿ ಭೇದಿಸಿದನು.

Verse 27

स तु तीव्रप्रपातेन शरेण दृढमाहतः । महतीं रुजमासाद्य निपपात विमोहितः

ಆದರೆ ಅವನು ತೀವ್ರ ವೇಗದಿಂದ ಬೀಳುವ ಬಾಣದಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡನು. ಮಹಾ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಕುಸಿದನು.

Verse 28

पुनः क्षणादिवोत्थाय लब्धसंज्ञस्तदा हरिः । सर्वाण्यपि च दिव्यास्त्राण्यथैनं प्रत्यवासृजत्

ಆಗ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮರುಎದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಜ್ಞೆ ಪಡೆದು, ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು।

Verse 29

स च विष्णुर्धनुर्मुक्तान्सर्वाञ्छर्वचमूपतिः । सहसा वारयामास घोरैः प्रतिशरैः शरान्

ಆಮೇಲೆ ಶರ್ವನ ಸೇನಾಧಿಪತಿ ವಿಷ್ಣು, ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಭೀಕರ ಪ್ರತಿಬಾಣಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ತಡೆದನು।

Verse 30

तं बाणं बाणवर्येण भद्रो भद्राह्वयेण तु । अप्राप्तमेव भगवाञ्चिच्छेद शतधा पथि

ಆಗ ಭದ್ರನು ‘ಭದ್ರಾಹ್ವ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣದಿಂದ, ಭಗವಂತನ ಅಪ್ರತಿಹತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಗುರಿಗೆ ತಲುಪುವ ಮುನ್ನವೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಆ ಬಾಣವನ್ನು ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 31

अथैकेनेषुणा शार्ङ्गं द्वाभ्यां पक्षौ गरुत्मतः । निमेषादेव चिच्छेद तदद्भुतमिवाभवत्

ನಂತರ ಅವನು ಒಂದೇ ಬಾಣದಿಂದ ಶಾರ್ಙ್ಗವನ್ನು, ಇನ್ನೆರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗರುಡನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಮಿಟುಕಿನಲ್ಲೇ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಅದು ಅಚ್ಚರಿಯಂತಾಯಿತು.

Verse 32

ततो योगबलाद्विष्णुर्देहाद्देवान्सुदारुणान् । शंखचक्रगदाहस्तान् विससर्ज सहस्रशः

ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವು ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಸಹಸ್ರಶಃ ಅತಿಭಯಂಕರ ದೇವಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದನು; ಅವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆ ಇದ್ದವು.

Verse 33

सर्वांस्तान्क्षणमात्रेण त्रैपुरानिव शंकरः । निर्ददाह महाबाहुर्नेत्रसृष्टेन वह्निना

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಶಂಕರನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ—ಒಮ್ಮೆ ತ್ರಿಪುರಗಳನ್ನು ಭಸ್ಮ ಮಾಡಿದಂತೆ—ತನ್ನ ನೇತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಿದನು.

Verse 34

ततः क्रुद्धतरो विष्णुश्चक्रमुद्यम्य सत्वरः । तस्मिन्वीरो समुत्स्रष्टुं तदानीमुद्यतो ऽभवत्

ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ವಿಷ್ಣುವು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ವೀರನು ಅದನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 35

तं दृष्ट्वा चक्रमुद्यम्य पुरतः समुपस्थितम् । स्मयन्निव गणेशानो व्यष्टंभयदयत्नतः

ಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಣಾಧಿಪತಿ ಗಣೇಶನು ನಗುವಂತೆ ತೋರಿ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 36

स्तंभितांगस्तु तच्चक्रं घोरमप्रतिमं क्वचित् । इच्छन्नपि समुत्स्रष्टुं न विष्णुरभवत्क्षमः

ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಗಗಳು ಸ್ತಂಭಿತವಾದವು; ಆ ಭೀಕರ, ಅಪ್ರತಿಮ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಸೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಸೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದರೂ, ಶಿವನ ಪರಮ ಅಧಿಸತ್ತೆಯಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ವಿಷ್ಣು ಸಮರ್ಥನಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 37

श्वसन्निवैकमुद्धृत्य बाहुं चक्रसमन्वितम् । अतिष्ठदलसो भूत्वा पाषाण इव निश्चलः

ಅವನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಉಸಿರಾಡುವಂತೆ, ಚಕ್ರಸಹಿತ ಒಂದು ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನಂತರ ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಜಡನಾಗಿ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 38

विशरीरो यथाजीवो विशृङ्गो वा यथा वृषः । विदंष्ट्रश्च यथा सिंहस्तथा विष्णुरवस्थितः

ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಜೀವಿ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗುವಂತೆ, ಕೊಂಬಿಲ್ಲದ ವೃಷಭ ನಿರರ್ಥಕವಾಗುವಂತೆ, ದಂಷ್ಟ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ಸಿಂಹ ದುರ್ಬಲನಾಗುವಂತೆ—ಶಿವವಿಯೋಗದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವೂ ನಿಷ್ಪ್ರಭನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

तं दृष्ट्वा दुर्दशापन्नं विष्णुमिंद्रादयः सुराः । समुन्नद्धा गणेन्द्रेण मृगेंद्रेणेव गोवृषाः

ವಿಷ್ಣುವು ದುರ್ಡಶೆಗೆ ಒಳಗಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತರಾದರು—ಗಣನಾಯಕನು ಕೆರಳಿಸಿದ ವೃಷಭಗಳಂತೆ, ಅಥವಾ ಮೃಗರಾಜ ಸಿಂಹದಿಂದ ಅಶಾಂತವಾದ ಗೋವೃಷಗಳಂತೆ।

Verse 40

प्रगृहीतायुधा यौद्धुंक्रुद्धाः समुपतस्थिरे । तान्दृष्ट्वा समरे भद्रःक्षुद्रानिव हरिर्मृगान्

ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವರು ಅವನತ್ತ ಮುನ್ನಡೆದರು. ಸಮರದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ಆ ವೀರನು ಅವರನ್ನು ತুচ್ಛ ಶತ್ರುಗಳೆಂದು ಎಣಿಸಿದನು—ಸಿಂಹವು ಸಣ್ಣ ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಪವೆಂದು ನೋಡುವಂತೆ।

Verse 41

साक्षाद्रुद्रतनुर्वीरो वरवीरगणावृतः । अट्टहासेन घोरेण व्यष्टं भयदनिंदितः

ಆ ವೀರನು ಸాక్షಾತ್ ರುದ್ರನ ತನುವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ನಿಂತನು. ಓ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಅವನ ಘೋರ ಅಟ್ಟಹಾಸವು ಭಯವನ್ನೇ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿತು.

Verse 42

तथा शतमखस्यापि सवज्रो दक्षिणः करः । सिसृक्षोरेव उद्वज्रश्चित्रीकृत इवाभवत्

ಹಾಗೆಯೇ ಶತಮಖ (ಇಂದ್ರ)ನ ವಜ್ರಧಾರಿ ಬಲಗೈ ಕೂಡ—ವಜ್ರವನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಂತೆ—ಚಿತ್ರದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅಚಲವಾಯಿತು; ಯಾರೋ ತಡೆದಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 43

अन्येषामपि सर्वेषां सरक्ता अपि बाहवः । अलसानामिवारंभास्तादृशाः प्रतियांत्युत

ಇತರ ಎಲ್ಲರ ಭುಜಗಳೂ ರಕ್ತದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಲಸ್ಯರ ಅರೆಮನದ ಆರಂಭಗಳಂತೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 44

एवं भगवता तेन व्याहताशेषवैभवात् । अमराः समरे तस्य पुरतः स्थातुमक्षमाः

ಹೀಗೆ ಆ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವವನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಅಮರರು ಅವನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾರದೆ ಹೋದರು।

Verse 45

स्तब्धैरवयवैरेव दुद्रुवुर्भयविह्वलाः । स्थितिं च चक्रिरे युद्धे वीरतेजोभयाकुलाः

ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಸ್ತಬ್ಧವಾದಾಗ ಅವರು ಭಯವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಓಡಾಡಿದರು; ಆದರೂ ಅದೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವೂ ಹಿಡಿದರು—ವೀರತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭಯದ ನಡುವೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಕಳವಳಗೊಂಡು.

Verse 46

विद्रुतांस्त्रिदशान्वीरान्वीरभद्रो महाभुजः । विव्याध निशितैर्बाणैर्मघो वर्षैरिवाचलान्

ಆಗ ಮಹಾಬಾಹು ವೀರಭದ್ರನು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವೀರ ದೇವರನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಿದನು—ಮಘವ ಇಂದ್ರನು ಪರ್ವತಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆಯ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುವಂತೆ।

Verse 47

बहवस्तस्य वीरस्य बाहवः परिघोपमाः । शस्त्रैश्चकाशिरे दीप्तैः साग्निज्वाला इवोरगाः

ಆ ವೀರನಿಗೆ ಪರಿಘದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಅನೇಕ ಭುಜಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವನ ದೀಪ್ತ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು।

Verse 48

अस्त्रशस्त्राण्यनेकानिसवीरो विसृजन्बभौ । विसृजन्सर्वभूतानि यथादौ विश्वसंभवः

ಆ ವೀರನು ಅನೇಕ ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಭವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದಂತೆ ಅವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 49

यथा रश्मिभिरादित्यः प्रच्छादयति मेदिनीम् । तथा वीरः क्षणादेव शरैः प्राच्छादयद्दिशः

ಆದಿತ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸುವಂತೆ, ಆ ವೀರನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 50

खमंडले गणेन्द्रस्य शराः कनकभूषिताः । उत्पतंतस्तडिद्रूपैरुपमानपदं ययुः

ಆಕಾಶಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಗಣೇಂದ್ರನ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಬಾಣಗಳು ಹಾರುತ್ತಾ ಮಿಂಚಿನ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಉಪಮೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದೃಶ್ಯವಾಯಿತು।

Verse 51

महांतस्ते सुरगणान्मंडूकानिवडुंडुभाः । प्राणैर्वियोजयामासुः पपुश्च रुधिरासवम्

ಆ ಮಹಾಬಲ ಡುಂಡುಭರು ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ಕಪ್ಪೆಗಳಂತೆ ತೃಣಪ್ರಾಯವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಪ್ರಾಣವಿಯೋಗಗೊಳಿಸಿದರು; ಮತ್ತುವು ಮದ್ಯದಂತೆ ರಕ್ತರಸವನ್ನೂ ಕುಡಿದರು.

Verse 52

निकृत्तबाहवः केचित्केचिल्लूनवराननाः । पार्श्वे विदारिताः केचिन्निपेतुरमरा भुवि

ಕೆಲವು ದೇವತೆಗಳ ಭುಜಗಳು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಕೆಲವರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಖಗಳು ವಿಕೃತಗೊಂಡವು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳು ಚೀರಿ ಹೋದವು. ಹೀಗೆ ಅಮರರೂ ಯುದ್ಧಕ್ರೋಧದಲ್ಲಿ ಆಘಾತಗೊಂಡು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 53

विशिखोन्मथितैर्गात्रैर्बहुभिश्छिन्नसन्धिभिः । विवृत्तनयनाः केचिन्निपेतुर्भूतले मृताः

ಮುಳ್ಳಿನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಮಥಿತವಾದ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅನೇಕ ಸಂಧಿಗಳು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು—ಕೆಲವು ದೇವತೆಗಳು ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮೃತರಾಗಿ ಭೂತಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 54

भूमौ केचित्प्रविविशुः पर्वतानां गुहाः परे । अपरे जग्मुराकाशं परे च विविशुर्जलम्

ಕೆಲವರು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪರ್ವತಗಳ ಗುಹೆಗಳೊಳಗೆ ಹೋದರು. ಕೆಲವರು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು; ಮತ್ತ ಕೆಲವರು ಜಲದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

Verse 55

तथा संछिन्नसर्वांगैस्स वीरस्त्रिदशैर्बभौ । परिग्रस्तप्रजावर्गो भगवानिव भैरवः

ಹೀಗೆ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಛಿನ್ನಭಿನ್ನವಾದ ತ್ರಿದಶ ವೀರರಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಆ ವೀರನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು— ಸ್ವತಃ ಭಗವಾನ್ ಭೈರವನಂತೆ; ಪ್ರಜಾಸಮೂಹವು ಭಯ-ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಗ್ರಸಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಂಭಿತವಾಯಿತು.

Verse 56

दग्धत्रिपुरसंव्यूहस्त्रिपुरारिर्यथाभवत् । एवं देवबलं सर्वं दीनं बीभत्सदर्शनम्

ತ್ರಿಪುರಾರಿಯು ತ್ರಿಪುರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂವ್ಯೂಹವನ್ನು ದಹಿಸಿ ಭಸ್ಮ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಬಲವೆಲ್ಲವೂ ಅತ್ಯಂತ ದೀನವಾಯಿತು— ಅದರ ದರ್ಶನ ಭೀಕರವೂ ಕರುಣಾಜನಕವೂ ಆಗಿತ್ತು.

Verse 57

गणेश्वरसमुत्पन्नं कृपणं वपुराददे । तदा त्रिदशवीराणामसृक्सलिलवाहिनी

ಆಗ ಗಣೇಶ್ವರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕರುಣಾಜನಕ, ದೀನವಾದ ಒಂದು ರೂಪವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತ್ರಿದಶ ವೀರರ ನಡುವೆ ರಕ್ತದ ಧಾರೆ ನೀರಿನ ಹರಿವಿನಂತೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

Verse 58

प्रावर्तत नदी घोरा प्राणिनां भयशंसिनी । रुधिरेण परिक्लिन्ना यज्ञभूमिस्तदा बभौ

ಆಗ ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಭೀಕರ ನದಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಯಜ್ಞಭೂಮಿ ರಕ್ತದಿಂದ ನೆನೆದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಲಥಪಥವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

Verse 59

रक्तार्द्रवसना श्यामा हतशुंभेव कैशिकी । तस्मिन्महति संवृत्ते समरे भृशदारुणे

ಕೈಶಿಕೀ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾಗಿ, ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಶುಂಬನನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಸಂಹರಿಸಿದವಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಮಹಾ ಸಮರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವಳು ಉಗ್ರಶಕ್ತಿರೂಪವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

Verse 60

भयेनेव परित्रस्ता प्रचचाल वसुन्धरा । महोर्मिकलिलावर्तश्चुक्षुभे च महोदधिः

ಭಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ವಸುಂಧರೆ ಕಂಪಿಸಿ ಅಲುಗಾಡಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಸಮುದ್ರವೂ ಮಹತ್ತರ ಅಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ಭ್ರಮರಾವರ್ತಗಳಿಂದ ಕುದಿದು ಕಳವಳಗೊಂಡಿತು।

Verse 61

पेतुश्चोल्का महोत्पाताः शाखाश्च मुमुचुर्द्रुमाः । अप्रसन्ना दिशः सर्वाः पवनश्चाशिवो ववौ

ಅಗ್ನಿಮಯ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಬಿದ್ದವು, ಭಯಾನಕ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಉಂಟಾದವು; ಮರಗಳು ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವು. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಅಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿದ್ದವು; ಅಶಿವವಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು।

Verse 62

अहो विधिविपर्यासस्त्वश्वमेधोयमध्वरः । यजमानस्स्वयं दक्षौ ब्रह्मपुत्रप्रजापतिः

ಅಹೋ, ವಿಧಿಯೇ ತಲೆಕೆಳಗಾದಂತಿದೆ—ಇದು ಅಶ್ವಮೇಧ ಅಧ್ವರ! ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಜಮಾನನು ಸ್ವತಃ ದಕ್ಷನು, ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಪ್ರಜಾಪತಿ।

Verse 63

धर्मादयस्सदस्याश्च रक्षिता गरुडध्वजः । भागांश्च प्रतिगृह्णंति साक्षादिंद्रादयः सुराः

ಧರ್ಮಾದಿ ಸಭಾಸದರು ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ (ವಿಷ್ಣು) ಅವರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹವಿರ್ಭಾಗಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು।

Verse 64

तथापि यजमानस्य यज्ञस्य च सहर्त्विजः । सद्य एव शिरश्छेदस्साधु संपद्यते फलम्

ಆದರೂ ಯಜಮಾನನಿಗೂ ಯಜ್ಞಕ್ಕೂ—ಋತ್ವಿಜರೊಡನೆ—ಯೋಗ್ಯ ಫಲವು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು: ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಶಿರಶ್ಛೇದ।

Verse 65

तस्मान्नावेदनिर्दिष्टं न चेश्वरबहिष्कृतम् । नासत्परिगृहीतं च कर्म कुर्यात्कदाचन

ಆದ್ದರಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡದ, ಈಶ್ವರನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ, ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ-ಅಧರ್ಮಿಗಳು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 66

कृत्वापि सुमहत्पुण्यमिष्ट्वा यज्ञशतैरपि । न तत्फलमवाप्नोति भक्तिहीनो महेश्वरे

ಅತಿಮಹಾ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ನೂರಾರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೂ, ಮಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಆ ಕರ್ಮಗಳ ನಿಜ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 67

कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या यजति यश्शिवम् । मुच्यते पातकैः सर्वैर्नात्र कार्या विचारणा

ಅತಿಮಹಾ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದವನಾದರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 68

बहुनात्र किमुक्तेन वृथा दानं वृथा तपः । वृथा यज्ञो वृथा होमः शिवनिन्दारतस्य तु

ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಶಿವನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ದಾನ ವ್ಯರ್ಥ, ತಪಸ್ಸು ವ್ಯರ್ಥ; ಯಜ್ಞ ವ್ಯರ್ಥ, ಹೋಮವೂ ವ್ಯರ್ಥವೇ.

Verse 69

ततः सनारायणकास्सरुद्राः सलोकपालास्समरे सुरौघाः । गणेंद्रचापच्युतबाणविद्धाः प्रदुद्रुवुर्गाढरुजाभिभूताः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನೊಡನೆ, ರುದ್ರರೊಡನೆ ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲರೊಡನೆ ಇದ್ದ ದೇವಸಮೂಹ—ಗಣೇಂದ್ರನ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಟ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧರಾಗಿ—ತೀವ್ರ ನೋವಿನಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಓಡಿ ಹೋದರು.

Verse 70

चेलुः क्वचित्केचन शीर्णकेशाः सेदुः क्वचित्केचन दीर्घगात्राः । पेतुः क्वचित्केचन भिन्नवक्त्रा नेशुः क्वचित्केचन देववीराः

ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರು ಚದುರಿದ ಕೂದಲೊಂದಿಗೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರು ದೀರ್ಘಾಂಗಿಗಳಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರು ವಿಕೃತ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲೋ ದೇವವೀರರು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು।

Verse 71

केचिच्च तत्र त्रिदशा विपन्ना विस्रस्तवस्त्राभरणास्त्रशस्त्राः । निपेतुरुद्भासितदीनमुद्रा मदं च दर्पं च बलं च हित्वा

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ತ್ರಿದಶರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಪನ್ನರಾದರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದವು. ದೀನಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವ ಮುಖಮುದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು; ಮದ, ದರ್ಪ ಮತ್ತು ಬಲಾಭಿಮಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ।

Verse 72

सस्मुत्पथप्रस्थितमप्रधृष्यो विक्षिप्य दक्षाध्वरमक्षतास्त्रैः । बभौ गणेशस्स गणेश्वराणां मध्ये स्थितः सिंह इवर्षभाणाम्

ಅಜೇಯನೂ ಅಪ್ರತಿಹತನೂ ಆದ ಆ ಗಣೇಶನು ತಪ್ಪದ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿ ಚದುರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಗಣಾಧಿಪತಿಗಳ ನಡುವೆ, ಎತ್ತುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತ ಸಿಂಹದಂತೆ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.