रुद्रस्य परमात्मत्वे ब्रह्मपुत्रत्वादिसंशयप्रश्नः — Questions on Rudra’s Supremacy and His ‘Sonship’ to Brahmā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथिता सृष्टिर्भवस्य परमात्मनः । चतुर्मुखमुखात्तस्य संशयो नः प्रजायते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಭವನೆಂಬ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಅದು ಚತುರ್ಮುಖ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಟದ್ದರಿಂದ, ಅದರ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವೂ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 2

देवश्रेष्ठो विरूपाक्षो दीप्तश्शूलधरो हरः । कालात्मा भगवान् रुद्रः कपर्दी नीललोहितः

ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ವಿರೂಪಾಕ್ಷ; ದೀಪ್ತ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಹರನು. ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರ, ಜಟಾಧಾರಿ ಕಪರ್ದೀ, ನೀಲ-ಲೋಹಿತ ವರ್ಣಧಾರಿ.

Verse 3

सब्रह्मकमिमं लोकं सविष्णुमपि पावकम् । यः संहरति संक्रुद्धो युगांते समुपस्थिते

ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಳಯಕಾಲ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಸಂಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಸಂಹಾರಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನು—ಬ್ರಹ್ಮನೊಡನೆ, ವಿಷ್ಣುವೊಡನೆ, ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ)ನೊಡನೆ ಸಹ—ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

यस्य ब्रह्मा च विष्णुश्च प्रणामं कुरुतो भयात् । लोकसंकोचकस्यास्य यस्य तौ वशवर्तिनौ

ಅವನ ಭಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂಕೋಚಿಸಿ (ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ) ಹಿಂಪಡೆಯುವವನು ಅವನೇ; ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಅವನ ವಶವರ್ತಿಗಳು.

Verse 5

यो ऽयं देवः स्वकादंगाद्ब्रह्मविष्णू पुरासृजत् । स एव हि तयोर्नित्यं योगक्षेमकरः प्रभुः

ಈ ದೇವನೇ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಅಂಗದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನೇ ಪ್ರಭು; ನಿತ್ಯವೂ ಅವರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನೀಡಿಸಿ, ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

स कथं भगवान् रुद्र आदिदेवः पुरातनः । पुत्रत्वमगमच्छंभुर्ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

ಹಾಗಾದರೆ ಆದಿದೇವ, ಪುರಾತನ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರ—ಶಂಭು—ಅವ್ಯಕ್ತ ಹಾಗೂ ಅಗೋಚರ ಜನ್ಮವಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು?

Verse 7

प्रजापतिश्च विष्णुश्च रुद्रस्यैतौ परस्परम् । सृष्टौ परस्परस्यांगादिति प्रागपि शुश्रुम

ನಾವು ಹಿಂದೆಯೂ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ—ಪ್ರಜಾಪತಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರರ ಅಂಗಗಳಿಂದಲೇ ಪರಸ್ಪರಾಶ್ರಯವಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು ಎಂದು.

Verse 8

कथं पुनरशेषाणां भूतानां हेतुभूतयोः । गुणप्रधानभावेन प्रादुर्भावः परस्परात्

ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ—ಏನೂ ಉಳಿಯದೆ—ಸರ್ವ ಭೂತಗಳು ಎರಡು ಕಾರಣತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ, ಗುಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯಭಾವದಿಂದ, ಪರಸ್ಪರದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ?

Verse 9

नापृष्टं भवता किंचिन्नाश्रुतं च कथंचन । भगवच्छिष्यभूतेन भवता सकलं स्मृतम्

ನೀವು ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೆ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಏನೂ ಕೇಳದೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಭಗವಂತನ ನಿಜ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 10

तत्त्वं वद यथा ब्रह्मा मुनीनामवदद्विभुः । वयं श्रद्धालवस्तात श्रोतुमीश्वरसद्यशः

ಹೇ ತಾತ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅದೇ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನೀವು ಹೇಳಿರಿ. ನಾವು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರು; ಈಗಲೇ ಈಶ್ವರನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 11

वायुरुवाच । स्थाने पृष्टमिदं विप्रा भवद्भिः प्रश्नकोविदैः । इदमेव पुरा पृष्टो मम प्राह पितामहः

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಪ್ರಶ್ನಾಕೌಶಲ್ಯವಿರುವ ನೀವು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಇದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಿಂದೆ ನನಗೂ ಕೇಳಿದ್ದರು; ಆಗ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

Verse 12

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि यथा रुद्रसमुद्भवः । यथा च पुनरुत्पत्तिर्ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಾನು ರುದ್ರನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 13

त्रयस्ते कारणात्मानो जतास्साक्षान्महेश्वरात् । चराचरस्य विश्वस्य सर्गस्थित्यंतहेतवः

ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದಲೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಮೂರು ಕಾರಣತತ್ತ್ವಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು. ಅವು ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಾದವು.

Verse 14

परमैश्वर्यसंयुक्ताः परमेश्वरभाविताः । तच्छक्त्याधिष्ठिता नित्यं तत्कार्यकरणक्षमाः

ಅವರು ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಪರಮೇಶ್ವರಭಾವದಿಂದ ಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅಧಿಷ್ಠಿತರಾಗಿ ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 15

पित्रा नियमिताः पूर्वं त्रयोपि त्रिषु कर्मसु । ब्रह्मा सर्गे हरिस्त्राणे रुद्रः संहरणे तथा

ಹಿಂದೆ ತಂದೆಯು ಆ ಮೂವರನ್ನೂ ಮೂರು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿಸಿದನು—ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಹರಿ, ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕ್ಕೆ ರುದ್ರನು.

Verse 16

तथाप्यन्योन्यमात्सर्यादन्योन्यातिशयाशिनः । तपसा तोषयित्वा स्वं पितरं परमेश्वरम्

ಆದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೀರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಅವರು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರು.

Verse 17

लब्ध्वा सर्वात्मना तस्य प्रसादात्परमेष्ठिनः । ब्रह्मनारायणौ पूर्वं रुद्रः कल्पान्तरे ऽसृजत्

ಆ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದ ರುದ್ರನು, ಪೂರ್ವ ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ನಾರಾಯಣನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 18

कल्पान्तरे पुनर्ब्रह्मा रुद्रविष्णू जगन्मयः । विष्णुश्च भगवान्रुद्रं ब्रह्माणमसृजत्पुनः

ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ; ರುದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಜಗನ್ಮಯರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ರುದ್ರನನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 19

नारायणं पुनर्ब्रह्मा ब्रह्माणमसृजत्पुनः । एवं कल्पेषु कल्पेषु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಾರಾಯಣನು ಕೂಡ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕಲ್ಪದಿಂದ ಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು-ಮಹೇಶ್ವರರು ಪುನಃಪುನಃ ಪ್ರಕಟರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

परस्परेण जायंते परस्परहितैषिणः । तत्तत्कल्पान्तवृत्तान्तमधिकृत्य महर्षिभिः

ಅವರು ಪರಸ್ಪರದಿಂದಲೇ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪರಸ್ಪರ ಹಿತವನ್ನೇ ಬಯಸುವವರು. ಇಂತಹ ಇಂತಹ ಕಲ್ಪಾಂತದ ವೃತ್ತಾಂತಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಈ ಕಥನಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 21

प्रभावः कथ्यते तेषां परस्परसमुद्भवात् । शृणु तेषां कथां चित्रां पुण्यां पापप्रमोचिनीम्

ಅವರ ಪ್ರಭಾವವು ಪರಸ್ಪರ ಸಮುದ್ಭವದಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಪುಣ್ಯಕರವಾದ, ಪಾಪವಿಮೋಚಿನೀ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 22

कल्पे तत्पुरुषे वृत्तां ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । पुरा नारायणो नाम कल्पे वै मेघवाहने

ತತ್ಪುರುಷ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾಚೀನ ವೃತ್ತಾಂತವು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೇಘವಾಹನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂಬ ಮಹಾತ್ಮನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು.

Verse 23

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धराम् । तस्य भावं समालक्ष्य विष्णोर्विश्वजगद्गुरुः

ದಿವ್ಯವಾದ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಮೇಘನಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆದನು. ಅವನ ಆ ಭಾವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ವಿಶ್ವಜಗದ್ಗುರು ಅದನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಂಬಂಧವೆಂದು ಅರಿತನು.

Verse 24

सर्वस्सर्वात्मभावेन प्रददौ शक्तिमव्ययाम् । शक्तिं लब्ध्वा तु सर्वात्मा शिवात्सर्वेश्वरात्तदा

ಆಗ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ಸರ್ವಾತ್ಮಭಾವದಿಂದ ಅವ್ಯಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಶಿವನಿಂದ ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಸರ್ವಾತ್ಮನು ಶಕ್ತಿಮಂತನಾದನು.

Verse 25

ससर्ज भगावन् विष्णुर्विश्वं विश्वसृजा सह । विष्णोस्तद्वैभवं दृष्ट्वा सृष्टस्तेन पितामहः

ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ವಿಶ್ವಸೃಜನ ತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 26

आवयोरधिकश्चास्ति स रुद्रो नात्र संशयः । तस्य देवाधिदेवस्य प्रसादात्परमेष्ठिनः

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ರುದ್ರನೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ದೇವಾಧಿದೇವ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಸತ್ಯ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 27

स्रष्टा त्वं भगवानाद्यः पालकः परमार्थतः । अहं च तपसाराध्य रुद्रं त्रिदशनायकम्

ಹೇ ಆದ್ಯ ಭಗವಾನ್! ನೀನೇ ನಿಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಪಾಲകനೂ ಆಗಿದ್ದೀ. ಮತ್ತು ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ರಿದಶನಾಯಕನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 28

त्वया सह जगत्सर्वं स्रक्ष्याम्यत्र न संशयः । एवं विष्णुमुपालभ्य भगवानब्जसम्भवः

ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವೆನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕಮಲಜನಾದ ಭಗವಾನ್ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದರು।

Verse 29

एवं विज्ञापयामास तपसा प्राप्य शंकरम् । भगवन् देवदेवेश विश्वेश्वर महेश्वर

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸೇರಿ ಅವನು ಹೀಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದನು—“ಹೇ ಭಗವಾನ್! ದೇವದೇವೇಶ, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಮಹೇಶ್ವರ!”

Verse 30

तव वामांगजो विष्णुर्दक्षिणांगभवो ह्यहम् । मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः

ವಿಷ್ಣು ನಿನ್ನ ಎಡ ಅಂಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದನು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಲ ಅಂಗದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು. ಆದರೂ ಅಚ್ಯುತನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 31

स मत्सरादुपालब्धस्त्वदाश्रयबलान्मया । मद्भावान्नाधिकस्तेति भावस्त्वयि महेश्वरे

ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯಬಲವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಾವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ— “ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಉನ್ನತನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ।”

Verse 32

त्वत्त एव समुत्पत्तिरावयोस्सदृशी यतः । तस्य भक्त्या यथापूर्वं प्रसादं कृतवानसि

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಉದ್ಭವವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಸಮಾನವಾಗಿದೆ; ಆದಕಾರಣ ಅವನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹಿಂದಿನಂತೆ, ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದಕೃಪೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೀ।

Verse 33

तथा ममापि तत्सर्वं दातुमर्हसि शंकर । इति विज्ञापितस्तेन भगवान् भगनेत्रहा

“ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ಶಂಕರ, ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೂ ದಯಪಾಲಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಅವನು ವಿನಂತಿಸಿದಾಗ, ಭಗನೇತ್ರಹಾ ಎಂಬ ಭಗವಾನ್ (ಭಗನ ಕಣ್ಣನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನು) ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 34

न्यायेन वै ददौ सर्वं तस्यापि स घृणानिधिः । लब्ध्वैवमीश्वरादेव ब्रह्मा सर्वात्मतां क्षणात्

ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಆ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಅವನಿಗೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಕೇವಲ ಈಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸರ್ವಾತ್ಮಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 35

त्वरमाणोथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् । क्षीरार्णवालये शुभ्रे विमाने सूर्यसंनिभे

ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಅವನು ಕ್ಷೀರಸಮುದ್ರದ ಶುಭ್ರ ಧಾಮದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಮಂಗಳ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।

Verse 36

हेमरत्नान्विते दिव्ये मनसा तेन निर्मिते । अनंतभोगशय्यायां शयानं पंकजेक्षणम्

ಚಿನ್ನ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಮನೋಬಲದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ದಿವ್ಯ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಅನಂತನಾಗನ ಬಹುಕುಂಡಲ ಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ಮನೇತ್ರ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು।

Verse 37

चतुर्भुजमुदारांगं सर्वाभरणभूषितम् । शंखचक्रधरं सौम्यं चन्द्रबिंबसमाननम्

ಅವರು ಚತುರ್ಭುಜರು, ಉದಾರಾಂಗರು, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಶಂಖ-ಚಕ್ರಧಾರಿಗಳು, ಸೌಮ್ಯಸ್ವರೂಪರು, ಚಂದ್ರಬಿಂಬಸಮಾನ ಮುಖವಂತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 38

श्रीवत्सवक्षसं देवं प्रसन्नमधुरस्मितम् । धरामृदुकरांभोजस्पर्शरक्तपदांबुजम्

ಅವರು ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಿತ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡರು—ಪ್ರಸನ್ನ ಮಧುರಸ್ಮಿತಯುತ; ಭೂಮಿಯ ಮೃದು ಪದ್ಮಸಮಾನ ಕರಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವರ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ರಕ್ತಿಮವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 39

क्षीरार्णवामृतमिव शयानं योगनिद्रया । तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकांडजम्

ಅವರು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿನ ಅಮೃತದಂತೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಕಾಲರುದ್ರನೆಂದು, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಕನಕಾಂಡಜ (ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ)ನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು।

Verse 40

सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम् । तं दृष्ट्वा पुरुषं ब्रह्मा प्रगल्भमिदमब्रवीत्

ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಮೂಲಕ ಅವನು ಸರ್ವವ്യാപಿ ವಿಷ್ಣುತತ್ತ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ನಿರ್ಗುಣ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರಿತನು. ಆ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 41

ग्रसामि त्वामहं विष्णो त्वमात्मानं यथा पुरा । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रतिबुद्ध्य पितामहम्

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತೇನೆ—ನೀನು ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನೇ ಗ್ರಸಿಸಿದಂತೆ. ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾದನು.

Verse 42

उदैक्षत महाबाहुस्स्मितमीषच्चकार च । तस्मिन्नवसरे विष्णुर्ग्रस्तस्तेन महात्मना

ಮಹಾಬಾಹುನು ನೋಡಿದನು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ನಗು ಮೂಡಿಸಿದನು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಗ್ರಸಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 43

सृष्टश्च ब्रह्मणा सद्यो भ्रुवोर्मध्यादयत्नतः । तस्मिन्नवसरे साक्षाद्भगवानिन्दुभूषणः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಭೂಷಣನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 44

शक्तिं तयोरपि द्रष्टुमरूपो रूपमास्थितः । प्रसादमतुलं कर्तुं पुरा दत्तवरस्तयोः

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲೆಂದು ಅರൂപನಾದ ಭಗವಾನ್ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಅತುಲ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ನೀಡಲು, ಹಿಂದೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದ ಅವನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 45

आगच्छत्तत्र यत्रेमौ ब्रह्मनारायणौ स्थितौ । अथ तुष्टुवतुर्देवं प्रीतौ भीतौ च कौतुकात्

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮ-ನಾರಾಯಣರು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ—ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಸಂತೋಷವೂ ಭಯಭಕ್ತಿಯೂ ಉಂಟಾಗಿ—ಅವರು ಆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 46

प्रणेमतुश्च बहुशो बहुमानेन दूरतः । भवोपि भगवानेतावनुगृह्य पिनाकधृक्

ಅವರು ದೂರದಿಂದಲೇ ಮಹಾ ಗೌರವದಿಂದ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಭವ (ಶಿವ) ಕೃಪೆಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 47

सादरं पश्यतोरेव तयोरंतरधीयत

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।