मन्वन्तर-कल्प-प्रश्नोत्तरम् / Discourse on Manvantaras, Kalpas, and Re-creation

Verse 1

मुनय ऊचुः । मन्वंतराणि सर्वाणि कल्पभेदांश्च सर्वशः । तेष्वेवांतरसर्गं च प्रतिसर्गं च नो वद

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ವಂತರಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪಭೇದಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವುಗಳೊಳಗಿನ ಅಂತರಸರ್ಗ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಸರ್ಗವನ್ನೂ ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 2

वायुरुवाच । कालसंख्याविवृत्तस्य परार्धो ब्रह्मणस्स्मृतः । तावांश्चैवास्य कालोन्यस्तस्यांते प्रतिसृज्यते

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—“ಕಾಲಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪರಾರ್ಧ’ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲವೂ ಇದೆ; ಅದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 3

दिवसे दिवसे तस्य ब्रह्मणः पूर्वजन्मनः । चतुर्दशमहाभागा मनूनां परिवृत्तयः

ಆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪೂರ್ವ ಪ್ರಕಟನೆ-ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮನುವಿನ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮಹಾ ಪರಂಪರೆಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪರಿವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದವು.

Verse 4

अनादित्वादनंतत्वादज्ञेयत्वाच्च कृत्स्नशः । मन्वंतराणि कल्पाश्च न शक्या वचनात्पृथक्

ಇದು ಅನಾದಿ, ಅನಂತ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಜ್ಞೇಯವಾದುದರಿಂದ ಮನ್ವಂತರಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪಗಳನ್ನೂ ವಚನದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಎಣಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 5

उक्तेष्वपि च सर्वेषु शृण्वतां वो वचो मम । किमिहास्ति फलं तस्मान्न पृथक्वक्तुमुत्सहे

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆಯೂ, ಕೇಳುತ್ತಿರುವವರೇ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿರಿ—ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳುವಂತಹ ಫಲವೇನು ಇದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಬೇರೆ ಫಲವನ್ನು ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 6

य एव खलु कल्पेषु कल्पः संप्रति वर्तते । तत्र संक्षिप्य वर्तंते सृष्टयः प्रतिसृष्टयः

ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಲ್ಪವೇ ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ್ಯ; ಆ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ರಮಗಳು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 7

यस्त्वयं वर्तते कल्पो वाराहो नाम नामतः । अस्मिन्नपि द्विजश्रेष्ठा मनवस्तु चतुर्दश

ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಲ್ಪವು ನಾಮತಃ ‘ವಾರಾಹ ಕಲ್ಪ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಹ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

स्वायंभुवादयस्सप्त सप्त सावर्णिकादयः । तेषु वैवस्वतो नाम सप्तमो वर्तते मनुः

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮೊದಲಾದ ಏಳು ಮನುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಾವರ್ಣಿ ಮೊದಲಾದ ಇನ್ನೇಳು; ಅವರಲ್ಲಿ ‘ವೈವಸ್ವತ’ ಎಂಬ ಮನುವೇ ಏಳನೆಯವನು, ಈಗ ಪ್ರವರ್ತಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 9

मन्वंतरेषु सर्वेषु सर्गसंहारवृत्तयः । प्रायः समाभवंतीति तर्कः कार्यो विजानता

ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಳಯದ ಕ್ರಮಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವೇಕಿಯಾದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಯುಕ್ತಿಯುಕ್ತ ತರ್ಕದಿಂದ ಅವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು।

Verse 10

पूर्वकल्पे परावृत्ते प्रवृत्ते कालमारुते । समुन्मूलितमूलेषु वृक्षेषु च वनेषु च

ಪೂರ್ವಕಲ್ಪವು ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಲರೂಪವಾದ ಗಾಳಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾದಾಗ, ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿನ ಮರಗಳ ಬೇರುಗಳು ಸಮೂಳವಾಗಿ ಕಿತ್ತುಹೋಗಿ, ಅರಣ್ಯವೆಲ್ಲ ಚದುರಿತು।

Verse 11

जगंति तृणवक्त्रीणि देवे दहति पावके । वृष्ट्या भुवि निषिक्तायां विवेलेष्वर्णवेषु च

ದೇವಾಗ್ನಿ ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೀವಿಗಳು ಒಣ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಬಾಯಿ ತುಂಬಿದವರಂತೆ ದಗ್ಧವಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗ, ಮಹಾವಿವರಗಳಲ್ಲೂ ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಲುಗಾಡುತ್ತವೆ।

Verse 12

दिक्षु सर्वासु मग्नासु वारिपूरे महीयसि । तदद्भिश्चटुलाक्षेपैस्तरंगभुजमण्डलैः

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮುಳುಗಿ, ಮಹಾ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ, ಆ ನೀರು ಅಶಾಂತ ಎಸೆತಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಭುಜಮಂಡಲದಂತೆ ವಲಯಾಕಾರದ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಡಿತು।

Verse 13

प्रारब्धचण्डनृत्येषु ततः प्रलयवारिषु । ब्रह्मा नारायणो भूत्वा सुष्वाप सलिले सुखम्

ಭಯಂಕರ ನೃತ್ಯ ಆರಂಭವಾಗಿ, ನಂತರ ಪ್ರಳಯಜಲವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾರಾಯಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ಜಲದ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು।

Verse 14

इमं चोदाहरन्मंत्रं श्लोकं नारायणं प्रति । तं शृणुध्वं मुनिश्रेष्ठास्तदर्थं चाक्षराश्रयम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವಿನಾಶಿ ಅಕ್ಷರಾಧಾರಿತವಾದ ಇದರ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 15

आपो नारा इति प्रोक्ता आपो वै नरसूनवः । अयनं तस्य ता यस्मात्तेन नारायणः स्मृतः

ನೀರನ್ನು ‘ನಾರಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀರು ನರವಿನ ಸಂತಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆ ನೀರೇ ಅವನ ‘ಅಯನ’—ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

शिवयोगमयीं निद्रां कुर्वन्तं त्रिदशेश्वरम् । बद्धांजलि पुटास्सिद्धा जनलोकनिवासिनः

ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸಿದ್ಧರು, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ, ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರನು ಶಿವಯೋಗಮಯ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು—ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿದ್ರೆ ಅಲ್ಲ, ಅಂತರಮುಖ ಯೋಗಸಮಾಧಿ.

Verse 17

स्तोत्रैः प्रबोधयामासुः प्रभातसमये सुराः । यथा सृष्ट्यादिसमये ईश्वरं श्रुतयः पुरा

ಪ್ರಭಾತಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿಗಳು (ವೇದಗಳು) ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಂತೆ.

Verse 18

ततः प्रबुद्ध उत्थाय शयनात्तोयमध्यगात् । उदैक्षत दिशः सर्वा योगनिद्रालसेक्षणः

ನಂತರ ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಶಯನಸ್ಥಾನದಿಂದ ಎದ್ದು ನೀರಿನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಮಂದವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದನು.

Verse 19

नापश्यत्स तदा किंचित्स्वात्मनो व्यतिरेकि यत् । सविस्मय इवासीनः परां चिंतामुपागमत्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮದಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡವನಂತೆ ಕುಳಿತು, ನಂತರ ಪರಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 20

क्व सा भगवती या तु मनोज्ञा महती मही । नानाविधमहाशैलनदीनगरकानना

ಆ ಭಗವತೀ, ಮನೋಹರವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲಿ ಇದೆ—ನಾನಾವಿಧ ಮಹಾಶೈಲಗಳು, ನದಿಗಳು, ನಗರಗಳು, ಕಾನನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದುದು?

Verse 21

एवं संचिंतयन्ब्रह्मा बुबुधे नैव भूस्थितिम् । तदा सस्मार पितरं भगवंतं त्रिलोचनम्

ಹೀಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಚಿಂತಿಸಿದರೂ ಬ್ರಹ್ಮನು ಭೂಸ್ಥಿತಿಯ ನಿಜ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಭಗವಂತ ತ್ರಿಲೋಚನ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

Verse 22

स्मरणाद्देवदेवस्य भवस्यामिततेजसः । ज्ञातवान्सलिले मग्नां धरणीं धरणीपतिः

ದೇವದೇವನಾದ ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಭವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಧರಣೀಪತಿಗೆ ಭೂಮಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದು ತಿಳಿಯಿತು.

Verse 23

ततो भूमेस्समुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः । जलक्रीडोचितं दिव्यं वाराहं रूपमस्मरत्

ಆಗ ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಜಲಕ್ರೀಡೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಿವ್ಯ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 24

महापर्वतवर्ष्माणं महाजलदनिःस्वनम् । नीलमेघप्रतीकाशं दीप्तशब्दं भयानकम्

ಅವನ ದೇಹ ಮಹಾಪರ್ವತದಂತೆ ವಿಶಾಲ, ಮಹಾಘನಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಘೋಷಿಸುವುದು. ನೀಲಮೇಘಸದೃಶವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿ, ದೀಪ್ತವಾದ ಭಯಂಕರ ಶಬ್ದದಿಂದ ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.

Verse 25

पीनवृत्तघनस्कंधपीनोन्नतकटीतटम् । ह्रस्ववृत्तोरुजंघाग्रं सुतीक्ष्णपुरमण्डलम्

ಅವನ ಭುಜಗಳು ತುಂಬಿದ, ವೃತ್ತಾಕಾರ ಮತ್ತು ಘನವಾಗಿದ್ದವು; ಕಟಿ-ತಟ ಹಾಗೂ ನಿತಂಬಗಳು ದೃಢ, ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ಉನ್ನತವಾಗಿದ್ದವು. ತೊಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಜಂಘೆಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಸುಗೋಳ, ಮುಂಭಾಗವು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಂಡಲಾಕಾರದ ರೇಖೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 26

पद्मरागमणिप्रख्यं वृत्तभीषणलोचनम् । वृत्तदीर्घमहागात्रं स्तब्धकर्णस्थलोज्ज्वलम्

ಅವನು ಪದ್ಮರಾಗ ಮಣಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವೃತ್ತವಾಗಿಯೂ ಭೀಷಣವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದವು. ಅವನ ಮಹಾದೇಹ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದು, ಕರ್ಣಪ್ರದೇಶ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಜ್ಜ್ವಲವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 27

उदीर्णोच्छ्वासनिश्वासघूर्णितप्रलयार्णवम् । विस्फुरत्सुसटाच्छन्नकपोलस्कंधबंधुरम्

ಅವನ ಪ್ರಬಲ ಉಚ್ಛ್ವಾಸ-ನಿಶ್ವಾಸಗಳಿಂದ ಪ್ರಳಯಸಮುದ್ರವೂ ಸುತ್ತಾಡಿ ಘೂರ್ಣಿತವಾಯಿತು. ಕಂಪಿಸುವ ಸುಂದರ ಜಟೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಅವನ ಕಪೋಲಗಳು ಮತ್ತು ಭುಜಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 28

मणिभिर्भूषणैश्चित्रैर्महारत्नैःपरिष्कृतम् । विराजमानं विद्युद्भिर्मेघसंघमिवोन्नतम्

ನಾನಾ ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಸುಶೋಭಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಮೇಘಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಉನ್ನತವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸಿದನು.

Verse 29

आस्थाय विपुलं रूपं वाराहममितं विधिः । पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविवेश रसातलम्

ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶಾಲವೂ ಅಮಿತವೂ ಆದ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಲು ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 30

स तदा शुशुभे ऽतीव सूकरो गिरिसंनिभः । लिंगाकृतेर्महेशस्य पादमूलं गतो यथा

ಆಗ ಪರ್ವತಸಮಾನವಾದ ಆ ಸೂಕರನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಲಿಂಗರೂಪ ಮಹೇಶ್ವರನ ಪಾದಮೂಲವರೆಗೆ ಇಳಿದಂತಾಯಿತು।

Verse 31

ततस्स सलिले मग्नां पृथिवीं पृथिवींधरः । उद्धृत्यालिंग्य दंष्ट्राभ्यामुन्ममज्ज रसातलात्

ನಂತರ ಭೂಮಿಧರನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ರಸಾತಲದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 32

तं दृष्ट्वा मुनयस्सिद्धा जनलोकनिवासिनः । मुमुदुर्ननृतुर्मूर्ध्नि तस्य पुष्पैरवाकिरन्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಜನಲೋಕನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಸಿದ್ಧ ಮುನಿಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 33

वपुर्महावराहस्य शुशुभे पुष्पसंवृतम् । पतद्भिरिव खद्योतैः प्राशुरंजनपर्वतः

ಮಹಾವರಾಹನ ದೇಹವು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ಹಾರುವ ಖದ್ಯೋತಗಳಿಂದ ಮಿನುಗುವ ಪ್ರಾಶುರಂಜನ ಪರ್ವತದಂತೆ।

Verse 34

ततः संस्थानमानीय वराहो महतीं महीम् । स्वमेव रूपमास्थाय स्थापयामास वै विभुः

ನಂತರ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವರಾಹನು ಮಹತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅದರ ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು, ತನ್ನದೇ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿ ಅದನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 35

पृथिवीं च समीकृत्य पृथिव्यां स्थापयन्गिरीन् । भूराद्यांश्चतुरो लोकान् कल्पयामास पूर्ववत्

ನಂತರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಮಮಾಡಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಭೂಃ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ರೂಪಿಸಿದನು।

Verse 36

इति सह महतीं महीं महीध्रैः प्रलयमहाजलधेरधःस्थमध्यात् । उपरि च विनिवेश्य विश्वकर्मा चरमचरं च जगत्ससर्ज भूयः

ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಳಯದ ಮಹಾಜಲಸಾಗರದ ಅಧಃಸ್ಥ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದ ಪರ್ವತಗಳೊಡನೆ ಮಹತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।